Could he be it? [Dutch]

75. Zo dicht en toch zo ver weg

Patch 17 - Max Richter

***

- Zijn POV -

De vier minuten tikten weg terwijl ik staarde naar het dikke glas voor me. Nog nooit had de tijd zo traag en lang aangevoeld. Ik had elke seconde geteld. Het waren er nu in totaal 253.

254

255

256

257

2-

Ik herkende de voetstappen van mijn mama uit de duizend en keek op. Daar was ze dan. Haar gezicht stond bedrukt, maar ik kon zo zien dat ze een miniglimlach op haar gezicht forceerde. Een glimlach om me te laten weten dat alles goed zou komen, ook al was het niet zo. Mijn ogen gleden over haar arm naar beneden. Enkele vingers kwamen door de hare, was dat—

Leya?

Ik verschoof mijn blik en ontmoette de meest droevige, gebroken ogen die ik ooit zag. Zij deed geen moeite om een glimlach te vormen, neen, ze deed haar uiterste best om niet in tranen uit te barsten.

Een mes sneed door mijn ribben, recht in mijn hart.

Wat heb ik gedaan?

Volledig van de kaart keek ik toe hoe mijn twee meisjes voor me plaatsnamen op de duidelijk oncomfortabele stoelen. Leya schuifelde nerveus heen en weer, en ik moest de reflectie negeren om recht te springen om haar in mijn armen te nemen. Bij mij zou ze comfortabel en veilig zijn.

Ze ontweek mijn blik en hield haar ogen strak voor zich op de tafel gericht. Ik zou niets liever willen dan haar kin nu omhoog heffen en verdrinken in haar turquoise ogen. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat de mond van mijn mama bewoog, maar ik hoorde geen woorden.

"Hmm?", probeerde ik.

"Hoe is het met je, lieverd?", klonk het bezorgd.

Wat voor vraag was dit nu weer.

"Slecht, wat denk je nu zelf", antwoordde ik bot.

"Wil je ons vertellen wat er is gebeurd?"

Hopeloos haalde ik mijn schouders op terwijl ik mijn blik opnieuw op Leya richtte: "Ik kan niets zeggen mam."

Leya fronste haar wenkbrauwen. Shit. Had ik iets verkeerds gezegd dan?

Een stroom van paniek trok door mijn lichaam. Wat als ze me zou opgeven? Wat als ze me hier alleen liet?

"Baby kijk me aan", beviel ik maar mijn stem brak halverwege mijn zin.

Nog steeds hing haar blik op de tafel wat ervoor zorgde dat ik haar gedachten niet kon lezen. Gefrustreerd maande ik mezelf aan om zorgzaam en geduldig te zijn. Ik probeerde me in haar plek te stellen.

Hoe het zou zijn om plots te ontdekken dat je lief veroordeeld was voor een moord. Hoe al het vertrouwen dat je had in één persoon plots in vraag wordt gesteld. Hoe je je eigen intuïtie niet meer kunt vertrouwen. Hoe alles wat je hebt opgebouwd en waarvan je hebt gedroomd plots weggerukt wordt van onder je voeten.

De wanhoop, de pijn, de onzekerheid.

De verslagenheid. De schaamte.

En dan toch nog dat klein sprankeltje hoop, hangend aan een flinterdun draadje van twijfel.

Ik moest te weten komen wat er door haar heen ging. Of ze nog hoop had.

"Baby, kijk me alsjeblieft aan"