Could he be it? [Dutch]

6. De oorverdovende stilte

hate u love u - Olivia O'Brien

***

7 februari 2015 - De dag waarop Scott uit haar leven verdween.

Die avond had Amelia me naar huis gebracht in mijn auto. Jessie had voorgesteld dat ik met haar kon meerijden maar ik wou geen domper zijn op het fantastische nieuws dat ze enkele uren geleden nog met zoveel enthousiasme had meegedeeld. Ik zag dat Amelia het moeilijk had om haar concentratie te verdelen tussen de maximumsnelheid en de GPS. De ruitenwissers vlogen heen en weer op maximale snelheid.

Op de passagierszetel van mijn eigen Range Rover voelde ik een licht schuldgevoel naar boven komen; ik had nog zo trots aangekondigd dat ik zou rijden aangezien ik toch altijd nuchter bleef. Pffff, ik zuchtte en voelde me met de seconde slechter.

45 minuten zaten we stilzwijgend naast elkaar, ik staarde als een robot voor me uit. Niet wetende wat er gaande was, betoogde Amelia haar emotionele steun door haar hand op mijn bovenbeen te leggen wanneer we ons op een recht stuk autosnelweg bevonden. "Indien je iemand nodig hebt, bel me, oke?", drong ze aan terwijl we mijn straat inreden.

Haar smalle lippen vormden een meevoelende glimlach en ik bedacht dat mijn Hollandse vriendin altijd een van de liefste en meest behulpzame van de groep was geweest. Ze had bruine haren en had Jamaicaanse roots, maar was opgegroeid bij onze noorderburen. Hoewel ze nu al een tijdje in België woonde, sprak ze nog steeds met een hevig Hollands accent. Na het falen van haar zoveelste pleeggezin was ze verhuisd naar België op haar eentje, op zoek naar haar echte zelf. De groep had voor haar gezorgd en nu had ze een klein appartementje en werkte ze drie jobs om die te kunnen betalen. Ik had alleen maar respect voor haar.

Hoe graag had ik bij haar willen instorten, haar alles willen vertellen: de twijfels, de pijn, hoeveel ik van Scott hield, hoe hij mijn dagen inkleurde, hoe ik hem in alles om me heen zag ... Het erge was, ik kon er niet eens met íemand over praten want ik had hem altijd voor mezelf gehouden. Niemand van mijn vriendinnen wist van zijn bestaan af.

De weken kropen voorbij en elke dag leek steeds donkerder en langer. Mijn nachttafeltje waarop eens mijn roze wekker en lichtgroene nachtlamp stonden, functioneerde nu als minibureau. Mijn notitieblok en gekleurde pennen lagen verspreid op het oppervlak, de laptop balanceerde gevaarlijk op het randje en de oplader zweefde naar het stopcontact dat zich aan de andere kant van mijn slaapkamer bevond.

Ik had twee verschillende dekensets: mijn smaragdgroene flannellen dekens waarin ik sliep en mijn fushia satijnen laken die ik onder me trok bij het begin van elke werkdag. Op die manier had ik toch een beetje een idee wanneer het dag of nacht was, en of het tijd was om te werken of om te slapen.

Elke dag van thuis uit werken was een droom, maar in een depressieve periode zoals deze, leek het een vloek. Er was geen enkele reden voor mij om het huis uit te komen. De fastfoodrekeningen puilden uit de vuilnisbak en het raam naar mijn balkon stond 24/7 open om de frietgeur uit mijn kamer te dringen. Het verste dat ik die week gewandeld had, was wellicht naar de voordeur die zich meteen onder mij bevond en terug.

Vaak hoorde ik van zeggen dat verdrietige mensen vaak geen hap meer door hun keel krijgen en daardoor geneigd zijn om sterk te vermageren. Hoewel ik koste wat kost de eettafel meed die een bevraging van anderhalf uur van mijn ouders betekende, slokte ik heel wat calorieën naar binnen. Elke avond bestelde ik stiekem fastfood via Uber, dat discreet aan de zijkant van ons huis werd bezorgd. Daarop sloop ik rond 23 uur blootvoets naar buiten, waarop ik het plastic pakketje in ontvangst nam.

Ik wist eerlijkgezegd niet of dit onopgemerkt bleef want mijn ouders hadden vast wel al door dat ik op een of andere manier eten binnensmokkelde aangezien ik nog leefde.
Echter deed ik er alles aan om hen te mijden. Mijn kamer was 24/7 op slot. Wat kon ik ook zeggen? Mijn hart is gebroken door iemand waarvan jullie denken waarmee ik al lang niet meer samen ben? Ze zouden alleen maar bevestigen dat hij geen goede jongen is. En dat wou ik simpelweg niet horen.

De eerste dagen had Olivier nog dreigend geroepen dat hij mijn kamerdeur zou inslaan, maar mijn moeder was tussenbeide gekomen en ik had aan de deur geluisterd wanneer ze zei: "Laat haar, ze zal vroeg of laat wel beseffen dat ze ons nodig heeft". Dat was sneller waarheid gebleken dan ik wou toegeven. Ik miste de gezellige avonden aan de haard, de chaotische dinertjes, het gekwebbel aan de ontbijttafel, mijn koffie met een klontje suiker, de saaie televisie onder de dekens, de vredevolle witte paarden achteraan de tuin, mijn rustgevende hangmat, de zon op mijn gezicht, maar het meest van al miste ik de knuffels met Smith. Soms sloop ik 's avonds naar zijn kamer en staarde ik naar hem terwijl hij sliep om dan terug te keren naar mijn koude bed en mezelf in slaap te wiegen.

Ik leefde op automatische piloot en voelde niets meer. Soms dwarrelden mijn gedachten af naar hem en dacht ik terug aan de zalige momenten met Scott. Soms liepen de tranen als strepen over mijn gezicht zonder dat ik het doorhad, en soms stortte ik me zodanig op mijn werk dat ik met mijn laptop op mijn schoot om drie uur 's nachts in slaap viel. Alles om hem te vergeten. Maar het leek een verloren strijd. Hij had dat plekje in mijn hart veroverd en ik kreeg het niet meer uitgewist.

Als ik ook maar gewoon een antwoord had kunnen krijgen op de vraag WAAROM zou ik de strijd misschien gewonnen kunnen hebben.

Sorry voor het korte hoofdstuk! Ik probeer zeker langere te schrijven xxx