Could he be it? [Dutch]

42. Negentien emoties

Sacrifice - Black Atlass, Jessie Reyez

***

Ik werd wakker door het geluid van mijn vibrerende gsm en reikte naar het toestel: 'Mama'. Oh shit; een paniekgolf spreidde zich in lichaam. Hoe laat was het zelfs?

20:10

Shit. Hoezo hadden we net meer dan twee uren geslapen? Ik hoorde Catherine roepen aan de trap beneden en Scott sprong meteen uit bed.

"We komen", riep hij terug op iets wat ik niet had kunnen begrijpen.

"Oh ik heb niet eens hallo gezegd tegen haar daarjuist", een schuldgevoel kwam naar boven.

"Dat is niet erg, we gaan nu eten"

"Oké, ik ga snel naar huis dan"

"Nee, ze heeft ook voor jou eten klaargemaakt"

Wat? "Echt?", mijn stem klonk vol ongeloof. Ik keek Scott aan en merkte plots de bult op in zijn short. Ik lachte en wees ernaar: "Iemand heeft nasty dingen gedroomd", grijnsde ik.

"Shut up", lachte hij terwijl hij me oppakte en op het bed gooide. "Otherwise I will make my dream come true"

"Oehhh nu ben ik bang hoor", daagde ik hem uit. Ik was zo blij om te zien dat hij weer blij was en het verdriet volledig was weggeëbd.

"Kom, eerst eten!", riep hij terwijl hij de trap afstormde als een klein kind. Ik hoopte maar dat die bult in zijn broek meteen verdween zodat niemand die zou opmerken. Nerveus volgde ik hem naar beneden.

Catherine kwam aangelopen met een grote wokpan in haar handen: paella. Wauwww ik kon mijn ogen niet geloven, dat at ik nooit thuis! Larissa en Liam zaten al aan tafel en ik voelde me beschaamd dat ik zomaar aan tafel kwam zitten zonder dat ik hen eerst had begroet.

"Hallo Liam, hallo Larissa"

"Hey Leya!", klonk Larissa enthousiast en Liam glimlachte breed.

Ik bleef twijfelend aan tafel staan: "Catherine, ik hoef echt niets hoor; ik had niet gepland om te blijven eten"

"Tut tut tut, niets van. Schuif maar bij en dan bedien ik je. Lust je paella?"

"Ja!" Ik klonk iets te enthousiast en Scott lachte terwijl ik naast hem plaatsnam op de vrije stoel die ze bijgeschoven hadden.

Ik wou me verontschuldigen maar ik durfde niet, bovendien babbelde Liam al druk over hoe hij dit weekend wou weggaan met vrienden van school. Scotts broer en zus waren zo verschillend van hem, misschien dat Larissa dan nog meer dezelfde karaktertrekken had dan Liam. Ik vroeg me af hoe hun vader was geweest. Als ik het afleidde uit het karakter van Catherine, moest hij ongetwijfeld terughoudender en rationeler geweest zijn. Het was echt jammer dat ik hem nooit had kunnen ontmoeten.

Ik dacht terug aan hoe Scott het contact met me had verbroken tijdens die periode en toen het verkeerde pad had genomen allemaal wegens Harry.

Het was alsof mijn gedachten zijn naam hadden opgeroepen. Scotts iPhone rinkelde en Harry's naam verscheen op het scherm. Ondanks de waarschuwing van Catherine, werd de oproep beantwoord.

"Yeah?

Okay

At what time?

Okay

Bye bro"

Dat is alles wat Scott zei. Ik at ongestoord verder maar mijn gedachten draaiden op volle toeren. Zou er al meer informatie zijn over de dader? Ik hoopte stiekem van niet. Was dat egoïstisch? Nee toch want ik wou dit juist om Scott te beschermen?