Could he be it? [Dutch]

95. Dag en nacht verschil

Etude - Empire Of The Sun

***

22 maart 2018 - 02:10

- Zijn POV-

Ik moest net tien minuten ingedommeld zijn, wanneer onrustige geluiden me terug opwekten.

Fuck, ik was nu eindelijk in slaap gevallen, vloekte ik inwendig.

Het gerommel klonk steeds luider en meerdere haastige voetstappen weerklonken op de gang. Ik ging rechtop zitten en keek door de tralie. Pijnlijk wreef ik over mijn schouders die afzagen van de harde matras. Twee bewakers stopten ter hoogte van mijn cel.

"Scott Anderson, uw advocaat wenst u te spreken."

Ik knikte kort. Mijn hoofd begon te tollen van de vragen. Wat is er gebeurd? Is er iets veranderd? Hebben ze een fout gemaakt? Is er iets met Leya, of met mama? Toch niet met broer of zus?

Ik voelde een nerveuze steek in mijn borst bij die laatste gedachten.

Gehandboeid werd ik door de gang geleid tot aan de bezoekersruimte voor advocaten.
Mr. De Clercq ijsbeerde door de ruimte en meteen werd ik er ook zenuwachtig van. Dit was geen goed teken.

Ik ging zitten aan een van de metalen tafels in de lege ruimte. Mijn advocaat bedankte de cipiers en ging vervolgens tegenover me zitten. Zijn handen gekruist boven tafel, klam van het zweet. Zijn gezicht stond rood en in zijn ogen woekerde iets dat ik niet kon vatten.

"Scott, dit heb ik in al mijn jaren carrière nog nooit meegemaakt." Hij schraapte zijn keel.

What the fuck?

Ik wou hem vragen om snel ter zake te komen maar mijn keel zat volledig dichtgeknepen van de spanning.

"Iemand... heeft zich aangegeven. Hij beweert verantwoordelijk te zijn voor de moord."

Ik fronste mijn wenkbrauwen.

En dan kwam het.

"Het is Harry."

Ik trok mijn ogen wijd open van verbazing. Mijn hand vloog instinctief naar mijn mond om ze te bedekken maar werd weerhouden door de handboeien. De ijzeren ketting kletterde van de plots beweging.

"Aw"
"Fuck"
"Wat?!", bracht ik uit. De woorden weergalmden door de kamer. Ik was helemaal van de kaart door dit nieuws.

Had dit geen moment eerder kunnen komen? Ik vloekte inwendig terwijl een golf van emoties me overviel.

Mijn advocaat wachtte geduldig af, en nam de tijd om ook voor zichzelf de zaken op een rijtje te zetten.

Nadat hij zag dat ik mezelf langzamerhand herpakte, sprak hij.

"Dit is groots, Scott, en misschien wel het einde. Maar dat is nog niet zeker."

"En nu? Wat gaat er gebeuren?"

Ik had duidelijkheid nodig.

"Het dossier wordt heropend. Ik heb ervoor gekozen om dit niet via een spoedzitting te laten verlopen."