Could he be it? [Dutch]

74. Duizenden scherven

Missionary Feelings - Hazlett

***

Na de overheerlijke lunch, reden we de autostrade op richting Brussel. Aangezien Scotts familie geen wagen had, had Catherine blij ingestemd op mijn voorstel om met mij mee te rijden. Gelukkig vulde mijn gezelschap de tergende autorit met gezellig geklets. Je zou haast denken dat ze niet nerveus was.

Wanneer we aankwamen aan de gevangenis van Sint-Gillis, was het allesbehalve wat ik verwacht had. Ik had me namelijk voorbereid op een hoge, lange muur met prikkeldraad, op een sombere, grijze plek dat een bepaalde doodsheid uitstraalde. Maar niets was minder waar.

Wanneer een kasteelachtige voorgevel met twee hoge torens in middeleeuwse stijl opdoken, controleerde ik even op mijn gps of dit wel de juiste locatie was. Alles wees erop dat we ons vlak voor de gevangenis bevonden. Mijn mond viel letterlijk open bij het zien van de klassieke en monumentale voorgevel.

Hierbij een foto van de gevangenis:

Nadat we vier rondjes hadden gereden in de buurt, vonden we eindelijk een parkeerplekje in een zijstraat. Met moeite manoeuvreerde ik de wagen parallel in achteruit. Het was pas wanneer ik het contact aflegde dat de realisatie dat ik mijn wederhelft binnen enkele ogenblikken zou terugzien, doordrong.

In stilte wandelden we richting het majestueuze gebouw. De bewakers aan de metalen poort, wezen ons de weg naar een zij-ingang voor bezoekers. We gaven onze identiteitskaarten af aan het loket, waarop werd gecontroleerd of we op de bezoekerslijst stonden. De man aan het loket droeg een donkerblauw uniform en had een ijskoude uitstraling die me de kriebels bezorgde. Zijn gezicht stond strak en zijn blik was streng wanneer hij kort knikte en onze identiteitskaarten teruggaf. Ik was dankbaar dat Catherine de leiding nam, want mijn benen voelden zo zwak dat het leek alsof ik elk moment door de grond kon zakken.

Eens we binnen de dikke muren waren, werd ons gevraagd om alle persoonlijke spullen af te geven.

Nooit had ik kunnen bedenken dat ik ooit een gevangenis zou binnenwandelen.

Nadat onze gsm's, portefeuilles, jassen, sleutels en juwelen werden opgeborgen in een kluis, liepen we door een metaaldetector. Zo eentje die je ook in luchthavens terugvindt. Alsof dat nog niet voldoende was, wachtte ons een fouillering. Ongemakkelijk bleef ik staan terwijl een gezette man in uniform mijn heupen en enkels aftastte.

Het leek precies alsof ik de crimineel was hier.

Gelukkig moesten we niet naar de wachtruimte. Ik weet niet of ik een paniekaanval overleefd zou hebben indien men had gezegd dat we nog moesten wachten. Een cipier begeleidde ons naar de bezoekersruimte en legde ons vervolgens uit wat de procedure was.

Geen onverwachte bewegingen, geen voorwerpen bovenhalen en een bezoek van maximaal 30 minuten. Got it.

Ik hapte naar adem wanneer we de zaal binnenwandelden. Mijn ademhaling stokte en het leek alsof mijn longen plots onvoldoende zuurstof kregen. Mijn hart ging als een razende tekeer en bonsde in mijn keel.