Could he be it? [Dutch]

82. De uitlevering

Vegas - A COLOR SHOW - Shaboozey, COLORS

***

20 september 2017

- Zijn POV -

Vandaag was de dag dat ik België achter me liet, voor wie weet hoelang.

Er was even sprake van een overplaatsing naar een andere gevangenis in België gespecialiseerd in uitleveringen, maar omdat ik geen potentieel vluchtrisico betekende, mocht ik hier blijven. Nog nooit had iemand me 'vluchtrisico' genoemd, dat was een nieuwe bijnaam. Geen idee waarom, maar stiekem vond ik het wel grappig. Alsof ik werd beschouwd als een soort dier dat zou ontsnappen uit z'n kooi of zo.

Na een korte nacht hoorde ik meerdere mannen mijn kant opkomen, en wist ik dat het moment aangebroken was. Na een grondige - en overbodige - fouillering, werd ik gehandboeid en uit mijn cel begeleid. Ik werd gevraagd om een papier te tekenen dat verklaarde dat ik officieel werd overgedragen aan de Franse autoriteiten. Alsof ik een keus had.

Vervolgens wandelde ik, begeleid door twee politieagenten, in stilte door allerlei gangen. Het leek een eeuwigheid te duren tot we plots halt hielden voor een dikke deur die ontgrendeld werd met een batch van een van de bewakers.

De zware metalen deur ging langzaam open en er weerklonk een elektrisch gekreun in de gang, waarvan de echo snel verdween hoe meer de deur opende. Ik had me niet kunnen voorbereiden op wat er achter de deur schuilhield.

Lucht.

Echte lucht. Buitenlucht.

De frisse wind blies in mijn gezicht van zodra ik een paar stappen naar voren deed. Het was verrassend fris - snijdend bijna - en leek zelfs voelbaar te zijn tot onder mijn huid.

Ik knipperde tegen het licht. De hemel stond lichtgrijs, maar was fel. Alsof de zon wou laten weten dat ze wel degelijk aanwezig was achter het dikke pak wolken.

Een streep wind schuurde over mijn wang en veroorzaakte een rilling over mijn ruggengraat. Voor heel even sloot ik mijn ogen en genoot ik van de vrijheid. Eindelijk kon ik weer ademen.

Geen gerecycleerde zuurstof door ventilatieschachten. Geen muffe cel.

En dan kwamen de geluiden. Voor het eerst in twee weken hoorde ik opnieuw échte geluiden. De vogels in de verte die vrij schuifelden vanuit de bomen. Het getoeter van verkeer dat Brussel trotseerde in de ochtendspits op deze woensdag.

De agent naast me trok even aan mijn arm. Niet bruut of ongeduldig, eerder alsof hij het begreep.

"Allez, Anderson"

Ik opende mijn ogen, keek hem aan en knikte kort. En zo legde ik de afstand die niet lang genoeg kon zijn verder af, met de wind in mijn gezicht.

We wandelden tot aan een gepantserde anonieme bestelwagen. Niemand zei iets terwijl ik in het busje werd geleid. Meteen rook ik hoe dit het einde was van mijn vrijheid. De frisse lucht maakte plaats voor een warme muffe lucht. Er hing een geur van rubber, desinfectiemiddel en menselijk zweet. Ik probeerde mijn adem in te houden om de frisse buitenlucht vast te houden, maar besefte al na enkele seconden dat het zinloos was en gaf het op.

"Zitten"

Ik ging gehoorzaam zitten op een van de vier zitplaatsen, elk van elkaar gescheiden door metalen stangen en plexiglas. De bonk van de dichtslaande schuifdeur achter me was oorverdovend.

Er was geen weg meer terug.

Look After You - The Fray

***