Could he be it? [Dutch]

48. Lust of Liefde?

Nightcall - Kavinsky, Angèle

***

Wanneer Scott terugkwam, was er iets veranderd in zijn ogen. Ze leken gevoelloos en kil.

"Wat is er schat?"

"Niets"

Ik omhelsde hem en beet speels in zijn nek. Beter kon ik de lust die ik eerder had gevoeld voor Harrison afreageren en omzetten in liefde. Hij draaide echter zijn hoofd weg en keek in de verte voor zich uit, alsof hij niet echt aanwezig was in dit moment.

"Is er iets gebeurd?"

"Nee!", riep hij geïrriteerd en iets te luid.

Ik zette een stap naar achteren en kruiste mijn armen. Ik voelde hoe nat mijn slipje was en zelfhaat vulde mijn gedachten, hoe kon ik zo ontrouw zijn? Mijn lippen hunkerden naar een zachte aanraking en zonder nadenken drukte ik mijn volle natte lippen op die van Scott. Hij beantwoordde me met een gevoelloze kus en trok zich vervolgens terug. "Nu niet, Leya"

"Maar waarom? Wat is er dan?"

"Ik vertel het je later"

Ik denk dat ik het begreep, het had zeker iets te maken met de zaakjes omtrent zijn vader: "Is Harry hier?"

Eindelijk leek zijn blik in het niets te vervagen en keek hij me recht aan. Zonder op een antwoord te wachten, bedacht ik een ander excuus voor mijn vraag: "Ik had hem graag leren kennen vanavond. Ik hoor altijd zijn naam maar heb geen idee hoe hij eruitziet"

Ik zag Scott peinzen en begreep niets van zijn reactie. Hij keek me opnieuw aan en likte zijn lippen alvorens ze op de mijne te planten, ditmaal was het een heel andere kus. Ik proefde verlangen en lust in zijn bewegingen en liet mijn tong tussen zijn lippen glijden.

"Je zal altijd van mij zijn", hijgde hij hongerig in mijn mond. Vanwaar kwam dit opeens? Natuurlijk zou ik altijd van hem zijn.

...

Ik keek op mijn Swarovski uurwerk en zag dat de wijzer op 4 uur stond. Ik was doodop.

De muziek pulste door de gigantische zaal, maar ik voelde me energieloos. Mijn voeten deden pijn en mijn oren waren gewend geraakt aan het volume van de muziek. Ik stond tegen de bar, geklemd naast Scott en een zweterige andere jongen, mijn vingers om mijn glas gevuld met ondertussen warm geworden cola.

Scott praatte tegen me maar zijn woorden gingen verloren in het geluid van mijn gedachten. Ik knikte afwezig alsof ik luisterde, terwijl ik mijn ogen op Eileen gericht hield.

Iets aan de avond voelde vreemd. Misschien waren het de flitsende lichten of de plakkende mensen om me heen, maar ik kon geen rust vinden.

Ik probeerde mezelf te kalmeren door diep adem te halen, maar telkens gleden mijn ogen terug naar Eileen, die nog steeds met die blonde jongen stond te praten. Ze lachte harder dan ik haar eerder vanavond had horen lachen, haar hand gleed kort over zijn arm en hij lachte zijn scheve tanden bloot. Ik wist niet waarom dit me zo stoorde. Ik vond de jongen maar niks. Eileen verdiende iemand beter, iemand mooier.

Terwijl de bas door mijn lichaam dreunde, voelde ik een andere spanning in mijn borst. Het was alsof ik gevangen zat tussen iets willen en mezelf overtuigen dat ik het me maar inbeeldde. Ik keek in het rond, wanhopig op zoek naar twee donkere ogen. Het sidderende verlangen naar Harrison bleef maar terugkomen.