Սա իմ վերջն է? Ես դախտում թե դժոխքում? Որտեղ են բոլորը? Ւնչու ես չեմ տեսնում մայրիկիս? Այստեղ մութ է, ցուրտ է եւ խոնավ. Ես ողջ եմ. Ես զգում եմ անտառի հոտը, լսում եմ բնության ձայնը. Ուր է իմ անդունդը?
-Մամ?- մեղմ շշնջացի ես, ցանկանալով տեսնել մորս դեմքը.
Զգացի ինչ որ մեկ սառը ձեռքը. Գլուխս ցավում էր, եւ ես չէի կարողանում բացել աչքերս, որպեսզի տեսնեմ ՆՐԱՆ. Մի թե նա փրկել է ինձ?
-Ինչու?- հազիվ լսելի ձայնով հարցրեցի ես.
Պատասխան չլսեցի. Միայն նրա սառը շնչառությունն էի լսում. -----------------------------------------------------------------
Ես արթնացա իմ սենյակում. Դանիելը երեւի բերել էր ինձ այստեղ, իսկ ինքն անհայտացել. ԻՆՉՈՒ? -----------------------------------------------------------------
-Դու լավ ես?- որերորդ անգամ հարցրեց Թոմը.
Մենք գտնվում էինք իմ դասընկերուհու կողմից կազմակերպած խնջույքին.Նա հրավիրել էր ամբողջ դպրոցին. Ես ձանձրանում էի, չէի կարողանում զվարճանալ.
Դրսում ոչ ոք չկար, իսկ ներսում այնքան շատ էին մարդիկ , որ գլուխս սկսեց ցավել. Դրա համար էլ ես դուրս եկա տանից եւ մոտեցա տան ետեւում գտնվող լողավազանին. Ջուրը մուգ գույն էր ստացել գիշերվա պատճառով. Նրա մեջ արտացոլվում էին լուսինն ու աստղերը.
-Ինչ, էլի ուզում ես քեզ սպանել?- լսեցի Դանիելի ձայնը.
Ես նրա վրա ուշադություն չդարձրեցի. Ես հանեցի իմ շորերը եւ մտա լողավազան. Ես զգում էի Դանիելի հայացքը ինձ վրա.
<<Քո գործը չէ, թե ինչ եմ անում.>>
Ես լողում էի, իսկ Դանիելը նստած էր եւ ինձ էր նայում. Նա ժպտում էր, իսկ ինձ բարկացնում էր նրա ժպիտը. Ես նայեցի նրա վրա.
-ՀՐԵՇ
Նա շարունակում էր ժպտալ.
-Ինչ ես անում այստեղ?- հարցրեցի ես.
-Ինչպես թե ինչ? Ձուկ եմ բռնում լողավազանից.
-Գնա այստեղից.
-Այսօր շատ համարձակն ես ձեւանում, բայց իրականում վախկոտի մեկն ես, ով ինքնասպան էր ուզում լինել.
-Ես ասացի գնա այստեղից. Դու որոշել ես ինձ փրկել? Ափսոս... Իզուր ժամանակ ես վատնում.
Նա նորից էր ժպտում.
-Քո շորերը ինձ մոտ եմ, դուրս արի լողավազանից.
-Շրջվի'ր , հենց հիմա,- բարկությունից այտերս սկսեցին այրվել.-Խնդրում եմ գնա.
К сожалению, это изображение не соответствует нашим правилам. Чтобы продолжить публикацию, пожалуйста, удалите изображение или загрузите другое.
-Լիլի, մի թե դու կարծում ես, որ ես քեզ խելոք կլսեմ ու կգնամ?
-Հիմար, ես քեզ զգուշացնում եմ...
-Դու ինձ սպառնում ես?
Ես լռեցի, ուղղակի տհաճ է նրան լսել.
-Կհամբուրես?-ասաց նա.
Ես ավելի սկսեցի բարկանալ, ու որոշեցի այս ինքնահավանին իր տեղը ցույց տալ. Դուրս եկա լողավազանից. Շատ էի ամաչում, բայց հիմա դրա ժամանակը չի. Ես ոչնչից այլեւս չեմ վախենում. Դանիելի դեմքը մանգամից փոխվեց. Ես շատ մոտ էի նրան, այնքան մոտ, որ կարող էի դիպչել նրան. Իմ շորերը ընկան նրա ձեռքից, բայց դա այլեւս կարեւոր չէր ինձ համար. Ես նայում եմ նրա աչքերի մեջ. Նա այնքան գեղեցիկ աչքեր ունի, ես ուզում եմ հավերժ նայել այդ սեւ եւ խորը աչքերին. Նա նայում էր ինձ ոտքից գլուխ, իսկ ես ապտակեցի նրան.
-Ինչու?- հարցրեց նա.
-Ինչը ինչու? Ինչու եմ ես կանգնած քո դիմաց համարյա մերկ, թե ինչու ես դու այդքան վատը, չարը?
-Ինչքան քնքուշ բառեր եմ այսօր լսում.
Ես չհասցրեցի նրան պատասխանել. Նա անսպասելի սկսեց համբուրել ինձ. Նրա շրթունքներն այնքան տաք են ու քաղցր. Ես փորձում եմ նրա համբույրներից ազատվել, հրում եմ նրան, իսկ նա պինդ գրկել է ինձ ու բաց չի թողնում. Մի թե հնարավոր է այսպես կրքոտ համբուրել մեկին, ում ատում ես? Ես ուժ չունեմ բացել իմ աչքերը. Ես հավաքում եմ ուժերս ու հրում նրան եւ բարեբախտաբար նա ինձ բաց է թողնում.
-Ես ատում եմ քեզ, Դանիել.. Ոչ ոք իրավունք չունի ինձ դիպչել , եթե ես դա չեմ ուզում, հասկացար? Գնա գրողի ծոցը,.
Իսկ նա հիմար պես ժպտում է, կարծես հերոսություն է արել. Ես այլեւս չեմ կարող մնալ այս Հրեշի կողքին. Հավաքում եմ իմ շորերը ու վազելով փախչում եմ այստեղից, այս խնջույքից, ՆՐԱՆԻՑ, նրա համբույներից ,եւ նրա սեւ ու խորը աչքերից.
