Could he be it? [Dutch]

97. Een zee van trauma

Ordinary - Alex Warren

***

Vanochtend had Scott geopperd om naar de zee te gaan, en ik had niet kunnen weigeren. Ze voorspelden 23 graden en dus besloot ik mijn werk te laten voor wat het was. Zon, zee, vrijheid — een ordinaire dinsdag mocht ook eens voelen als vakantie. Dat hadden we verdiend.

Ik sprong uit bed om wat lekkers klaar te maken zodat we een soort picknick konden organiseren. Scott had meteen spijt van zijn voorstel. Meneer had het in zijn hoofd gestoken dat ochtendseks nu een vast ritueel moest worden. Met al zijn kracht nam hij mijn arm beet en trok me terug het bed in. Maar ik had mijn tegenaanval voorbereid: een kietelgevecht. Eentje waar ik zonder uitzondering genadeloos in won.

Eens ik eindelijk de keuken bereikte, liet ik de koffiezet lopen en zette de blender op het aanrecht.

De zelfgemaakte smoothies gingen in een grote tas, samen met mijn bosvruchtenmix, twee zakken chips, een fles alcoholvrije aperitief en twee fleece dekentjes. Voldaan sipte ik van mijn tweede koffie terwijl ik me in de zetel liet ploffen.

Waar bleef hij eigenlijk?

Ik sprong op en ging kijken in de slaapkamer waar hij een reeks leutige reels aan het bekijken was op zijn iPhone.

"Komaan, maak je klaar. We gaan naar de zeeee!", riep ik enthousiast terwijl ik de gordijnen bruut opentrok.

"Fuck Leya, laat me even rustig wakker worden", klaagde Scott.

"Ah? Nu wil je plots niets meer van mij?"
"Oké", plaagde ik terwijl ik boven op hem ging zitten. Mijn slipje gevaarlijk dicht boven zijn boxer.

Hij richtte zijn blik op mij en schudde zijn hoofd.

"Jij bent de duivel, weet je dat?"

"Zegt degene die de duivel ten huwelijk heeft gevraagd"

Hij wist niet meteen een comeback en wreef vermoeid in zijn ogen. Ik liet mijn bovenlichaam op het zijne vallen en kuste zijn kin.

"Baby, pleaseeeee maak je klaar"

"Oké, oké als ik je zo van me af krijg"

"JA", riep ik opgetogen.

Sinds Scott terug was, voelde ik me precies een klein meisje volgestouwd met bruisende energie. Mijn stem was hoger, luider en ik was letterlijk nooit moe. Het was zo'n fijn gevoel. Een gevoel dat voor mij de definitie was van 'gelukkig zijn'.

Wanneer we in de auto zaten richting de Noordzee, legde ik wat rustgevende nostalgische muziek op. Ik scrolde tussen mijn Spotify-lijsten om de nummers een voor een in de wachtrij te voegen, tot mijn gsm plots uit mijn handen werd gegrepen. De onverwachtse actie triggerde iets in me waardoor een stroom van angst door mijn lichaam trok. Mijn maag kneep samen en mijn hartslag versnelde oncontroleerbaar.

"Wat doe je?", vroeg ik in paniek. Mijn ogen wijd, mijn zintuigen op scherp.

"Gewoon wat muziek opleggen", antwoordde hij nonchalant.

Mijn benen begonnen te trillen, maar ik drukte mijn handen erop in een poging het te verbergen.

"Wat is er? Waarom mag ik je gsm niet nemen?", vroeg hij met een lichte achterdocht terwijl hij me aankeek.

Mijn hoofd werd duizelig en ik voelde steken in mijn maag. Mijn longen snakten naar adem en een zoete parfumgeur drong mijn neusgaten binnen. Pikzwarte ogen keken me aan met een storm van razernij. In gedachten voelde ik hoe een platte hand mijn wang raakte. Ik kromp ineen en hield mijn handen defensief voor mijn gezicht, mijn knieën opgetrokken tot aan mijn borst. Bang om ook daar vuisten te ontvangen.