Could he be it? [Dutch]

89. Een knallende Kerst

With You Sped Up - Dean Lewis

***

24 december 2017

De remmen van de TGV klonken scherp op de metalen sporen wanneer we binnenreden in Brussel-Zuid. Het terugzien van mijn wederhelft had me goed gedaan en het gesprek was luchtig en positief geweest. Voor mijn verjaardag van gisteren, had hij me een kaartje geschreven waarbij ik een traantje had weggepinkt. In zijn slordige, maar beste handschrift stond het volgende geschreven:

Leya,

Vandaag is het jouw dag, en ik weet niet goed hoe ik dat moet zeggen vanuit deze plek.

Hoe zeg je "gelukkige verjaardag" aan iemand die je moet missen? Aan de persoon die je alles zou geven maar enkel kan aankijken door een glazen wand?

Ik heb geen cadeaus. Geen bloemen. Geen verre reisplannen. Alleen dit stukje papier en wat ik nog over heb van mijn woorden. Dus laat me gewoon dit zeggen:

Je bent er altijd.
In mijn hoofd. In mijn hart.
Elke keer wanneer ik wakker word.
Elke keer wanneer het hier stil wordt, ben jij het die de ruimte vult met vreugde en mijn hart verwarmt met je vrolijkheid.

Misschien begrijp je me nooit. Misschien vergeef je me zelfs. Of misschien doe je dat niet.
Maar wat er ook gebeurt: ik zal je altijd steunen.

Ik wens je veel mooie momenten met je familie, dat je mama wat liever en zorgzamer mag zijn, dat Smith je een dikke knuffel mag geven en dat je maar eens geniet van wat gezellige meidenavonden en pyjama party's zonder mijn gezeur.

Jij verdient alles wat ik je niet kan geven.

Ik hou van je.
– Scott

We hadden ook teruggeblikt op onze vorige kerst samen. Ik had hem toen een iPad met een abonnement van een ontwerpprogramma cadeau gedaan waarmee hij een prachtige tatoeage had getekend. Begin dit jaar waren we die samen gaan zetten, het was een tekening van het profiel van mijn gezicht in dunne lijnen met de letters van onze namen erin verwerkt. De lijnen waren vereeuwigd in de huid op z'n rechter schouderblad.

Ik had besloten dat ik dezelfde zou zetten. Op dezelfde plaats maar in spiegelbeeld. Zodat het was alsof de twee gezichten altijd naar elkaar keken.

Hierbij een voorbeeld van de stijl:

Ik wandelde langs het verlaten station van spoor 11 naar spoor 3. Mijn oog viel op de daklozen in het station en meteen voelde ik medelijden met alle mensen die Kerstavond alleen in de koude op straat moesten doorbrengen. Met een licht schuldgevoel nam ik de trein richting Brugge.

Het was Oliviers Land Rover die me opwachtte aan het station. Het voetpad lag gevaarlijk glad en met voorzichtige stapjes wandelde ik op hem af. Wolkjes verlieten mijn mond wanneer ik ademde — zo koud was het. Wanneer ik mezelf in de passagiersstoel lanceerde en mijn achterwerk in de voorverwarmde stoel plofte, slaakte ik een opgeluchte zucht. "Hoe fijn dat het hier zo lekker warm is", merkte ik op terwijl ik genoot hoe de warmte tot door mijn broek op mijn billen brandde.