Could he be it? [Dutch]

83. De harde realiteit

Sparks - Coldplay

***

20 september 2017

Vandaag werd Scott overgeplaatst naar Frankrijk en ik wist eerlijkgezegd niet of ik er klaar voor was om hem daar te gaan bezoeken. Hoewel het geen verrassing was geweest voor mij wanneer Scott het ons verteld had tijdens het bezoek, had ik toch moeite om de uitlevering te accepteren.

Ik was meer van mijn sokken geblazen door het feit dat Harrison tot nu toe alles correct had verteld. Wat als hij echt de volledige waarheid zei? Wat als de dader effectief Scott was geweest? En het slachtoffer de moordenaar op z'n vader?

Het hield steek. Maar ik wou het niet zomaar geloven.

Opnieuw kwamen de woorden van mijn psychologe terug: "De leugens die we onszelf vertellen, zijn vaak het moeilijkst om los te laten."

Vertelde ik leugens aan mezelf door misschien de waarheid niet onder ogen te willen zien?

Ik zou er vandaag nog eens met haar over praten. Emilie zou langskomen over een halfuur en ik had me voorgenomen om elke minuut van ons gesprek te benutten. Ik wou het hebben over de uitlevering, over Harrison, over hoe ik hierover moest communicatie met vrienden en familie en hoe ik vooral zelf het hoofd boven water kon houden in deze woelige periode.

Diep vanbinnen had ik gehoopt dat deze situatie vanzelf zou weggaan, dat dit niet écht was, maar nu leek alles erop te wijzen dat dit mijn nieuwe realiteit én toekomst was geworden. Ook had ik me voorgenomen om beter voor mezelf te zorgen door meer te eten en me elke dag op te frissen.

Na een snelle boterham en een kattenwasje, sprong ik in mijn comfortabele joggingbroek en babyblauwe trui. Ik had net op tijd mijn sokken aan wanneer de bel ging.

Triiing

Mijn hart sloeg en tel over en een knagend gevoel spreidde zich onmiddellijk in mijn maag. In snelle passen wandelde ik naar de deur waar ik controleerde of het wel degelijk Emilie was.

"Hey, eum Emilie?"

"Ja, ik ben het", klonk ze vrolijk als altijd.

Ik drukte op de knop om de buitendeur van de inkomhal te ontgrendelen. Sinds Harrison zijn onverwachts bezoekje, nam ik geen risico's meer.

Ik opende de voordeur van het appartement en wachtte in spanning af totdat Emilie haar bruine korte coupe bovenaan de trap verscheen. Meteen vervaagde het nerveuze gevoel in mijn lichaam. Ik glimlachte vriendelijk wanneer ik mijn uitgeputte psychologe aanmaande binnen te komen. "Wil je liever koffie, water of cola?"

"Doe mij maar een cola"

Ik knikte en liep van haar weg om een cola uit de koelkast te halen en het koffiezetapparaat aan te zetten voor mezelf.

"In de sofa of aan tafel vandaag?", vroeg ze.

"Aan tafel, ik heb redelijk wat dingen die ik wil bespreken"

Ze knikte bevestigend en legde haar jeansjas over de stoel terwijl ik de cola met ijsblokjes voor haar neerzette op de eiken tafel. Vervolgens greep ik mijn koffietas alvorens ook plaats te nemen aan de keukentafel.