Could he be it? [Dutch]

77. Een kinderlijke lach

Better In Time - Leona Lewis

***

Vandaag was het zaterdag en ik had beloofd aan het Russische gezin op het gelijkvloers om te gaan babysitten op hun tweeling. Ik had mijn wekker gezet om 10 uur 's ochtends en was uiteindelijk om kwart voor elf met tegenzin opgestaan.

Waarom had ik ook alweer toegezegd?

Ik sleepte mezelf naar de badkamer en friste me op. Hoewel ik geen fut had om make-up op te doen, besloot ik het toch maar te proberen. Ik voelde me namelijk altijd gelukkiger als ik mezelf mooi vond.

Een snee wit tijgerbrood werd besmeerd met een dikke laag boter en daarbovenop nog een dikkere laag Nutella. Ik dopte de boterham in mijn gesuikerde zwarte koffie en forceerde die naar binnen. Gisteren had ik de hele dag niets gegeten en ik zou vandaag energie nodig hebben om op de kindjes te letten.

Na mijn bord en mok te hebben afgewassen, besloot ik maar al naar beneden te gaan. Welk schoeisel zou ik aantrekken? Ik twijfelde tussen mijn Guess sneakers en mijn comfortabele pantoffels.

Zou het raar zijn om toe te stuiken op mijn fuchsia pantoffels?

Hmm, misschien wel.

Ik besloot dus maar voor de veilige optie te gaan en zwaaide vervolgens mijn linnen zak met een drinkfles water, mijn gsm, oplader en Musso boek over mijn schouder. Ik dwaalde de trap af en klopte twee keer met mijn vuist op de donkergrijze deur.

Er klonk gestommel en geroep aan de andere kant van de deur waardoor ik afleidde dat iemand niet zo tevreden was met mijn vroege komst. Met een blik op mijn horloge, stelde ik vast dat ik ruim twintig minuten te vroeg was.

Een gehaaste Tatjana deed de deur open en ik verontschuldigde me meteen voor het feit dat het nog geen 12 uur was. Meteen verdween haar bedrukte uitdrukking en verscheen een brede glimlach op haar gezicht. Ze zwaaide mijn excuses weg en knipoogde lief.

"De jongens zijn alvast nieuwsgierig en enthousiast om je te zien"

"Oh, echt?", antwoordde ik oprecht verbaasd en gevleid.

Ik stapte binnen in de verbazend ordelijke woning voor een gezin met een tweeling van drie, en liet mijn blik dwalen over de leefruimte. Veel tijd om alle details in me op te nemen, had ik niet. Een kleine peuter met warrige blonde krulletjes verscheen voor mijn voeten.

"Здравствуйте"

Eum wat?

Ik lachte een beetje verlegen naar Tatjana in de hoop dat ze me een vertaling zou geven, maar in plaats daarvan hurkte ze neer en wendde ze zich tot haar zoon. Ze zei een reeks aan woorden die onbegrijpbaar en, welja Russisch, leken.

Wanneer het jongetje me nu aankeek, was er iets veranderd in zijn blik. In plaats van te stralen, stond haar daar nu maar wat onzeker voor mijn neus. Ik probeerde hem z'n vertrouwen terug te schenken door een warme glimlach tevoorschijn te toveren.

"Ik ben Cataleya, zullen we samen wat spelen vandaag?"

De kleine jongen keek vragend naar zijn mama op die goedkeurend knikte, waarna hij me een glimlach terugschonk.

Wat was hij cute.

"Waar is je broertje?", vroeg ik nieuwsgierig.

Zijn kleine vingertje wees naar de zetel en niet begrijpend keek ik Tatjana aan.

"Hij is nog wat bang en verlegen", legde ze uit.

"Elia, Приходите и посмотрите"

In spanning wachtte ik af tot een tweede kopje verscheen van achter de zetel. Elia had bruine krulletjes en zijn kleine oogjes stonden angstig.
Ik toverde opnieuw mijn grootste glimlach tevoorschijn in de hoop ook hem te kunnen overtuigen.