Could he be it? [Dutch]

71. Als een moordenaar

Tidal Wave Acoustic - Old Sea Brigade

***

Tip: beluister dit hoofdstuk met het liedje hierboven. Je kan de liedjes ook in chronologische volgorde beluisteren via de Spotify afspeellijst: https://open.spotify.com/playlist/0bepKsnQhFMvJQDdSwEAnZ?si=KD_gEtrWSd2ERXQvkiYQcQ&pi=-QaZPyj9QcO2v

- Zijn POV -

Het eerste verhoor verliep moeizaam maar viel beter mee dan gedacht. Ik had me ingebeeld dat ze me hard zouden aanpakken, maar dat was niet gebeurd. Net zoals Harry me indertijd had geïnstrueerd, ontkende ik dat ik ook maar iets afwist van de moord waarvoor ik beschuldigd werd.

Na 50 lange minuten, werd ik terug begeleid naar een eenzame, grijze cel waar ik de nacht doorbracht. Dezelfde twee vragen bleven maar malen in mijn gedachten.

Hoe hadden ze me gevonden?
En waarom was enkel mijn DNA gevonden maar sprak niemand over een medeplichtige?

De volgende dag werd ik opnieuw in een combi geplaatst. Ditmaal, zaten er ook twee agenten achteraan in het busje om me in de gaten te houden. Ze legden me uit dat we nu naar de onderzoeksrechter zouden rijden die me zou ondervragen.

Ik kreeg een tijdelijke cel toegewezen en wachtte zenuwachtig af. De tijd leek stil te staan en ik had het gevoel dat het eeuwen duurde voordat ik voetstappen hoorde op de gang.

Uiteindelijk kwam iemand me bevrijden en werden mijn handboeien afgedaan voordat ik begeleid werd naar een deur met een bordje "onderzoeksrechter". Ik wreef over mijn pijnlijke polsen die eindelijk verlost waren van het koude en zware metaal. De deur werd geopend en in stilte wandelde ik de ruimte binnen.

De vloer van het kantoor was bedekt met een donkergrijs tapijt. Recht voor me stond een ouderwetse bruine bureau met daarachter een grijsharige man die zeker zeventig leek te zijn. De rechtermuur zat verscholen achter een grote boekenkast. Aan de linkerkant van de ruimte stond een bruine lederen zetel en een afschuwelijke groene salontafel met enkele verloren magazines.

Mijn advocaat Meester De Clercq volgde me op de voet en schoof een stoel naar achteren voor me. Aan de zijkant van het bureau namen ook een griffier en een man van het OM plaats.

Ik schuifelde ongemakkelijk op de stoel naast mijn advocaat die Harry voor me had geregeld nog lang voordat we de actie hadden uitgevoerd. Hij had aan alles gedacht. Ik was er simpelweg vanuit gegaan dat het uit voorzorg was en dit nooit echt zou nodig zijn.

Als ik de tijd kon terugdraaien, zou ik alles anders doen, maar daar was het nu overduidelijk te laat voor.

Spijt kwam altijd te laat.

Voor enkele seconden was het ongemakkelijk stil in de kamer. Ik voelde de zenuwen gieren door mijn lijf en moest mijn best doen om het trillen van mijn rechterbeen onder tafel onder controle te houden. Ik schraapte al mijn moed bijeen en keek de oude man aan. Hij zette zijn brilletje op het puntje van zijn neus en vouwde zijn handen voor zich op tafel.

"Scott Anderson, u bent vandaag voorgeleid op basis van een Europees Aanhoudingsbevel uitgevaardigd door de Franse autoriteiten. U wordt verdacht van de moord op Agon Bylykbashi, gepleegd in Parijs. In het dossier bevinden zich onder andere DNA-sporen die aan u gelinkt worden, evenals een verklaring van een anonieme getuige."

Anonieme getuige?? What the fuck.

Ik slikte en mijn hoofd tolde, maar hij ging onverstoord verder: "Ik ga u nu enkele vragen stellen. U bent niet verplicht te antwoorden, maar alles wat u zegt, kan en mag tegen u gebruikt worden. Uw advocaat is aanwezig en kan u bijstaan. Begrijpt u deze rechten?"