Could he be it? [Dutch]

98. Die nacht in Parijs

Zenith - Kavinsky, Prudence, Morgan Phalen

***

Waarschuwing: expliciete, gewelddadige beschrijvingen

Ik raad je trouwens heel erg aan om dit hoofdstuk met het liedje hierboven te beluisteren om het een extra, dramatisch gevoel te geven terwijl je het leest!

27 februari 2017

- Zijn POV -

Het was bijna middernacht, de Eiffeltoren torende in de verte als een stille getuige van wat er zou gebeuren. We wandelden door de buitenwijken van de grote stad terwijl de muffe geuren van schimmel, urine en stilstaand water zich afwisselden.

Harry sloeg een steegje in dat nog donkerder leek dan de zijstraat waar we ons eerder in bevonden. Mijn blik gleed over de muren die waren volgekrabbeld met grauw geworden graffiti.

Harry keek me aan en ik wist dat hij wachtte op mijn bevestiging dat alles oké was. Ik knikte kort.

Het moest ongeveer rond het vriespunt zijn, maar ik voelde de kou niet. Het enige wat ik voelde was de zwaarte van het pistool dat tegen mijn zij drukte. Mijn benen leken met elke stap zwaarder aan te voelen. Ik knarste mijn tanden op elkaar en forceerde mezelf naar het einde te kijken van de nauwe steeg.

Het enige geluid dat in de wereld leek te klinken, was het gezoem van elektriciteitskabels en het vallen van druppels uit een lekke dakgoot op straat.

En daar stond hij.

Een donker silhouet dat nietsvermoedend op zijn dood wachtte een tiental meter van ons. Wanneer we dichter kwamen, viel me op hoe klein en tenger hij was.

Zijn ogen flitsten van Harry naar mij, zijn instincten scherp. Hij leek het gevaar in de lucht te voelen hangen. Mijn vriend naast me stak een sigaret op, nam een teug, inhaleerde diep en gooide vervolgens de smeulende sigaret op de grond.

Zijn hese stem verbrak de stilte.

"Nice to meet you, Agon. The guardians of hell greet you", spotte Harry minachtend. Zijn stem droeg een duistere ondertoon.

Agons ademhaling leek te versnellen: "Ik weet niet waar je het over hebt", zei hij met een buitenlands accent.

Ik grinnikte, maar wanneer ik de angst in zijn ogen zag, vulde twijfel meteen mijn gedachten. De tijd leek even stil te staan. Ik stond nu recht voor Agon en keek over mijn schouder naar Harry schuin achter me, hopende op een bevestiging.

Harry bleef onverroerd tegen de muur geleund. Het leek alsof zijn blik niet bewoog onder zijn zonnebril, maar ik wist dat geen elke beweging hem ontging. Zijn rechterhand zat diep in zijn jaszak, waarschijnlijk zijn vingers rond het handvat van zijn mes gekruld.

Ik voelde het pistool in mijn zak branden, maar kon mijn handen niet bewegen. Bevroren bleef ik staan en keek ik opnieuw de man aan die mijn leven had verwoest. Mijn mond opende zich, klaar om iets te zeggen, maar er klonk geen geluid.

Harry's stem klonk abrupt en doorbrak de geladen sfeer die ons alledrie als elektriciteit leek te verbinden.

"He knows", verzekerde hij me. Zijn Engels accent scherper en killer dan ooit. "Shall we do this quickly?"

Voor een fractie van een seconde ontmoetten mijn ogen die van Agon. Ik greep met mijn hand in mijn jaszak, en klemde mijn vingers om het metaal van het pistool. De ogen van de schuldige voor me smeekten om medelijden en zijn stem stokte: "W-Wat is dit?"

Ik deed een stap dichterbij en hield het pistool trillend op de man gericht.

"Je herinnert het je niet, hè?", tot mijn verbazing klonk mijn stem ijzig kalm. "Maar ik herinner me jou. Je hebt me alles afgenomen. Mijn vader ... mijn leven, mijn trots, mijn gezin"

Sidderende woede vulde mijn lichaam en mijn handen beefden niet langer. Agons ogen flitsten wanhopig van mij naar Harry en terug.

"Je bent gek. Ik weet niet waar je het over hebt"

Een versie van mezelf, waarvan ik niet wist dat ze bestond, kwam naar boven en nam het van me over. Een spottende lach galmde door het steegje: "O, maar dat weet je wel. Het is twee jaar en 26 dagen geleden. Je was dronken en reed een fietser aan, waarna je vervolgens wegreed."

Het duurde enkele seconden voordat ik besefte dat het mijn eigen stem was.

"Hij was fucking dood en je had het lef niet om ervoor op te komen!", schreeuwde ik.

Mijn stem klonk schor en ik voelde mijn keel branden van de druk die ik op mijn stembanden zette. Ondanks de koude, parelden zweetdruppels op mijn voorhoofd en voelden mijn handen klam onder de grip van het wapen.

Agon slikte en zijn hand gleed langzaam in zijn jaszak, maar Harry zag de beweging en zonder een vin te verroeren, waarschuwde hij de man: "I wouldn't do that if I were you"

"Luister," klonk Agons stem sussend, "dit is een misverstand. Geef me gewoon een ka–"

Ik richtte het pistool strak op zijn hoofd en maakte met een zachte klik de veiligheidsklem van het wapen los. Het was op dat moment dat hij leek te beseffen dat hij geen kans meer maakte. Zijn wanhoop ebde weg en een grijns verscheen op zijn gezicht, alsof de duivel zijn ziel had overgenomen.

"Wat wil je nu? Een verontschuldiging? Wraak?", lachte hij schamper.

"Je hebt geen idee wat je me hebt aangedaan", klonk mijn stem rauw.

"Don't talk to him, just shoot the motherfucker", waarschuwde Harry me, maar ik negeerde zijn bevel.

"Ik heb zoveel mensen iets aangedaan, kerel. Je bent niets speciaals", zei Agon spottend zonder de grijns van zijn gezicht te halen.

"Wie was hij? Oh was hij je papaatje?", lachte hij.

Mijn handen begonnen opnieuw te trillen, ditmaal niet van angst. Van woede.

Agon deed een stap naar me toe waardoor de loop nu tegen zijn borstkas stond.

"Doe het dan," daagde hij me zelfzeker uit. "Dood me. Maar weet dat je altijd zal blijven voelen wat ik van je heb afgepakt."

Dat was de druppel. Voordat hij kon reageren, richtte ik het pistool naar boven, en haalde ik de trekker over.

Recht in zijn keel.

Het schot weerklonk als een oorverdovend kabaal in de steeg. De echo van het bloed dat op de tegels spatte, vermengde zich met de hoge pieptoon in mijn oren.

Agon greep naar zijn hals waar het bloed nu uit zijn lichaam hutste. Hij viel op zijn knieën op het koude, natte beton, zijn ogen strak op mij gericht terwijl het leven leek te verdwijnen uit zijn blik. Zijn hoofd viel naar voren voordat hij ineenzakte op de grond.

Harry was geruisloos achter me komen staan en legde nu een hand op mijn schouder. "Come on, it's over. We have to go", zei hij met een vleugje nervositeit in zijn stem.

Ik liet het pistool zakken. De adrenaline ebde weg, en de realiteit van wat ik had gedaan drong tot me door. Ik voelde hoe Harry's hand me meetrok aan mijn schouder, en nog een laatste keer staarde ik gechoqueerd naar de horrorfilm die zich voor mijn ogen afspeelde.

"I hope he felt that. Just like your father did", zei mijn Britse vriend terwijl hij me naar achteren trok. Maar de woorden drongen niet door.

Met een leeg gevoel keek ik nog een laatste keer naar het lijk: zijn lichaam levenloos op de grond, zijn leren vest gedrenkt in een donkerrode plas bloed.

Ik had zonet een man vermoord.