Could he be it? [Dutch]

64. De verkeerde hoofdverdachte

Instant Crush - Daft Punk

***

"We moeten praten", klonk haar stem scherp. Mijn moeder was gaan zitten in de witte, lederen leeszetel en keek me nu indringend aan.

"Waarover?", zei ik wanneer ik plaatsnam in de gewone zetel naast haar.

Ze nam geen blad voor de mond en zei rechtuit waar het op stond: "Alle aanwijzingen van het onderzoek op de diefstal in ons huis wijzen allemaal naar jouw vriendje"

"WAT?!", schreeuwde ik ongelovig.

"Ja, Leya, ik wist altijd al dat het geen goede jongen was"

"What the fuck mama, dat is onmogelijk!"

"Liefde maakt blind", stelde ze eenvoudigweg.

"Nee. Nee. Nee.", ontbrak ik haar resoluut terwijl ik mijn hoofd hevig heen en weer schudde. "Ik zeg je dat het onmogelijk is, ik heb hem al gevraagd waar hij was en hij was niet hier die ochtend", verdedigde ik Scott.

"Hoe komt het dan dat Annie hem gezien heeft terwijl wij in het ziekenhuis waren en de wagen die wegreed van onze oprit geregistreerd stond op zijn naam?"

Dat onze buurvrouw zich vergiste, was opmerkelijk, maar niet onmogelijk. Maar wat bedoelde ze met het feit dat zijn wagen hier was?

Ze leek mijn perplexe reactie op te merken en legde het me uit.

"De politie heeft de videobeelden van onze straat opgezocht en zag een zwarte Mercedes toekomen en wegrijden. Het was een wagen die geregistreerd stond op zijn naam", ze spuugde de laatste woorden uit.

Mijn hart leek het over te nemen van mijn verstand: "Dat is niet waar, je liegt!"

Mijn moeder trok haar wenkbrauwen op, en kneep vervolgens haar ogen tot spleetjes: "Cataleya, we hadden toch tenminste gehoopt dat je ondertussen geleerd had uit je fouten"

Ik wist dat ze verwees naar de relatie met mijn ex en dat maakte me woedend. Ontdaan stond ik op, baande de woonkamer uit en sloeg de deur tussen de hal en de woonkamer met een klap dicht. De echo weerklonk luid en even schrok in van mijn eigen kracht.

Echter kon ik niet geloven hoe ze probeerde om alles te saboteren en de schuld op Scott te steken. Meer nog, eigenlijk gaf ze míj de schuld.

Hoe kon ze me zoiets aandoen?

Ik wist dat ze Scott nooit erg gemogen had, maar dit ging - zelfs voor haar - een stap te ver. Ze kon niet zomaar eender welke dader aanwijzen omdat ze hem niet graag had. Ik had trouwens gehoopt dat we deze fase eindelijk gepasseerd waren en dat ze oké waren met mijn relatie met hem.

Was ik maar hier geweest, dan had ik er een stokje voor kunnen steken. De politie zou mij zonder twijfel ook ondervraagd hebben. Nu had ik haar carte blanche gegeven. Hoe had ik zo stom kunnen zijn.

Vijftig minuten lang zat ik rechtop in mijn bed met mijn armen gekruist. Waar was Smith wanneer ik hem nodig had?

Mama had natuurlijk weer het perfecte moment uitgekozen om me het vuur aan de schenen te leggen, wanneer Olivier en Smith net de supermarkt waren vertrokken. Typisch.

Ik kreeg de woede niet uit mijn lichaam en impulsief typte ik een berichtje naar Eileen.

"Patata, kun je bellen?"