Could he be it? [Dutch]

63. De urenlange martelgang

Mad World - Gary Jules

***

Gedurende de hele boottrip van ons eiland naar de hoofdstad van de Maldiven had ik me sterk weten te houden. Na drie uur wachten op de louche luchthaven van Malé waar verdachte mannen rond me heen cirkelden, was de gate eindelijk geopend.

Ik haastte me met mijn roze trolleykoffer naar de gate en hield mijn handtas die over mijn schouder hing nauwlettend in de gaten. De walgelijke koffie van 8 dollar waarvan ik vier slokken had genomen om toch iets van cafeïne binnen te hebben, vloog snel de vuilnisbak in.

"Passport and boarding pass, please"

Ik haalde gehoorzaam mijn reisdocumenten naar boven en liet ze scannen door de dame aan de balie.

"Okay, you may proceed. Enjoy your flight"

"Thanks", gromde ik humeurig.

Gelukkig had ik mijn vlucht geboekt voordat ik onder de douche was gesprongen, want erna was ik veel te fragiel geweest en had ik ongetwijfeld toegegeven aan Scotts lieve woorden. Ook al wist ik dat hij me alleen had geknuffeld in een poging me bij hem te houden.

Ik liep door het vliegtoestel en scande de nummertjes van de rijen, zoekend naar 27B.

Natuurlijk moest ik weer een middenstoeltje hebben. Een plekje aan het raam was al te optimistisch geweest, maar ik had toch gehoopt op een plekje aan het gangpad. Beter had ik Scott gisterenavond gevraagd om mijn stoelkeuze aan te passen, maar ik was zo koppig geweest dat ik alles alleen had willen doen.

Wel dat is wat je met je koppigheid bereikt, Cataleya, klonk mijn eigen stem treiterend in mijn hoofd.

Hoe zou ik nu in hemelsnaam kunnen slapen op een tien uur durende vlucht, geklemd tussen twee mensen die ik nu al haatte met elke vezel in mijn lichaam?

Met moeite hief ik mijn overbeladen valiesje over mijn hoofd en plaatste het in de opbergruimte van de cabine. Gelukkig dat ik enkel met handbagage reisde, stel je voor wat een gedoe het zou geweest zijn als ik mijn grote reiskoffer had moeten inchecken. Straks was die nog verloren gegaan, of beter nog, keerde ik terug met de koffer van een ander.

Scott had toch tenminste één iets goed gedaan.

Het boarden van alle passagiers leek een eeuwigheid te duren. Ik zat nog geen tien minuten in het toestel en door de droge lucht voelden mijn ogen en keel nu al uitgedroogd aan. Een kriebelende hoest stak op, en hoe harder ik probeerde mijn gekuch in te houden, hoe erger het werd.

Toen drong het tot me door: ik had geen water bij me.

Na een aantal wanhopige pogingen om het gekriebel in mijn keel te negeren, kon ik mijn hoest niet langer onderdrukken.

Als een doodzieke kuchte ik luid voor het hele vliegtuig. Enkele passagiers draaiden zich om en gaven me gemene blikken die ik met een boze frons beantwoordde. Dachten mensen nu serieus dat ik dit met met opzet deed?

Het gekriebel werd steeds ondraaglijker en ik kon mezelf wel voor kop slaan dat ik geen flesje water had gekocht in de luchthaven. Een golf van paniek overspoelde me.

Wat als ik plots geen lucht meer kreeg?

Misschien ging ik hier wel dood?

Er zou niemand van deze onbeschofte mensen moeite doen om alarm te slaan, laat staan me te reanimeren.

Niet overdrijven Cataleya, lachte mijn eigen stem me nu uit. Ik slikte nogmaals al mijn speeksel door in de hoop zo mijn keelgat wat te bevochtigen. Een brede man met dreadlocks nam links plaats van me en installeerde zich zo aan het gangpad. Het stoeltje aan het raam was nog steeds leeg. Ik hoopte dat er niemand meer zou komen, dat zou de volledige vlucht een pak aangenamer maken.