Could he be it? [Dutch]

23. De engel of de duivel?

Complicated - Olivia O'Brien

***

Op de trein belde ik Anastasia met de vraag of ze me zou kunnen ophalen van het station. Ze was in haar nopjes dat ze me nog eens hoorde en vertelde me enthousiast over haar laatste aankopen en de jongens die ze had gedatet de afgelopen weken. Ik luisterde maar half. Af en toe humde ik even om te tonen dat de lijn niet onderbroken was terwijl ze haar verhaal deed. Ze merkte mijn stilte niet op.

Ik dacht aan de berichten die Scott me had gestuurd. Hij had meteen doorgehad dat ik de video gezien had en smeekte me om een kans om het uit te leggen. Ik wist dat ik hem opnieuw zou vergeven bij het zien van de pijn in zijn ogen en zijn lieve woorden. Ik dwong mezelf niet te verlangen naar zijn grote armen rondom mij. Waarom ik? Waarom moest ík altijd afzien?

Na een dikke 25 minuten sloot ik het gesprek met Ana af met de opmerking dat ze beter in haar auto sprong om me op te komen pikken. Eenmaal in haar BMW, ontweek ik haar vraag wat ik in Parijs had gedaan door te vragen of zij ooit al eens in de Franse hoofdstad was geweest. Mijn strategie leek te werken en een nieuw monoloog begon. Ze zette me af op de parking waar mijn Range Rover stond en ik reed vervolgens naar de paardenmanege waar de geur van viervoeters en stro mijn hoofd leeg zouden maken. Er kwam een nieuwe oproep binnen van Scott en ik drukte die snel weg.

Ik wandelde tussen de stallen en streelde de paarden hun neuzen. Ze bliezen in mijn handen en ik glimlachte. Hier was ik pas echt thuis. Mijn vingers gleden op de kortgeschoren haartjes op hun nek en de tijd leek stil te staan. Ik passeerde aan elke stal en streelde elk van hen met evenveel passie en liefde. Ik was bij het voorlaatste paard van de rij gekomen: een grote witte hengst stond met zijn achterwerk naar de staldeur gedraaid. Ik klikte met mijn tong en fluisterde zijn naam: "Bonfire, kom." Zijn oren draaiden zich naar achteren en ik wist dat hij luisterde. Opnieuw fluisterde ik zijn naam waarop de elegante hengst  zich langzaam omdraaide en zijn lange nek over de deur uitstak. Zijn neus gleed over mijn schouder en hij probeerde mijn T-shirt te grijpen met zijn bovenlip. Ik gniffelde en liet hem toe. Mijn handen gleden over de manen op zijn voorhoofd en ik streelde zijn lange snoet. Ik blies op zijn neus en zijn grote bruine ogen sloten zich en zijn lange wimpers knipperden.

Het vredevolle moment met Bonfire werd verstoord door mijn trillende gsm in mijn achterzak. Zonder nadenken beantwoordde ik het toestel waar ik meteen spijt van had.

"Leya, waar ben je?"

"Ik ben thuis Scott. De vraag is: waar was jij?"

"Leya, het is niet wat je denkt, ik kan alles uitleggen. Ik kom nu naar je toe"

"Ik wil je niet zien Scott"

"Leya, ik beloof je dat ik niets te maken had met die video van Harry"

"Waar was je dan?"

"Ik kom naar je toe"

Het feit dat hij mijn vraag ontweek was een red flag. Harry had geen reden om te liegen. Ik wist dat Scott in de stripclub was geweest en me daarom alleen had laten terugkeren naar het hotel. Ik had mezelf in slaap gehuild terwijl hij het gezelschap van strippers had verkozen boven mij. Hij mocht hier niet mee wegkomen. Ik móest opkomen voor mezelf.

"Waag het niet naar me toe te komen"

"Godverdomme Leya, Harry had informatie over de aanrijder van mijn vader!", schreeuwde hij.

"I don't care Scott!", riep ik nu terug in de microfoon. Mijn stem galmde in de hal en ik wandelde in grote passen de schuur uit terwijl ik het gesprek afdrukte. Was dit gewoon een nieuwe leugen of kon dit kloppen? Ik weet dat de dader nooit was gevonden, maar begreep niet hoe dit nu nog tussen ons kon komen. Vijftien maanden waren ondertussen gepasseerd. Was er écht geen ander mogelijk moment daarvoor in plaats van ons weekendje Parijs te verpesten? Of was dit gewoon een uitvlucht? Ik wist niet wat ik moest denken en of ik Scott überhaupt kon vertrouwen.