Could he be it? [Dutch]

54. De kater

Renegade - Kavinsky

***

- Zijn POV -

Na het heftige gesprek met Harry vervaagde de rest van de avond in een waas. Ik herinnerde me hoe ik de fles whisky had leeggedronken tot de laatste druppel en vervolgens op de grond was gezakt. Slok voor slok had ik het brandende drankje naar binnen gegoten tot ik niet meer helder kon denken.

Daarna wist ik niet meer of ik bewusteloos was geraakt of eenvoudigweg in slaap was gevallen. Ik had geen flauw benul hoeveel tijd er voorbij was gegaan voordat een meisje me voorzichtig wakker schudde. Haar doordringende groene irissen gevuld met bezorgdheid waren het eerste wat ik zag wanneer ik mijn ogen opende.

Wanneer ik strompelend op mijn benen stond, leek de parking om me heen te tollen aan een duizelingwekkende snelheid, alsof de grond onder mijn voeten bewoog aan 280 kilometer per uur. Het meisje ondersteunde me en bracht een fles water naar mijn mond in een poging me nuchter te krijgen.

Ik herinnerde me haar zachte stem: "Drink". In flarden zag ik haar weer voor me: ze had groene ogen en een gezicht vol sproetjes, maar ik kon niet met zekerheid zeggen of ze echt was geweest of slechts een hallucinatie was uit de diepten van mijn verdoving.

Uit het niets barstte er plots chaos los op de parking, het leek wel alsof iedereen van in de schuur plots naar buiten stormde. Ik herinnerde me flitsende blauwe lichten en sirenes. Er was paniek en geschreeuw. Voetstappen renden over het grind en portieren van wagens sloegen met een klap dicht, gevolgd door startende motoren en gierende wegrijdende banden.

Ik zag flarden voor me van mensen die me vastgrepen en aan me trokken, alsof ze me ergens heen sleepten. Ook Harry's stem klonk ergens in de verte maar zijn woorden waren onverstaanbaar.

En toen werd alles plots zwart.

Ik voelde een ijzige kou en begon te rillen, maar niemand kwam. Ik wou Leya bellen maar kon mijn iPhone nergens vinden. Ik lag ergens alleen in het donker niet wetende waar ik was.

Hoe of met wie ik uiteindelijk naar huis was gekomen, was een raadsel. Het was maar wanneer ik vanochtend mijn ogen opende, dat ik het vertrouwde plafond van mijn slaapkamer boven me zag.

Mijn hoofd bonkte, en de kamer leek om me heen te draaien, alsof ik op een carrousel zat die maar rondjes bleef draaien.

Zodra ik overeind kwam, voelde ik mijn maag omkeren en een vieze smaak opkomen. Mijn benen spurtten naar het toilet om de alcohol uit mijn systeem te forceren. Ik boog me over de toiletbril terwijl de resten van de whisky met een scherpe, zure smaak mijn keel uitkwamen.

Ik dronk zes bekers kraantjeswater in een wanhopige poging om de vieze nasmaak weg te spoelen.

Nog steeds verdoofd en gedesoriënteerd kwam ik terug in mijn kamer waar ik constateerde dat ik met mijn kleren aan geslapen had. Ze stonken naar rook en alcohol en snel trok ik ze uit en gooide ik ze op de vloer. Ik kroop terug onder het warme deken en sloot mijn ogen opnieuw, hopende om weg te zinken in de rust van de slaap, maar het lukte niet.

De vraag van Harry bleef onophoudelijk door mijn hoofd spoken. Zou ik zelf de trekker overhalen of zou ik het aan hem overlaten? Zou het me vrede geven of zou het me juist voor altijd achtervolgen? En kon ik Harry wel voor de volle 100% vertrouwen? Kon ik erop rekenen dat hij zijn woord zou houden, of zou hij me aan het einde laten zitten met de gevolgen van mijn keuze? Eén enkele beslissing kon mijn leven drastisch en voorgoed veranderen.

Misschien was deze impact wel nog groter dan het verlies van mijn vader zelf.

Wat trouwens vandaag exact twee jaren geleden was.