Could he be it? [Dutch]

94. De uitspraak

Vervolg Outro - M83

***

Deel 2 van 'De uitspraak'

Rechtszaal – Palais de Justice, Parijs

Het was nu of nooit.

Ik stak mijn hand op, mijn vingers trillend in de lucht. Mijn stiefpapa reageerde sneller dan het licht en trok mijn arm terug naar beneden. "We mogen niets inbrengen, dit is een officiële zitting", siste hij.

Maar de rechter had me gezien en keek me nu recht aan.

Een golf van adrenaline en paniek trok door me heen. Ook Scott keek me verbaasd aan. Een aantal hoofden op de rij diagonaal voor me draaiden mijn richting uit. Een pijnlijk gevoel spreidde in mijn maag en ik voelde hoe mijn lichaam slap werd.

"Madame, vous n'avez pas le droit de demander des questions", zei de rechter streng.

Ik knikte kort en zoog mijn onderlip naar binnen terwijl ik er mijn tanden inzette.

Ik keek Scott nog een laatste keer aan, verontschuldigend. Alsof het mijn fout was dat hij vastzat, alsof ik hem had moeten bevrijden.

Dat was hoe ik me voelde.

Schuldig.

Al die tijd had ik nagedacht en nog steeds had ik geen idee hoe ik afscheid van hem kon nemen. Hoe kon ik hem de laatste knuffel geven? Zijn lippen kussen zodat ik de nasmaak vijftien jaar lang zou proeven? Zijn omhelzing om me heen voelen wanneer ik alleen in slaap zou moeten vallen al de komende jaren? Hoe kon ik de kleur van zijn hazelbruine ogen memoriseren zodat ik alle gouden spikkeltjes niet op een dag zou vergeten?

Maar meest van al; hoe moest mijn leven verder zonder hem?

Als hij de moord zou hebben gepleegd, zou ik nooit aan zijn zijde hebben gestaan. Maar we wisten allemaal dat het Harry was die hem erin had geluisd. Dus ik was van plan trouw te blijven aan onze liefde.

En toen kwam die gedachte. Uit het niets.

Ik wou met hem trouwen.

Een ijzeren smaak vulde mijn mond en snel perste ik mijn lippen op elkaar. Ik moest mijn woede en verdriet beheersen. Dit was niet het moment.

De rechter sprak nog een laatste keer, "Le tribunal est levé", alvorens iedereen rechtstond en met geroezemoes de zaal verliet.

Politiehoofdkwartier van Parijs

"Vous êtes en état d'arrestation pour homicide volontaire. Vous avez le droit de garder le silence. Tout ce que vous dites pourra être retenu contre vous."

"There is an ongoing trial at this very moment concerning this case." Hij sprak kalm en gecontroleerd om ervoor te zorgen dat de Franse agenten hem zouden begrijpen.

De politie begeleidde hem onmiddellijk naar een van de verhoorkamers. De kale gangen en felle lichten deden pijn aan zijn ogen.

De gespierde dertiger nam plaats op de metalen stoel terwijl de deur met een klap werd toegegooid. De stilte was verpletterend. Zenuwachtig wachtte hij af in de kille kamer.

Even later stapte een inspecteur binnen. Hij was groot, kaal en had brede schouders. Het ronde Harry Potter brilletje op zijn neus deed hem er echter een pak minder streng uitzien. Het had iets vriendelijks, iets menselijks. Maar misschien waren dat net de kneepjes van het vak.

"Name?"

"I already told them", zuchtte hij. "Harrison Vaughan"

"You understand you're being questioned in connection with a homicide committed in Paris, February 2017? Victim: Agon Bylykbashi?"