Could he be it? [Dutch]

72. Helemaal alleen

WILDFLOWER - Billie Eilish

***

Hierbij een moodboard van Catherine die ik me voorstel als Colbie Caillat. Laat me gerust weten of dit overeenstemt met hoe jij je Catherine inbeeldde.

Catherine, mama Scott

Catherine was nog tot laat in de avond bij me gebleven. We hadden openlijk gereflecteerd over wat er gebeurd kon zijn. Wanneer de agent ons had verteld dat Scott een verdachte was in een moordzaak, leken alle puzzelstukjes voor mij op z'n plaats te vallen.

Dát was er dus gebeurd in februari.
Dáárvoor was hij dus gevlucht naar de Maldiven.
Dat was dé reden geweest achter zijn depressie: hij wist geen weg met z'n schuldgevoel en angst.

Ik vertelde Catherine dat hij altijd al de dader van de dood van haar man wou wreken. Tot mijn grote verbazing, reageerde ze heel koel. Ze zei dat niets haar nog liet opschrikken. Openlijk vertrouwde ze me toe dat de politie al meermaals aan haar deur was geweest maar ze hen altijd had weggestuurd met het excuus dat ze niet wist waar haar zoon verbleef.

Hoogstwaarschijnlijk hadden ze haar vandaag gevolgd tot aan onze woonplaats en hadden ze Scott zo gevonden. Bij deze conclusie was ze ingestort.

"Het is allemaal mijn schuld, Leya", snikte ze hevig. Haar gesnik brak mijn hart in duizenden stukjes. Ik voelde verdriet voor haar en woede tegenover Scott. Nog nooit eerder had ik een volwassen vrouw zien wenen. Het kwam harder binnen dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Zijn mama verdiende deze pijn allesbehalve, net zo min als ik.

Ik omhelsde haar en suste haar dat wij hier voor niets schuld bij hadden. Haar schokkende schouders leken na enkele lange minuten opnieuw rustiger te worden.

Na een lange en trieste avond, was ze bij me weggegaan. Met alle mogelijke argumenten had ze geprobeerd om me te overtuigen om met haar mee te komen. Ze wou me niet alleen laten, zei ze. Maar bij haar overnachten zou me alleen maar zwakker maken. Alles in hun huis deed me namelijk denken en hunkeren naar mijn wederhelft. Ik moest even alleen zijn om alle zaken op een rijtje te zetten.

Twee dagen gingen voorbij en ik voelde mezelf steeds dieper wegzakken. Een psycholoog was langsgekomen om me emotionele hulp te bieden. Echter kwam de confrontatie dat ik Scotts slechte demonen zo lang had genegeerd, hard binnen. Nu pas werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt zonder dat ik ze kon negeren. Alles paste in elkaar en ik was teleurgesteld in mezelf dat ik nooit sterk genoeg was geweest om de waarheid onder ogen te zien. Ik had simpelweg het alarmerende stemmetje dat vanuit mijn verstand sprak, altijd resoluut weggeduwd.

Mijn psychologe, Emilie, liet me een wit kaartje zien met een citaat opgeschreven. De woorden misten hun effect niet en brachten me meteen van m'n stuk.

"De leugens die we onszelf vertellen, zijn vaak het moeilijkst om los te laten."
— Atticus

Ik was dankbaar dat ik op haar expertise kon vertrouwen en kon instorten bij haar zonder schaamte. Iets dat ik niet kon bij mijn vriendinnen, laat staan bij mama en Olivier. Stiekem wou ik Eileen alles toevertrouwen, maar ik schaamde me om haar te vertellen dat ik misschien samenleefde met een moor—