Just go away...

302 6 2
                                        


"How is he doc?"

"He's fine, medyo nabugbog lang ang katawan nya at medyo napuruhan lang ang noo nya ng matalim na bagay..pero nothing serious."

"Pero doc, he is still unconscious..." nag aalala kong sabi.

Natawa naman ang doctor.

"That's normal hija, sa pagkabugbog ba naman ng boyfried mo..talagang bagsak pa yan hangang mamaya." Nakangiti nyang sabi.

Feeling ko biglang nag init ang mukha ko.

"But he is not my boy—"

"I have to go hija, take care of your boyfriend." Putol nya sa sinasabi ko bago tumango at umalis.

Umupo ako sa harap ng kama ni Cian, nag uwian na ang mga kaibigan namin habang ako naman ay nag paiwan para bantayan si Cian habang wala pa ang parents nya, medyo naguilty kasi ako dahil ako ang dahilan kung bakit nangyari ito sakanya.

Napalingon ako ng bumukas ang pinto, pumasok ang parents ni Cian.

"My son.." naiiyak na sabi ng mommy ni Cian ng lapitan si Cian.

"Good evening po.." bati ko skanila.

"Carra.."

"Sorry po, kasalanan ko kung bakit nasaktan si Cian. Kung hindi po nya ako pinagtanggol hindi po sya mahohospital." nakayuko kong sabi.

I never thought na ang muli namin pagkikita ng parents ni Cian ay sa hospital mangyayari.

"It's not your fault hija, what Cian did was his choice, and he did the right thing." Sabi ng Daddy ni Cian.

"Pero po—"

"Our son loves you so much Carra, I hope that you can see that.." sabi naman ng mama ni Cian.

Napayuko lang ako at di ko alam ang isasagot, naramdaman ko nalang na niyakap ako ng mama nya.

"He's suffering for the decision that he made Carra, our son is miserable because of that.. I hope that you can ease the pain the he has been holding in his heart for more than a year."

"Ma'am.."

"Tita..please at least call me tita kung hindi mo na talaga ako kayang tawagin na Mommy.." she said.

"O-ok po t-tita."

"Thank you Carra.." she said as she gave me a warm smile.

Bumitaw sya sa pagkakayakap saakin.

"Carra, can we ask you a favor?"

"A-ano po yun?"

"Mamayang 3am ang flight namin ng Tita mo papuntang California, is it ok kung ikaw muna ang magbabantay kay Cian?"

"Aahh.."

"Please hija, I'm sure Cian will feel bad kung isa sa mga maid namin ang makikita nyang nagbabantay sakanya." Sabi ng mama ni Cian sabay hawak sa kamay ko.

"I know ako po ang reason kung bakit andio si Cian ngayon, pero po...pwede bang si Margaux nalang ang magbantay kay Cian. For sure hindi po tatangi si Margaux."

Nagkatinginan ang mommy at daddy ni Cian at sabay na umiling.

"No hija, believe me, mas makakabuti kung ikaw ang magbabantay kay Cian." Sabi ng mommy ni Cian.

"We need to go hija, please take care of our son."

Then they left.

Napabuntong hininga nalang ako sabay upo sa harap ng kama ni Cian, pinagmasdan ko lang sya. He looks so vulnerable. May benda ang noo nya at may cast ang kanang brsao nya. Wala syang galos sa mukha pero bugbog ang likod at mga braso nya, marami din syang pasa sa likod nya, kaya nakadapa ang higa sakanya.

When Cian passed out on me, I felt like I can't breathe and like my heart skipped a beat. And I was able to confirmed that yes, I am really still not over him, taliwas sa palagi ko sakanyang sinasabi. I was crying the whole time that he was in my arms and unconscious, I was so afraid that time. And all of our good memories kept flashing on my head reminding me the days when we were so happy and so in loved.

I caressed his hair.

If fate had not been cruel maybe we are still together, and maybe this won't happen to him. But I also know that everything happened for a reason. Maybe..just maybe... Cian and I were never meant to be together.

Naalis ko ang kamay ko na nasa ulo ni Cian ng maramdaman ko ang pag bukas ng pinto. Agad akong napalingon at di na ako nagulat nang Makita ko kung sino ang pumasok.

She looks so worried. At the same time she looks angry when she saw me.

"What are you doing in here?" she asked which I refused to answer instead I just stared at her.

"You're not supposed to be here! You were the reason why Cian is here!" she said furiously.

I smiled bitterly at her.

"Do you think I don't know that?"

She walked towards Cian.

"Yun na pala eh, so what are you still doing here?! Your presence is not needed! I'll take it from here!" nakaismid nyang sabi.

Bigla akong napatingin kay Cian.

Maragaux is right, I'm not needed here. She is here, so I should be going by now. Mas mabuti na sya nalang ang mag alaga kay Cian. I don't want to spend more time with Cian, dahil kahit wala kaming ginagawang masama, it feels like I'm still betraying Travis. Especially now, that I know to myself that I love Cian more than I love Travis.

Guilt is now eating me.

"Yeah, you're right.. I better go.." I said.

Saktong tumayo ako at umaktong tatalikod nang maramdaman ko na may kamay na pumigil sa kamay ko. Agad akong napatingin sa may ari ng kamay na iyon.

"Cian..." I stood frozen in front of him. He is now awake, finally! "I'll call the doctor!" sabi ko, pero hindi parin nya ako binibitawan.

"No.."mahina nyang sabi.

My eyes widen.

"Cian!"

"Stay.."

"I need to call your doctor..."

"Then let her call my doctor, just stay here..you might not come back if I let you leave my room.."he pleaded.

"Cian!" Nanlalaki ang matang tawag ni Margaux.

Dahan dahan naman nilingon ni Cian si Margaux.

"Please call the doctor Margaux, then you may leave..we don't need you here." Malamig na sabi ni Cian na halos ikanganga ko.

"B-but.."

"I told you before and I'll repeat it again, I don't want anything to do with you, just stay away from me and leave me alone." He said that made Margaux Flinched.

I can see how Margaux tried hard not to cry, she nodded at Cian.

"If that's what you want..but I want you to know that I'm always here for you..if time comes and she will not take you back..I'm willing to be your rebound." She said while trembling.

"That won't happen, so please just go away." He said.

And with that Margaux tears fell the she run and left.



Art of being a Player...Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon