Could he be it? [Dutch]

81. De mysterieuze bezoeker

Niente Canzoni D'Amore - Elodie

***

- Zijn POV -

Ik had nog drie dagen tot mijn uitlevering aan Frankrijk. Nadat we in beroep waren gegaan op de uitlevering, hadden we tien extra dagen gekregen. Ook die waren nu bijna om. Mijn advocaat had me altijd goed geïnformeerd over het feit dat ik mijzelf en mijn familie hierop moest voorbereiden. Het spijtige was dat de Franse autoriteiten maar één maal per week een bezoek toelieten terwijl dat in België tot wel drie keer per week mocht. Dhr. De Clercq had voorgesteld om dit mee te delen aan mijn dierbaren, maar ik had dit resoluut geweigerd.

In de tussentijd was mama me reeds drie keren komen opzoeken, maar ik had eigenlijk nog niets gezegd over de uitlevering. Ik keek ertegenop om haar te vertellen dat de toekomstige bezoeken zouden moeten plaatsvinden in Parijs. Zeker omdat ik wist dat ze me nooit op haar eentje zou kunnen bezoeken. Hoe zou ze daar geraken? Ze had geen wagen, en internationale treintickets waren behoorlijk duur.

Ik hoopte uit de grond van mijn hart dat Leya mee zou zijn vandaag. Ik had haar niet meer gezien sinds het eerste bezoek. Het was duidelijk dat het een traumatische ervaring geweest was voor haar om me hier te zien, maar ik had haar meer dan nodig. Stiekem mocht ik het haar niet kwalijk nemen dat ze niet meer was gekomen, maar het was zwaar om te accepteren dat ze misschien boos was op me en me niet geloofde.

Ik was niet zeker of ik het hier nog langer kon volhouden zonder haar. Als ik gewoon haar zachte, lieve blik voor enkele minuten kon zien, dan kon ik er weer tegenaan.

Hoewel ik niet wist of Leya deze nieuwe informatie zou kunnen verwerken, besloot ik toch maar gewoon voet bij stuk te houden en alles te vertellen ook indien ze aanwezig zou zijn. Zij had evenveel recht op deze informatie. Ook voor haar zou de uitlevering nu eenmaal een grote impact hebben.

De cipier begeleidde me naar de gewoonlijke zaal waar ik plaatsnam op de stoel en wachtte tot een bekend gezicht voor me zou verschijnen.

Nerveus peuterde ik aan de onderkant van mijn T-shirt. Ik had nog steeds mijn eigen kleren aan en ze begonnen nu toch wel redelijk te ruiken. Als er één iets was waarvoor ik verlangde om geplaatst te worden dan waren het wel verse kleren. Gelukkig hadden ze me wél degelijk schoeisel gegeven zodat ik niet de hele gevangenis moest ronddwalen op banale Spongebob Squarepants teenslippers.

Dat zou op z'n zachtst gezegd gênant zijn.

Mijn hartslag versnelde van zodra ik haar voetstappen hoorde. Ik herkende ze vrijwel meteen. Ik schrok van Cataleya's verschijning. Het was duidelijk dat ze een minstens even harde tijd als ik achter de rug had. Haar normaal gebruinde huid was bleek, en al het leven leek uit haar gezicht te zijn verdwenen. Hoewel ze een goede laag make-up ophad, kon ik zo zien dat er wallen verscholen zaten onder haar ogen.

Ik besloot niet te tonen hoe hard ik van slag was door haar uiterlijk, en herstelde me snel. In een mum van tijd schoven ze de stoelen voor me achteruit en namen ze beiden plaats.

"Jullie hebben 30 minuten", zei de cipier onverbiddelijk.

Er werd geknikt, en vervolgens viel een stilte.

"Hoe gaat het met je, Leya?", vroeg ik voorzichtig. Ik had mezelf voorgenomen om haar niet zo hard te viseren en door te vragen, maar ik kon toch onmogelijk eerst een gesprek met mama aangaan? Eén poging kon hopelijk geen kwaad.

"Zo goed als het kan", zuchtte ze schouderophalend.

"Hoe is het met ons appartement? Kan je het een beetje knus houden daar?"

Een flikkering van onzekerheid flitste door haar ogen, haar hand trilde en ze leek even van de kaart. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat ze iets te verbergen had.