Danger (Tehlike)

Bölüm 8

Bana ve ablama teşekkür edin, çift bölüm için. İyi okumalar..

Hayatımdan bnefret ediyorum.

Nihayet özgürlüğümü geri kazandığımda, bir kez daha benden geri alınmıştı, bu sefer ailem  tarafından.

Sonunda olanlara bir mola verdiğimi ve her şeyi unutacağımı düşünürken mutlaka ailem tarafından yakalanmam gibi bir şey olması gerekiyordu. Hayatın kanunuydu bu.

Yemin ederim, kendimi ve yaptığım işleri gizlemek konusunda problemlerim var. Önce Justin beni görmüştü, şimdi de ailem evden sıvıştığımı öğrenmişti.

Hayatımı sikeyim.

Şimdi büyük ihtimal ne olduğunu merak ediyorsunuz, kısaca ve basitçe anlatacağım; kısacası ciddi anlamda boka battım.

“Nerelerdeydin genç bayan?”

Bu cümle midemdeki gerilimden kaynaklanan acı yüzünden kulağımın çınlamasına sebep oldu. Gözlerimi sıkıca kapadım ve içimden kendimi lanetlemeye başladım. Tek gözümü açarak hala pijamalarıyla koltukta oturan aileme doğru döndüm.

Yüzümü özellikle buruşturmaya çalışarak; “Ben, şey,” dedim ve duraksadım. “Görüyorsunuz… Bu aslında çok komik bir hikaye.” Ortamdaki gerginliği yatıştırmak amaçlı hafifçe güldüm ama işe yaramış gibi görünmüyordu.

Onun yerine yüzlerindeki öfke daha fazla büyüyordu. “Öyle mi?” dedi annem kaşlarını çatarak alnını iyice sıkıştırmıştı. “Aydınlat bizi o zaman.” Dedi bacak bacak üstüne atarken parmaklarını birbirine kenetleyerek.

Dudaklarımı ısırarak açıklama yapması ve konuşulması çok daha kolay olan babama doğru döndüm.

Bana hiç de hoş olmayan bir bakış attı ve bana doğru elini salladı. “Hadi, annenle ben bekliyoruz.”

Yanaklarımın içini ısırdım. 

Derin bir nefes aldım, onlara söyleyebileceğim bir yalan bulabilmek için beynimi zorluyordum. Bu olay onlara doğruyu söyleyebileceğim türden bir şey değildi. Söylediğim andan sonra 5 saniye içinde ölmüş olurdum. Ayrıca söylemeyeceğime dair söz vermiştim. “Carly’nin evindeydim.”

Annemin yüzü biraz yumuşamıştı ama hala öfke içinde şiddetle bana bakmaya devam ediyordu. “Peki gecenin bir körü Carly’nin evinde ne yapıyordunuz?”

Dudaklarımı yaladım. “Konuşacak bir arkadaşa ihtiyacı vardı anne. Erkek arkadaşı ondan ayrılmış ve teselliye ihtiyacı vardı.”

Fena bir yalan değildi. İnanıp inanmadığını görmek için bekledim.

“Anlıyorum,” Elleriyle saçlarını düzeltti. “Peki ne zamandan beri Carly’nin bir erkek arkadaşı var?”

“Bir aydır. Henüz onu görmediniz, Carly tanıştırmak için plan yapıyordu ama yapamadan çocuk ondan ayrıldı.”

Yemin ederim ki bunun için bir Emmy ödülü hak etmiştim. Çok iyi gidiyordum.

“Neden onu teselli etmek için sabaha kadar bekleyemedin? Arkadaşın olduğunu anlıyoru-“

“En iyi arkadaşı.” Diye düzelttim.

Babam gözlerini devirdi. “En iyi arkadaşın olduğunu anlıyorum ama gecenin bir yarısı evden kaçmak? Daha ne kadar düşüncesiz olabilirsin Kelsey? Seni bundan daha iyi büyüttük.” Hayal kırıklığı içinde başını salladı.

“Kaçırılabilirdin, ya da daha kötüsü,” dedi annem ellerini havaya kaldırarak. “Öldürülebilirdin!” diye feryat etti.

Tüm bu ironiler…