Could he be it? [Dutch]

80. De brunch

Six Degrees Of Seperation - The Script

***

Hoewel ik gewoonlijk een gemakkelijke slaapster was, leek dat die nacht heel wat moeilijker. De vermoeidheid was groot, maar nog niets vergeleken met het duel in m'n hoofd. Wie sprak de waarheid? Met andere woorden: wie loog?

Was het mijn eigen wederhelft of mijn aartsvijand?

Het ergste was, dat ik de dag erna bij mijn ouders werd verwacht om 10 uur voor een onnozele brunch. Ik had absoluut nog geen idee hoe ik dat zou overleven.

Elke seconde die op de klok voorbij tikte, bezorgde me meer en meer druk. In gedachten maakte ik een rekensommetje van hoeveel uren slaap ik nog over had.

Het ontbijt was om 10 uur, dus ik moest hier vertrekken tegen 9u30, dus ik moest opstaan om 8u45, dus mijn wekker zou staan om 8u30. Ik had nog welgeteld 5 uur en 58 minuten slaap.

Shiiiit nog minder dan 6 uren?

Ik zou morgen een wrak zijn.

Ik zuchtte diep en liet mijn adem traag en luidkeels langs mijn neus ontsnappen. De spanning trok voor heel eventjes uit mijn lijf, maar bouwde zich al snel weer vanzelf op. Ik voelde mijn hart nu al opnieuw luid kloppen door mijn borstkas.

Ik moest op een of andere manier uiteindelijk toch ingedommeld zijn want het geluid van mijn wekker klonk oorverdovend. Snel schrok ik recht en taste met spleetoogjes naar mijn gsm. De fameuze sluimer werd ingedrukt — de 9 onverbiddelijke minuten zouden snel weer voorbij zijn.

Wanneer ik voor de tweede keer op sluimer duwde, probeerde ik me te herinneren wanneer ik precies in slaap was gevallen. Het laatste uur op de klok dat ik me herinnerde was 4:46. Ik zou dus maximaal drie uren en 44 minuten geslapen hebben.

Fucking hell.

Na een snelle douche, en me aangekleed te hebben met een eenvoudige jeans en een wit topje met een beige blazer erover, sprong ik in mijn wagen.

Op de weg viel mijn oog op de rode Mercedes coupe die al een tijdje achter me reed. Achter het stuur zat een blondine met een dikke grote zonnebril op haar neus. Voor heel even flitste het moment terug voor mijn neus wanneer ik Stephan had betrapt op overspel. De afkeer en woede die ik toen had gevoeld, kwam met een klap terug. Ik keek nogmaals in de achteruitkijkspiegel. Het kon haar niet zijn, Stephans minnares had zwarte haren gehad.

Zie ook hoofdstuk 13 :)

Ik nam de afrit van de autosnelweg, en keek verbaasd achterom om vast te stellen dat ik nog steeds gevolgd werd.

Hopelijk was dit niet een of ander plan van Harrison ...

De nervositeit vervaagde wanneer ik mijn wijk inreed en de auto wat verder achterbleef. Ik wierp nog een laatste blik achterom wanneer ik de oprit van mijn ouderlijk huis opreed. De rode Mercedes passeerde aan me voorbij terwijl onze blikken kort kruisten.

Ik werd begroet door Olivier die de oprit aan het schoonmaken was met de hogedrukreiniger. In een snelle geste deed ik het raampje naar beneden en vroeg hem waar ik me best parkeerde om me te beschermen tegen het opspattende vuil.

"Hoeveel voor een plekje op de gloednieuwe parking, mijnheer?", grapte ik.

"Als je een poetsbeurt en ontbijtbuffet erbij wilt, dan is het €30, juffrouw", speelde hij goedgezind mee.

"Laat maar zitten, ik parkeer wel op straat"

"Hahaha, nee nee, ik ben bijna klaar, keppe. Zet je maar links tegen de haag"