Could he be it? [Dutch]

91. De coördinaten

Last Night - Rivo

***

- Harry's POV -

Het bezoeklokaal van de gevangenis La Santé rook muf, zweterig en naar plastic. Precies zoals ik het me herinnerde van vroeger. De deur van hokje 4 opende, en even bedacht ik dat Scott nog niet wist naar wie hij zou opkijken. Hij zou waarschijnlijk teleurgesteld zijn om te ontdekken dat ik noch zijn mama noch Cataleya was.

"Harry," mompelde hij. Niet als een vraag, niet als een verwelkoming. Eerder als een constatering, duidelijk niet onder de indruk.

Ik bleef even in het deurgat staan. Snel scande ik de kleine ruimte op de hoeveelheid camera's en mogelijk toezicht achter glas. Dat laatste was er gelukkig niet. Ik telde twee camera's in de hoeken van de kamer.

This could work.

Mijn schaduw viel over Scotts gezicht en deed hem er nog magerder en wanhopiger uitzien. Zijn ogen stonden dof, en ondanks zijn belabberd uiterlijk zag ik dat hij z'n best had gedaan om zijn haren goed te leggen.

Ik ging zitten en nam de telefoon op.

"You look bad", zei ik droog.

"What do you expext from someone who's doing time for something they didn't do on their own"

Er volgde een stilte. Niet ongemakkelijk — eerder geladen.

"Why are you here, Harry? Or should I ask you why you are not in my house talking to my girlfriend and sending your friend over here?", haalde hij uit met een scherpe stem. Het was duidelijk dat het hem energie kostte om zijn stem te verheffen.

"I had to come personally this time."

Scott's ogen knepen zich samen.

"To check if I didn't say anything?", de veroordeling was duidelijk merkbaar in zijn vermoeide en ruwe stem.

Ik schudde bijna onmerkbaar mijn hoofd. "Cataleya wanted answers and I promised her to help you."

Hij snoof minachtend zijn neus op.

"You're a bastard for lying to my girl"

"Look," fluisterde ik terwijl ik mijn gezicht dichter naar de glazen wand toebracht en Scott recht in de ogen keek, "I will get you out."

Ik kon aflezen dat hij van slag was door deze uitspraak maar dat wantrouwen de overhand nam.

"How?", zijn mond vormde het woord maar de klank was bijna onhoorbaar.

"You just have to do one thing for me"

"I'm done doing favors for you", haalde hij opnieuw uit. Het vonkje dat daarnet nog oplichtte in zijn blik, was nu al terug verdwenen.

"There's a drug war going on and I have to disappear for a while. The only thing you have to do for me is hanging onto these coordinates. All will become clear when the time is right."

Ik bracht mijn hand naar de glazen wand waardoor het papiertje tegen de afscheiding werd gedrukt en leesbaar werd voor Scott.

"Please don't let me make enemies in here." Het klonk eerder alsof hij het me smeekte dan een bevel. Alsof hij diep vanbinnen al wist dat hij toch zou doen wat ik vroeg.

"I don't. Now concentrate."

Zijn vergrote pupillen schoten van de nummers naar mijn gezicht en terug.

"Concentrate", beviel ik hem met een strenge blik.

Ik zag hoe zijn ogen mijn geschrift bestudeerden en zijn lippen de nummers en cijfers geluidloos herhaalden.