Could he be it? [Dutch]

86. Terug naar huis

I won't let you go - James Morrison

***

De dagen erop vulde ik met werken, afgewisseld door telefoontjes naar Eileen, Anastasia en Alisson. Kortom, ik deed er alles aan om de uren niet in eenzaamheid te hoeven doorbrengen.

Het was Eileen die me erop wees dat het niet oké was dat ik niet alleen kon zijn. Ik vond dat maar normaal in mijn situatie, maar haar oordeel bezorgde me twijfels. Misschien viel ik haar teveel lastig? Ook Alisson leek na enkele dagen steeds later te antwoorden op mijn berichtjes.

Misschien was het idee van Olivier om terug thuis te gaan wonen, nog niet zo gek geweest. Wat moest ik hier doen op m'n eentje? Tenslotte was het appartement onderhouden, boodschappen doen en koken voor enkel mezelf geen pretje.

Ik belde naar Olivier, die ik nu als 'Papa' had opgeslagen in mijn gsm. Het deed een beetje vreemd om het woord zo te zien op mijn scherm maar ik zou er wel aan wennen. Liever hem papa noemen dan die klootzak van een Stephan.

"Hey keppe"

"Hey p-", ik kreeg het nog niet zo eenvoudig over mijn lippen.

"Alles oké? Je belt anders nooit", vroeg hij meteen.

"Ja hoor. Ik was gewoon even aan het denken over eum wat je zei vorige week. Zou je dat eum ... nog altijd oké vinden als ik terug naar huis kom?"

"Natuurlijk. Dit is je thuis hé Cataleya. Je kan altijd hier komen wonen, maak je geen zorgen, ik overtuig mama wel", knipoogde hij door de telefoon.

Ik glimlachte kort. "Dankjewel, dat zou fijn zijn"

"Ik heb het vorige week niet willen zeggen omdat ik zag dat je het al moeilijk had, maar Smith mist je ook, weet je."

"Hoe bedoel je?"

"Wel, hij is soort van gaan accepteren dat zijn grote zus niet meer thuis woont en dat valt hem zwaar."

Daarom deed hij dus zo afstandelijk ...

"Ik wil helemaal geen druk op je leggen hé meid, het is 100% jouw beslissing. Weet gewoon dat je gemist wordt. Door ons allemaal."

Zijn woorden raakten me diep en tranen sprongen in mijn ogen. Nooit eerder had ik me zo geliefd gevoeld. Mijn besluit stond vast.

"Dankjewel papa"

Ik liet een stilte vallen om het woord nog wat meer te laten doordringen, en om vervolgens met veel energie en enthousiasme de volgende vraag te stellen.

"Dusssss wanneer kan je me helpen verhuizen?", riep ik uitgelaten.

...

Nog geen twee dagen later werden de laatste dozen in de auto geladen. Mijn appartement stond er keurig en opgeruimder dan ooit bij. Maar het had geen ziel meer; alle fotokadertjes en planten - op de grote plant in de hoek van de woonkamer na - waren eruit gehaald. Er bleven enkel nog vier muren over met wat alleenstaande meubels.

Ik vroeg me af wat Scott hiervan zou vinden. Zou hij boos zijn dat ik ons gezellige thuis opgaf? Snel duwde ik de gedachte weg. Het deed er niet toe wat hij dacht, hij was hier niet. Ik stond er alleen voor.

Met een laatste blik op de woonkamer, draaide ik de sleutel om in het slot.

Wanneer ik de trap afwandelde, viel me plots in dat ik de Russische onderburen niet op de hoogte had gebracht. Ik belde aan maar er kwam geen geluid. Het was maandagnamiddag, waarschijnlijk waren de kindjes naar school en Tatjana en haar man gaan werken. Ik had spijt dat ik geen briefje had geschreven om achter te laten. Ook had ik hun gsm-nummer niet opgeslagen. Aan zo'n kleine dingen zou Scott ongetwijfeld wel gedacht hebben ...