Could he be it? [Dutch]

84. 'Papa'

If It Is Love - Lauren Alden

***

Op automatische piloot reed ik naar mijn ouderlijk huis. Op de achtergrond stond een rustgevende playlist op in een poging mijn zenuwen te drukken.

Hoe kon ik dit gesprek met hen zelfs beginnen?

"Hallo iedereen, ik moet iets belangrijks zeggen"

Of viel ik best met de deur in huis?

"Jullie zullen Scott niet meteen terugzien"

Of

"Kunnen jullie beloven geen oordelen te velgen over wat ik ga vertellen?"

Ik zuchtte diep. De waarheid was dat er geen gemakkelijke manier was om dit ter sprake te brengen. Het is iets dat ik gewoon best zo direct mogelijk communiceerde zodat het snel voorbij zou zijn, zoals het verwijderen van een pleister — korte pijn.

Ik werd uit mijn gedachten gehaald door een plotse ringtoon door de luidsprekers.

Inkomende oproep: Ana

Ik drukte het gesprek snel weg. Dit kon ik er nu echt niet bijnemen. Nog geen vier seconden later klonk de ringtoon opnieuw door de wagen.

Inkomende oproep: Ana

Opnieuw legde ik toe. Ik zou haar op de terugweg wel terugbellen.

Inkomende oproep: Ana

Oh my fucking god.

Met tegenzin drukte ik op het telefoontje op mijn stuur om de oproep te beantwoorden.

"Hey, omg er is echt iets mis met je gsm. Ik krijg je maar niet te pakken"

"Ik had toegelegd Ana", zei ik bot.

"Ah sorry, dat had ik niet door. Seg, ik heb gehoord dat Scott is gearresteerd?! Is alles wel oké met je?"

Meteen had ik zoveel spijt dat ik deze oproep had beantwoord. Hoe moeilijk kon het zijn om een oproep te negeren?, verweet ik mezelf.

"Eum ja, ja"

"Wat is er gebeurd?"

"Ik weet het eigenlijk zelf niet zo goed. Van wie heb je het gehoord?"

"Van Kyle natuurlijk. Hij zei dat hij niet kan geloven dat Scott een moord zou plegen"

Moord.

Het woord sneed door mijn vel en veroorzaakte een pijnlijke steek in mijn borst. Ik voelde mijn hartslag versnellen en moest dit snel stoppen voor het uit de hand zou lopen.

"Eum Ana, kijk sorry ik moet je nu echt laten. Ik ben net bij mijn ouders", verontschuldigde ik me terwijl ik mijn straat inreed.

"Oh oké, maar bel me dan terug hé meid!"

"Oké", antwoordde ik flauwtjes.

"Hou je goed. Dikke kus"

Mijn hart bonsde in mijn keel en alle voorgaande pogingen om mijn ademhaling onder controle te houden waren tevergeefs geweest. Gefrustreerd en boos stapte ik uit. De oprit was leeg en ik nam gebruik van de stilte om even op adem te komen.

Laten we er maar gewoon korte metten mee maken. Vandaag zou toch ongetwijfeld een kutdag worden. Ik wandelde om het huis en ging binnen langs de achterdeur.

Mijn moeder zat in de leeshoek met een tijdschrift op haar schoot en een espresso in haar hand. Olivier zat ontspannen naast haar in de zetel. Ik kon zo afleiden van zijn blik dat hij een middagdutje aan het doen was dat onderbroken werd door mijn opkomst.