Could he be it? [Dutch]

5. De verbanning

Be Still - The Fray

***

Drie dagen gingen voorbij zonder enig bericht van Scott. Bij het terugkijken naar ons gesprek dat slechts een monoloog was, voelde ik de tranen prikken achter mijn ogen.

"Idk, ik mis je. Wanneer zien we elkaar nog eens écht?"

"Goed geslapen?"

"Ik hou van je."

"Alles oke?"

"Slaapwel ..."

"Goedemorgen"

"Heb ik iets verkeerd gedaan?"

"Ben je boos op me?"

"Scott? Kan je me aub opbellen? Ik mis je."

"Ik maak me zorgen, Scott. Antwoord aub"

"Is alles oke met je?"

"Pls antwoord, Scott. Wat ik ook heb gedaan, het spijt me. Aub, ik wil je niet kwijt."

Ik verborg mijn iPhone onder mijn hoofdkussen en draaide me opnieuw om in mijn bed. Het was tijd om op te staan maar ik voelde me leeg vanbinnen. Mijn benen voelden zwaar en mijn oogleden plakten dicht, de propjes zakdoeken hadden zich opgestapeld naast mijn bed, maar ik had geen energie om ze in de vuilnisbak te gooien aan de andere kant van mijn ruime kamer. Ik trok de kier tussen de gordijnen dicht en staarde in het duister.

Twaalf gemiste oproepen, twaalf berichten en twee voicemails had ik hem nagelaten, maar het leek plots alsof hij niet meer bestond. Had ik dan toch iets verkeerd gedaan die dag in Kortrijk? Was hij zó teleurgesteld om het feit dat ik nog steeds alcohol dronk? Zijn stilte was ongetwijfeld een overdreven reactie, maar het frustreerde me dat ik niet kon het niet plaatsen wat zijn reden was. Of was hij effectief betrokken bij de overval in Kortrijk en was er iets misgelopen?

Mijn ogen waren zo vermoeid dat mijn tranen opdroogden vooraleer ze van mijn wangen konden rollen. Mijn borstkas voelde zwaar en ik voelde mijn hartslag bonzen door mijn borstkas. De angst die ik zo lang had weggedrukt, baande zich een weg tussen mijn twijfels als een slang op zoek naar haar prooi. Alle positieve herinneren werden stilaan opgeslokt door de enge leegte die hij me eens had nagelaten. De angst om opnieuw verbannen te worden uit zijn leven leek nog nooit zo groot. Net iets meer dan 17 maanden geleden was ik zo in een dieptepunt getuimeld. Het leek alsof wat er was gebeurd weer helemaal opnieuw stond te gebeuren.

"We kunnen elkaar niet meer zien."

Het bericht echode door mijn hoofd.

"We kunnen elkaar niet meer zien."

De donkere februari maand mocht dan wel de kortste van het jaar zijn, ze had nog nooit zo lang geleken. Het zat zo vers in mijn geheugen gegrift, ik kon de zes woorden bijna opnieuw voelen; 6 knopen in mijn maag, 6 steken in mijn rug, 6 keren dat mijn hart een tel oversloeg, 6 schreeuwende kreten zonder geluid.

[flashback]

Mijn dampende muntthee stond naast me op de grote eiken tafel naast alle kleurrijke cocktails rijkelijk gevuld met ijsblokjes en alcohol. Rechtover me zwaaide Jessie uitbundig met de sleutels van haar nieuwe woning, ze vertelde de meiden opgelaten dat ze ging samenwonen met Ollie. In koor juichten ze haar toe. Ollie was een schat, ik was oprecht blij voor haar geweest als ik toen niet naar mijn trillende gsm had gegrepen in mijn achterzak.