Could he be it? [Dutch]

93. De uitspraak

My Tears Are Becoming A Sea - M83

***

Dit hoofdstuk is misschien wel het belangrijkste onderdeel van het hele boek. Ik heb het daarom opgesplitst in twee delen, om zeker uitgebreid de nodige details en gevoelens te kunnen beschrijven.

Ik raad je aan om dit met de liedjes te beluisteren zodat je echt in de scènes wordt gezogen en om het zo een filmeffect te geven. Dat kan trouwens ook via de Spotify playlist: https://open.spotify.com/playlist/0bepKsnQhFMvJQDdSwEAnZ?si=KD_gEtrWSd2ERXQvkiYQcQ&pi=-QaZPyj9QcO2v

Ter info: dit is een afwisseling tussen 2 POV's. Van wie? Dat ontdek je zelf!

Veel leesplezier!

—

Deel 1 van 'De uitspraak'

Rechtszaal – Palais de Justice, Parijs

Mijn hakjes tikten op de koude marmeren vloer terwijl ik de rechtszaal inwandelde. Ik voelde me geviseerd. Vluchtig keek ik om me heen. Niemand keek.

Ik liet een kleine zucht ontsnappen door mijn neus.

Ik was hier al vaker geweest, maar vandaag voelde alles anders, zwaarder. Hoewel de zaal reusachtig was, voelde ze benauwend aan. Ik merkte de houten panelen met gouden ornamenten waarvan ik de eerste keer zo versteld had gestaan, al niet meer op. Mijn blik was gericht op de witgrijze koepel boven ons. Alles schreeuwde: dit is groter dan jij.

De stilte was zo intens dat ik bijna niet durfde ademhalen. Enkel de krakende houten stoelen klonken telkens iemand ging zitten. We namen plaats op de tweede rij. Voor me zaten Catherine, Larissa, Liam en enkele andere leden van Scotts familie die ik niet bij naam kende. Ik gokte op enkele nonkels, tantes, neven en nichten. Een van de vrouwen had haar handen gevouwen en ogen dicht. Alsof bidden vandaag nog zin had.

Maar dan keek ik naar mijn pols en bedacht ik dat ik net zo achterlijk was om te geloven in geluksbrengers.

Scotts gezin was meegekomen met Olivier en mij. Hoe vreemd het ook was geweest om onze twee werelden te zien samensmelten in één wagen, op weg naar ons breekpunt, ging ik hen echt niet met het openbaar vervoer laten komen voor zo'n zenuwslopende gebeurtenis.

We hadden nauwelijks woorden uitgewisseld onderweg. Alsof iedereen de realiteit accepteerde en niemand nog zin had om leugens te vertellen. Enkel Catherine had zich halverwege de rit tot mij gewend, en gefluisterd: "Je bent beeldschoon in die witte jurk. Ik ben er zeker van dat Scott zijn ogen niet van je zal kunnen houden."

Ik had geglimlacht en haar bedankt.

Ik keek links en rechts van me waar Eileen en Olivier zaten. Beiden hadden spontaan aangeboden om me te steunen op deze donkere dag. Ook Ana en Kyle - die blijkbaar terug een koppel vormden - en Alessia en Zachary waren van de partij. Enkel Harry was nergens te bespeuren en dat vond ik meer dan opmerkelijk. Had hij serieus de ballen niet om in een rechtszaal te gaan zitten waar de moord die hij had gepleegd werd opgelegd aan een ander? Had hij het lef niet om toe te kijken hoe zijn eigen vriend zou opdraaien voor zijn daden?

Het was zielig.

Ik keek naar de stoel waar Scott straks zou zitten. Nog leeg. Daar had Harry moeten zitten. Woede begon op te borrelen in mijn lichaam en snel keek ik weg.

Na wat een eeuwigheid leek te duren, gingen de deuren eindelijk open en werd mijn wederhelft naar binnen geëscorteerd. Zijn ogen vonden de mijne meteen en onze blikken haakten in elkaar. Mijn hart stopte even met kloppen. Zijn ogen stonden niet lustvol, noch verdrietig. Enkel ... leeg. En dat brak me op een manier dat ik niet kon beschrijven.