Could he be it? [Dutch]

58. Twee zwarte ogen

Darkerside - David Kushner

***

Mijn gps duidde aan dat ik aangekomen was op mijn bestemming. Mijn oog viel op de Porsche op de parking. Ik kon me niet inbeelden dat de eigenaar van deze dure wagen in een vieze verlaten schuur zou verblijven.

Nietsvermoedend duwde ik de piepende, metalen deur open. Een zweem walgelijke geur drong mijn neus binnen en mijn ogen traanden ogenblikkelijk van de scherpe, zure lucht.

Ik kneep mijn neus dicht en baande de donkere ruimte binnen. Met mijn ogen knipperende, hoopte ik snel aan de donkere omgeving te wennen en mijn nachtzicht te activeren.

Schuifelend verplaatste ik me langzaam naar het midden van de schuur waar ik een schemerend licht zag. Het was maar toen ik me op enkele meters van een afgematte zetel bevond dat ik recht in de ogen keek van mijn ergste vijand.

Harrison.

"Hi honey", zei de man waar ik eindeloos veel nachtmerries over had gedroomd terwijl hij op me afwandelde.

Verstomd bleef ik enkele seconden staan, nog steeds kneep mijn linkerhand mijn neus dicht.

Ik draaide me als de bliksem om en begon te rennen naar de uitgang. Zijn bulderende lach klonk oorverdovend in de ruimte en angst vulde mijn lichaam. De zijkanten van de ruimte waren echter zo donker dat ik tastend de buitenmuur afging, op zoek naar de deur.

Ik realiseerde me dat het nu muisstil was in de zaal en het enige wat ik hoorde was mijn kloppend hart dat uit mijn borstkas leek te bonken.

Plots voelde ik een hand op mijn schouder en ik bevroor. Ik durfde me niet om te draaien, maar de hand drukte mijn lichaam nu naar zich toe waardoor ik om mijn as draaide. Zijn grijns en zwarte ogen boorden zich in mijn pupillen.

Help

Dit was het einde.

Paniekerig mijmerde ik in mezelf dat dit het laatste moment zou zijn van mijn leven.

Ik had hier nooit moeten komen. Rusteloos liet ik mijn hoofd zakken en staarde ik naar de grijze, betonnen vloer onder mijn bevende voeten.

"Did you miss me so much that you came searching for me?", fluisterde zijn hese stem in mijn rechteroor.

"Ik, eum ...", stamelde ik. Kippenvel spreidde zich over mijn rug en armen, terwijl mijn oor leek te branden van zijn adem.

Ik zag vanuit mijn ooghoeken hoe zijn lippen omhoog krulden. Hij lachte zachtjes.

Hij lachte? Ik verwachtte me aan een gemene opmerking of een klap op mijn wang, maar hij lachte onhoorbaar. Het was geen spottende grijns of gemene lach zoals vroeger. Het was een warme, bijna tedere lach. Alsof hij, al was het maar voor heel even, oprecht blij was om me te zien.

Nog geen fractie van een seconde later werd zijn mond terug een platte streep en kreeg ik opnieuw rillingen over mijn rug. Hij leek mijn angst op te merken en begeleidde me met zijn platte hand op mijn rug naar het midden van de zaal.

Pas nu merkte ik de twee andere figuren op. Mijn oog viel meteen op de adembenemende blondine die op de rechtse zetel zat met haar lange, bruine benen gekruist over elkaar. Achter haar stond een man met kort bruin haar en een gebruinde huid. Ik herkende ze van op het feest op oudejaarsavond.

Wat deden Scotts vrienden hier met Harrison?

Zijn gezicht leek verwond en vers bloed hing op zijn lip. Zijn handen masseerden de schouders van de blonde beauty voor hem. Ze leek gespannen. Het was duidelijk dat ik een een of andere afrekening had onderbroken. Meteen voelde ik opnieuw een knoop in mijn maag.