Could he be it? [Dutch]

57. De knagende twijfel

SUPEREROI - Mr. Rain

***

De volgende ochtend twijfelde ik om een 'goedemorgen'-berichtje te sturen naar Scott. Kon ik hem echt vertrouwen of was het toeval geen toeval geweest?

Twijfel knaagde aan me en onzeker met wat ik moest doen, besloot ik geen sms naar hem te sturen en af te wachten. Het moest niet altijd van mijn kant komen, toch?

Ik dacht terug aan hoe we overwogen hadden om te gaan samenwonen. Zouden we dat kunnen? Misschien zou dat ons dichter bij elkaar brengen?

Mijn hoofd bleef maar vragen op me afvuren waar ik geen antwoord op wist. Ik ging rechtop zitten in mijn bed en duwde de lakens van me af. Vandaag was het maandag. Dat wou zeggen dat ik vijf dagen moest wachten tot ik hem weer kon zien.

Ik wou nu al dat het weekend was en de week moest nog beginnen.

Met een diepe zucht stond ik op en stelde ik vast dat iedereen het huis al uit was. Stiekem had ik gehoopt dat mama nog zou thuis zijn en me opwachtte met haar lekkere croissants en koffiekoeken, maar neen. De tafel met zes lege stoelen stond er verlaten bij. De vergeten krant slingerde nog op het aanrecht en de laatste geur van koffie hing nog in de keuken. Te gedemotiveerd om zelf een ontbijtje klaar te maken, opende ik zuchtend mijn laptop.

Zoals elke ordinaire maandag, puilde mijn inbox uit van de ondertitelaanvragen. Een voor een klikte ik de e-mails open, plande ze in, beantwoordde ze en klasseerde ze vervolgens zorgvuldig in een van de 86 mapjes van mijn mailbox.

Het was elf uur wanneer Scott me goeiemorgen stuurde. Halverwege de regel van mijn e-mail stopten mijn vingers met tokkelen over het toetsenbord en grepen ze vluchtig naar mijn gsm.

"Goeiemorgen", probeerde ik droogjes.

"Hoe is het met je opa?"

Wat was hij toch een lieverd.

"Geen idee, niets meer gehoord 🤷‍♀️"

"Geen nieuws = goed nieuws, zeker?"

"Nogmaals sorry voor gisteren", gaf ik toe.

"Geeft niks"

"Wat doe je vandaag?"

"Werk zoeken"

Wat? Sinds wanneer wou Scott werk zoeken?

"Hoezo????"

"Ik kan niet eeuwig leven op Harry's zaakjes he"

Wow. Waarom had ik dit niet zien aankomen? Een glimlach verscheen op mijn gezicht en ik hoopte maar dat hij een goeie job zou vinden. Hij was zoveel intelligenter dan dat iedereen dacht en had het potentieel om een mooie carrière op te bouwen.

"Ik ben trots op je"

"Dank je babe"

Ik vergrendelde mijn iPhone en meteen voelde ik me veel lichter. Misschien kwam alles toch nog goed! Eens hij niet meer afhankelijk zou zijn van Harry konden we gaan samenwonen en samen ons leven opbouwen. Hoe zalig zou dat zijn!

Samen dineren, samen ontbijten, elke ochtend wakker worden naast hem, eindeloos praten, non-stop knuffelen, thuiskomen in zijn omhelzing, samen boodschappen doen, films kijken en in slaap kunnen vallen in de zetel ... Ik droomde helemaal weg.

Met een warm en opgelucht gevoel, vervolledigde ik de spotting van de videoclip en plots leek de tijd vijf maal sneller te passeren. Voor ik het wist was het 16 uur en was het tijd om Smith af te halen van school.