Brahim & Rachida (af)

#46

Brahim

Ik probeer nu al 2 uur in slaap te vallen, maar ben nog klaar wakker.
Ik lig met mijn armen onder mijn hoofd en kijk af en toe naar Rachida die met haar rug naar me toe ligt. En elke keer als ik haar aankijk komt het schuld gevoel weer naar boven.

Hoe moet ik dit oplossen? Wat moet ik doen? Ik moet het goed maken , maar hoe doe ik dat? En Jaouad? Tfoee kijk hoe ik mezelf in de nesten heb gewerkt.

Ik sta op en loop naar de keuken. Ik loop hier in mijn boxers terwijl het in de keuken misschien 4 graden is. Ik pak wat redbull uit de koelkast en drink het in 1 keer op. Ik loop naar de woonkamer en ga op de bank zitten. Ik haal mijn handen door mijn haren en denk aan wat er is gebeurd. Ik voel me zo duf , zo nutteloos en weet niet wat ik moet doen.

Ik pak de afstandbediening en zap ene beetje op tv. en zoals gewoonlijk is er op dit tijdstip niks te zien. Ik doe de tv uit en leun met mijn hoofd op mijn handen. Ik probeer aan niks te denken en mijn hoofd leeg te maken, zonder geluk. Net wanneer ik mijn ogen dicht wil doen , hoor ik iets uit de slaapkamer komen, snel loop ik ernaar toe.

Als ik de kamer inloop zie ik Rachida helemaal in gekropen liggen. De deken heeft ze van zich afgeslagen en huilt zachtjes , haar gezicht is helemaal bedekt met zweet. Ik loop zachtjes naar haar toe. Ik kijk haar aan , ik wist niet of ze sliep of  wakker was. Ik ging naast haar zitten en voelde aan haar voor hoofd, die gloeiend heet is. 'Rachida' en veeg haar haar uit haar gezicht. Ze bleef maar zich onrustig bewegen.

Snel liep ik naar de badkamer om een handdoek te pakken. 'Rachida?' en veeg het zweet van haar voorhoofd af. Ik trok de deken over haar heen 'gaat het?' ik zag dat ze met moeite haar ogen open kon houden 'ik... ik heb hoofdpijn' zegt ze met moeite. Ze sloot haar ogen en adem diep en heel snel, ik begon me zorgen te maken. 'Wacht ben zo terug' en liep naar de woonkamer, ik zocht het nummer van de dokter en belde die meteen op.
Ik ging hulpeloos naast haar zitten, de dokter zou elk moment aankunnen komen.

Dit was allemaal mijn schuld, als ik niet weg was , dan was die inbreker er niet en dan was dit allemaal niet gebeurt. Ik walg van mezelf. Ik streelde haar gezicht , zou ze me het kunnen vergeven?
Naar 7 min gaat de bel, rennend maak ik de deur open.

Ik sta ernaast als hij haar onderzoekt. Rachida wist geloof ik niet eens wat er allemaal aan de hand was. Hij stond op en draaide zich naar me om, 'en?' vroeg ik hem ongeduldig 'ze heeft 38 graden koorts, en dat kan gevaarlijk zijn en daarom moet ze nu naar het ziekenhuis'

Ik schrok 'het ziekenhuis!?' 'ja, heeft u eigen vervoer of moeten we een ambulance bellen?' Ik zat naast haar en hield haar hand stevig vast 'ik heb een eigen auto' en keek haar aan , ik had spijt van me daden.

'Ik zal u een verwijsbriefje geven maar , u moet wel meteen weg'
Ik knikte en bedankte de dokter.
Ik wou haar zo snel mogelijk naar het ziekenhuis brengen. Ik trok voor haar een dikke trui aan met een joggingsbroek en een badjas.

Ik pakte een tas en stopte er wat spullen in. Ik had het zelf niet eens door, maar de tranen liepen over mijn wangen. Langzaam hielp ik haar overeind en droeg haar naar de deur.

Ik zit in de wachtkamer en ben bezig met mijn 3e kopje koffie, ik mag van de doktoren nog niet bij haar zijn. Maar ik moet weten hoe het met haar gaat. Langzaam loop ik naar de deur toe en zie haar daar liggen aan een infuus. Ik kijk sneaky of er zusters of doktoren lopen en doe dan langzaam de deur verder open. Ik loop heel stilletjes naar binnen. Ik pak een stoel en ga dan naast haar zitten.

Ik pak haar hand vsst die best koud is, ik probeer haar hand onder de deken te krijgen zonder dat ze wakker word. Langzaam ga ik met mijn duim over haar wang, en kijk haar aan zonder ook maar 1 keer weg te kijken.
'Het spijt me' fluister ik zachtjes
'Het spijt me Rachida' ik liet een paar tranen hun gang gaan.
'Het is niet jouw schuld Brahim' hoorde ik haar schor zeggen.

Ik pak haar hand tussen mijn handen 'Rachida' 'hmm' hoor ik dan zachtjes. Mijn hart maakte een sprongetje
'ben je wakker?' ze opent haar ogen 'jaa' zegt ze zachtjes.

Ik was blij om die mooie ogen van haar te zien zoals nu. 'Hoe voel je je?' 'heb me ooit beter gevoeld' ik glimlach zwakjes naar haar.
Ze kijkt om zich heen 'waar ben ik ?' vraagt ze me als ze me bang aankijkt 'je bent in het ziekenhuis'

Ze schok en deed haar ogen wijd open 'wat? Waarom?' 'Je had 38 graden koorts en er was toen een dokter komen kijken en die zei dat het gevaarlijk kon zijn en heb je toen meteen hier naar toe gebracht'

Ze knikte en deed haar ogen weer dicht. Ik gaf haar een kus op haar hand en wou dan vertrekken om haar te laten rusten 'Brahim , waar ga je heen?' 'Je moet rusten' 'nee blijf laat me niet alleen'. Ik liep terug 'saffie dan blijf ik bij je , geen probleem'
En nam weer plaats naast haar bed. Ik voelde haar hand op de mijne, ik boog naar gezicht en gaf een kus op haar voorhoofd en hield ondertussen haar hand vast.

-----------------------------------------------------------Stemmen zou lieff zijn!❤ .