Could he be it? [Dutch]

30A. De nek-aan-nek race

Wonderwall - Oasis

***

Je hebt beslist dat Cataleya de avond niet doorbrengt met Scott, maar terugkeert met Ana. Wat zou dat met zich meebrengen? En probeert Scott er toch nog een stokje voor te steken? Lees het vervolg hieronder en geef sterretje!

"Jij wou naar huis?", klonk Ana ongeduldig.

"Ja, sorry", antwoordde ik deels schuldig. Scott keek me indringend aan en ik vermeed zijn blik. Ik wist dat hij niet blij was met mijn keuze en hoopte dat hij hier niet zou achterblijven met Kyle en Eileen. We stonden met ons vieren aan de trap en niemand durfde eerst weg te gaan. "Ik ga ook naar huis", klonk Scotts zware stem.

"Kan ik met je mee? Ik denk eerlijkgezegd niet dat Kyle al naar huis gaat en ik ben wel moe", vroeg Eileen twijfelachtig. Scott knikte en verzekerde haar dat het geen probleem was voor hem om haar thuis af te zetten. Ik voelde me niet 100% op mijn gemak bij deze situatie, maar had besloten om met Ana mee te gaan dus het zou stom zijn om nu een scène te maken. Uiteindelijk wist niemand dat Scott mijn vriendje was.

We wandelden de trap af en ik richtte mijn blik strak voor me zonder opnieuw naar links te kijken naar de zwarte ogen die me ongetwijfeld volgden. Het was alsof Scott voelde dat ik nerveus was wanneer hij zijn hoofd omdraaide en achter zich keek. We kwamen aan de uitgang, waar Kyle met een paar jongens die ik nog nooit gezien had, buitenstond. Scott wandelde op hen af en ik zag dat ze elkaar hartelijk begroetten.

Eileen gaf me een dikke knuffel en ik schrok van haar affectie. Ik omhelsde haar terug en het voelde verrassend goed. "Ik ga heus niets proberen met Scott hoor, don't worry", fluisterde ze in mijn oor. Ik glimlachte zachtjes en trok haar nog iets dichter tegen me. "Dankjewel", zei ik haar. We wisselden elkaars Instagram uit en Ana maakte aanstalten om door te gaan. Ik vroeg haar om te wachten zodat ik ook dag kon zeggen tegen Scott. Met een frons klikte ze afkeurend met haar tong en sloeg ze haar armen gekruist over haar borst.

Ik liep op de groep jongens af en tikte op Scotts schouder zodat hij zich zou omdraaien. "Ik ga met Ana naar huis." Hij keek me onverschillig aan: "oké, ik kom zo. Stuur me je locatie", beval hij. Ik draaide me om en zette mijn locatie voor hem zichtbaar zonder vragen te stellen terwijl ik naast Ana meeliep naar haar auto en Eileen alleen achter me liet.

We reden de snelweg op en ik zat diep in mijn gedachten verzonken. Wat een avond. Ik was uitgegaan met Ana in de hoop mezelf wat af te leiden en op de een of andere manier was ik weer verzeild geraakt in een ingewikkelde situatie met Scott. Opnieuw wist ik niet hoe ik me moest voelen over deze avond. Hoe hij tegen me had gesproken tijdens ons telefoongesprek was onaanvaardbaar geweest. Dan stond hij plots in dezelfde loungebar met de intentie om me te bespioneren en me jaloers te maken. Vervolgens was ik op hem afgestapt en had hij plots alles geprobeerd om Kyle van me weg te houden en had hij poeslief gedaan. Herinnerde ik me goed dat hij zelfs had gezegd dat hij me wou voorstellen thuis? Wat een rollercoaster aan emoties.

We reden aan 120 km/u op de rechterbaan van de autosnelweg wanneer Ana's stem geamuseerd over de luide muziek klonk: "Kijk wie we hier hebben". Ze rolde haar venster naar beneden en stak haar arm uit het raam terwijl ze genoot van de wind in haar haren. Scott's zwarte S-Coupe kwam in beeld en ook Eileen rolde haar venster naar beneden.

Scotts lichtbruine pretoogjes waren op mij gericht. Ik voelde de spanning tussen mijn benen toenemen toen zijn lustige ogen zich in de mijne boorden. Hij likte zijn lippen, keek terug voor zich uit naar de snelweg en keek toen opnieuw opzij naar mij. Hij tikte Eileen op de schouder en zei haar iets onverstaanbaars, waarop Eileen luidkeels riep: "Scott says you are beautiful!". "Who? She or me?", riep Ana terug. "You also my dear", hoorde ik Scott zeggen, "but she is the most beautiful girl ever seen".

Ik geloofde mijn oren niet. Sinds wanneer maakte hij openlijk zo'n complimentjes? Ik dacht dat we altijd geheimzinnig moesten zijn? Ana en Eileen keken me nu ook beiden afwachtend aan en ik glimlachte. Scott leek geamuseerd en deed teken om onze muziek stil te leggen. Ik twijfelde geen seconde en draaide de volumeknop naar links. We hoorden nu de muziek die uit zijn auto galmde over de snelweg:

🎵

Because maybe
You're gonna be the one that saves me
And after all
You're my wonderwall

Today was gonna be the day, but they'll never throw it back to you
And by now, you should've somehow realised what you're not to do
I don't believe that anybody feels the way I do about you now

🎵

Ik smolt vanbinnen en opnieuw bedacht ik dat ik nooit had verwacht dat er zo'n lieve en kwetsbare versie van Scott in zichzelf verschool. De meisjes keken me geamuseerd aan en gaven me die 'hij-vindt-je-leuker-dan-leuk'-blik. Ik giechelde en samen raceten we nek-aan-nek tot aan de afrit die wij moesten nemen. Er was geen kat op de baan en we gierden het uit. De muziek van Ana stond nu weer op luid en allevier moesten we lachen en gooiden we onze armen uit de ramen. We reden de afrit op en wuifden de Mercedes na. We toeterden en knipperden onze lichten ter afscheid en van zodra zijn wagen uit het zicht verdween, voelde ik me plots heel eenzaam.

Ana gniffelde. "Seg die kerel is wel echt een knap stuk hoor, maar ik ga nog terug straks voor zijn vriend". Waarom was ik nog verbaasd toen ze me dat zei? "Echt?", vroeg ik haar. "Ja, Kyle en ik konden het goed met elkaar vinden en ik denk dat er nog een staartje aan de avond komt", knipoogde ze. Ik deed mijn best om mijn ogen niet te rollen en zei haar dat ze groot gelijk had, ook al vond ik dat ze vaak te easy overkwam op die manier. Ze zette me thuis af en ik bedankte haar. Stilletjes deed ik de voordeur open terwijl ik met mijn andere hand de conversatie met Scott opendrukte op mijn iPhone.

"Ik ben thuis, rijd voorzichtig"

Ik deed mijn hemelsblauwe jurk af en deed mijn haren los. Mijn spiegelbeeld staarde terug naar me terwijl ik mijn tanden poetste en ongeduldig op Scott zijn berichtje wachtte. Ping

"Ik ben ook thuis prinses"

Wat was hij toch een charmeur, dacht ik. Ik miste hem zo en had eigenlijk niets liever gewild dan nu gewoon samen met hem in bed kruipen en me in zijn armen nestelen.

"Ga je al slapen?", vroeg ik hem.

"I want you to know I was serious about introducing you to my family"

Mijn ogen bleven hangen op de laatste woorden van zijn zin en ik herlas ze. Dit kwam zo onverwachts en ik wist even niet hoe ik moest reageren, gelukkig had ik de tijd om na te denken en kon hij mijn geschrokken reactie niet live zien. Ik had me altijd afgevraagd waarom hij zo weinig waarde had gehecht en me niet wou voorstellen aan zijn familie. In het begin had ik het daar echt moeilijk mee gehad.

Was het omdat hij niet wou dat hij te gehecht zou geraken aan mij? Was hij beschaamd om mij en wou hij me daarom niet tonen aan zijn familie? Was er ooit iets gebeurd met een ander meisje dat hij thuis had meegebracht? Was ik te rijk voor hem en schaamde hij zich over het feit dat hij het niet breed had?  Had dit iets te maken met de slechte ontmoeting tussen mijn ouders? Misschien had hij wel zodanig veel respect verloren door het conflict met Stephan dat hij principieel mij niet wou uitnodigen bij hem thuis?

Over de jaren heen was het echter een normaliteit geworden die ik niet meer in vraag had gesteld. Tot nu.

"I would love that. When?"

"Tomorrow"

"At what time should I be there?"

"At lunch. Let's just get this over with"