Could he be it? [Dutch]

62. De horrorfilm

No High - David Kushner

***

Probeer zeker dit hoofdstuk te lezen met het liedje hierboven voor een extra dimensie aan spanning!

- Zijn POV -

Het was sinds Leya gisterenochtend was vertrokken, dat de hemel grijs stond en het bakken regende. Nog nooit had ik zo'n harde regen meegemaakt in mijn leven. Het oorverdovend kabaal op het dak van het hotel, maakte me onrustig. Wanneer ik vanmiddag een poging had gedaan om uit mijn kamer te ontsnappen, hadden de enorme regendruppels zelfs pijn gedaan op mijn blote huid.

Ik liet me hopeloos achterover vallen op het bed en dacht terug aan hoe ik in deze situatie was beland. De kille herinnering aan de moord die ik samen met Harry had gepleegd, sneed door mijn lichaam. Ik rilde wanneer de beelden onoverkomelijk voor mijn ogen flitsten.

[flashback]

Ik wandelde zenuwachtig naast Harry. Hoewel mijn handen trilden langs mijn lichaam, had ik het niet koud.

In de verte torende de verlichte Eiffeltoren uit boven de daken, haar warme gouden gloed stak af tegen de inktzwarte nacht. Het zien van de toren slingerde me zonder waarschuwing terug in de tijd.

Leya's lach weergalmde in mijn gedachten, haar zachte stem leek alle ruis van de drukke straten rondom ons te dempen. Ze poseerde speels voor de stalen toren. Haar geheimzinnige glimlach en fonkelende ogen keken recht in de camera wanneer ze om haar as draaide. Ik herinnerde me hoe ze haar armen in de lucht gooide en ik haastig elk moment probeerde te vereeuwigen met haar iPhone – bang dat haar bewegingen anders zouden vervagen en we de details ervan nooit zouden kunnen bewonderen.

En toen kwam die gedachte weer, even rauw als toen. Het sloeg in als een bom.

Ik wilde met haar trouwen.

Die dag, onder die toren, had ik het zeker geweten. Mijn hart had geen enkele twijfel gevoeld.

Ik schudde de intense herinnering aan ons weekendje Parijs snel van me af. Dit was niet het moment om me te verliezen in het verleden.

Niet nu.

Niet hier.

Het laatste wat ik nu kon gebruiken, was een overdosis aan gevoelens.

Maar de eiffeltoren kende ook duistere herinneringen ...

De stappen van Harry en ik waren synchroon op het natte asfalt. Zij aan zij wandelden we met een snelle pas door de straten van het 18e arrondissement. Er hing een zware lucht in de donkere steegjes. Mijn longen snakten naar frisse lucht, maar het enige wat ik rook was de doordringende muffe geur van vocht en urine.

Harry sloeg een steegje in dat nog duisterder leek dan de zijstraat waar we ons eerder in bevonden. Het leek alsof deze plek nooit zonlicht kreeg, alsof de schaduwen er tot leven kwamen. Mijn blik gleed over de muren, volgekrabbeld met schreeuwerige grauw geworden graffiti.

Hij keek me aan en ik wist dat hij wachtte op mijn bevestiging dat alles oké was.

Ik slikte mijn laatste twijfels weg en knikte.

Mijn benen leken zwaarder aan te voelen met elke stap die ik nam. Ik klemde mijn tanden op elkaar en forceerde mezelf vooruit te kijken. Ik keek langs de kleurloze muren naar het einde van de nauwe steeg.

En daar stond hij.

Ik miste hem bijna. De vage schim die opging in het duister, zijn contouren nauwelijks zichtbaar.