Could he be it? [Dutch]

16. De straten van Parijs

Magic - Coldplay

***

Gisteren waren we na de stomende douche vertrokken met de taxi naar de Tour Eiffel waar we romantisch gedineerd hadden op hoogte met een prachtig uitzicht over de stad. Bij het zien van zijn te dure steak had Scott zijn neus opgetrokken en geklaagd over de te kleine portie. Het panorama was fenomenaal en ik had me net een filmster gevoeld wanneer de ijzeren toren oplichtte en hij mijn hand had gegrepen.

Ik had de volledige menu betaald en, na lang aandringen, deden we een fotoshoot op de eerste verdieping van de fameuze Eiffeltoren. Vervolgens waren we te voet teruggekeerd naar ons hotel waar mijn satijnen jurk meteen op de vloer was beland.

De volgende ochtend waren we blijven liggen tot 9 uur en haalden we croissants bij een lokale bakker enkele straten verder. We zaten in stilte op een bankje in de stad terwijl ik van mijn hete koffie nipte. De reservering voor Opera Garnier was om 11 uur, dus we konden op het gemak de 2.5 kilometer wandelen.

We besloten in de namiddag de metro te nemen naar Montmartre om de Sacré Coeur te bezichtigen. Eenmaal aangekomen, lieten we een portret van ons maken die uiteindelijk uitdraaide als een flop. Ik voelde me verplicht om het exemplaar te kopen waar we zonet 40 minuten voor hadden stilgezeten, maar Scott ging niet akkoord. Zonder schaamte nam hij mijn arm en trok hij me mee zonder dat ik me kon excuseren aan de kunstenaar.

Ik hield niet van de manier waarop hij had gehandeld en het voelde alsof ik geen mening mocht hebben. Ik begreep dat hij vond dat we het schilderij niet per sé moesten kopen, maar hij had niet eens met mij overlegd. Zonder woorden had hij me zomaar meegetrokken alsof ik een kind was dat niet voor zichzelf kon beslissen. Zijn autoritaire kant zorgde ervoor dat ik me soms minderwaardig voelde en dat maakte me enorm kwaad. Met gefronste wenkbrauwen liep ik in stilte naast hem. Ik was niet zeker of hij mijn reactie negeerde of zich simpelweg niet bewust was van mijn alleszeggende stilte. Niet één keer keek hij opzij.

"Wil je een ijsje?"

"Nee, dankje"

"Hoezo nee?", hij keek me verbaasd aan.

"Nee, dankje", herhaalde ik zonder iets weg te geven van mijn woede.

"Oke dan", antwoordde hij schouderophalend. Het kon hem duidelijk niets schelen dat ik geërgerd was. Dat maakte me nog kwader. Hij wist maar al te goed dat ik ijsjes nooit afsloeg. Ik voelde mezelf koken en tegelijkertijd de tranen opkomen achter mijn ogen. Nee, ik zou niet wenen voor zoiets stoms. Ik weigerde toe te geven aan mijn emoties en slikte mijn tranen weg. Misschien overdreef ik weer? Ik probeerde me te focussen op de prachtige huizen rondom me in de hoop dat mijn woede zo zou afnemen, en het hielp. We vervolgden onze terugkeer naar ons hotel.

Na een lange wandeling waren we beiden doodop en dorstig. We waren aangekomen op de Champs-Elysées waar een groep jongens het volledige gangpad innam. Toen ze ons passeerden, beukte een van hen tegen Scott's schouder waarop hij zich omdraaide en reageerde: "Watch the fuck out!"

Oh no, here we go again, ging er om in mijn hoofd. Twee jongens van de groep kwamen nu op ons af en ik zette enkele stappen achteruit om enige confrontatie te vermijden. Scott ging het conflict aan en gebaarde met zijn armen dat hij er niet om kon lachen. Ze begonnen in het Frans te schelden en ik wist dat Scott de woorden fils de pute maar al te goed verstond. Hij daagde de groep uit om het gevecht aan te gaan en ik aarzelde. Ze waren met teveel en Scott zou ongetwijfeld zwaar aangepakt worden ook al was hij professioneel bokser geweest. Het zou me echter wel wat moed vergen om tussenbeide te komen; ik bevond me namelijk in de straten van Parijs en niet in een of andere romantische film.

Ik analyseerde in enkele ogenblikken wie Scott's rivalen zouden zijn en zag nu de volledige groep - bestaande uit wel zes andere jongens - op ons afkomen. Ik riep hem, maar hij negeerde me. Ik riep opnieuw en liep naar hem toe.

"Scott, please!" Het leek wel alsof ik niet bestond, ik greep zijn arm en klemde er mijn nagels in waarop hij me brutaal van zich afschudde.

"Il faut mieux écouter ta meuf", reageerde de kerel die zich nu op anderhalve meter van ons bevond.

"Alsjeblieft Scott, laat het en blijf gewoon bij mij"

Hij reageerde niet en ik sloeg hem nu hard op zijn arm. Ik duwde hem achteruit en dwong hem mij aan te kijken. "Als je dit start, ben ik weg." Hij keek me eindelijk aan en mompelde een sorry tegen de bende die nu voor ons stond en hem luidruchtig uitdaagde. Ik haalde opgelucht adem. Rondom ons had zich ondertussen een groep mensen gevormd en ik wou dat we zo snel mogelijk weg kwamen uit deze benarde situatie.

"Sorry? Trop tard pour sorry", de man stapte op Scott af en haalde uit. Scott ontweek de vuist en ik sprong met een gil twee meter achteruit. Scott haalde uit en miste waarop de tweede kerel hem volop in zijn maag raakte. Scott verstijfde maar herpakte zich meteen, hij ontweek de volgende vuist opnieuw. Een tweede vuist raakte hem, deze keer op zijn kaaklijn. Ik keek naar het tafereel en voelde mijn maag keren, ik wist dat hij in het verleden gevochten had maar nog nooit zag ik het in werkelijkheid gebeuren.

Ik voelde mijn bloed suizen door mijn aderen en mijn hoofd draaien, ik moest er zijn, voor hem. Ik kwam dichterbij en probeerde hen te stoppen, andere mannen uit de menigte grepen ook in en pakten Scott bij de schouders. Hij probeerde ons af te schudden, maar we waren met teveel. Hij werd uit de bende gesleurd die eveneens werd tegengehouden door andere mannen.

Ik ontfermde me over hem en zag het wit in zijn ogen en de dikke aders die uit zijn armen en hals staken. Zijn gezicht was strak en rood. Nooit eerder had ik Scott zo gemeen en brutaal gezien. Ik vroeg hem of hij ergens pijn had en hij schudde zijn hoofd. "Kom Scott, we nemen een taxi en keren nu terug naar het hotel.", commandeerde ik met een mix van bezorgdheid en frustratie.

De rit was stil en leek eindeloos. Duizenden scenario's spookten door mijn hoofd. Was hij altijd zo geweest? Alle verhalen die hij me verteld had waarin geweld te pas kwam, waren die altijd zo heftig? Of erger nog? Moest ik bang zijn van hem of kon hij perfect deze verschillende versies van zichzelf zijn en van me houden? Uiteindelijk had hij wel geluisterd naar mij toen ik hem gesmeekt had met me mee te komen... De vragen bleven maar komen en ik sprong meteen onder de douche bij aankomst in onze kamer. Hij had nog gevloekt en tegen zichzelf gepraat maar ik had gebaard alsof ik het niet hoorde.

Over enkele uren moesten we al in de Moulin Rouge zijn, dus veel tijd was er niet. Thuis had ik met voorbedachte rade mijn rode jurk ingepakt, maar eigenlijk had ik geen zin om me nu op te maken. Ik legde wat muziek op in de badkamer in de hoop zo een beetje in een positievere stemming te komen. Het hielp.

"Scott, ben jij klaar?" Er volgde geen antwoord en ik vond hem op het balkon terug, zijn kleren nog steeds dezelfde. Zijn kaak sloeg nu blauw uit. "Ik ga naar de receptie om wat ijs te halen, maak je je ondertussen klaar aub? We moeten echt om 20u30 in de Moulin Rouge zijn." Zonder op een antwoord te wachten, nam ik de kaart van de kamer en liet ik de deur achter me dichtvallen.