Դպրոցից տուն էի վերադառնում թռնելով, այս բառի ուղիղ իմաստով. Ես ուզում էի, ինչքան հնարավոր է շուտ հայտնվել իմ տաք անկողնում եւ խմել թեյ. Երեւի այնքան էի շտապում, որ մոլորվեցի փողոցներից մեկում. Ինչ ամոթ է... Արդեն երկար ժամանակ է ես ամեն օր գնում ու գալիս եմ այս ճանապարհով, բայց այսօր մոլորվեցի.
К сожалению, это изображение не соответствует нашим правилам. Чтобы продолжить публикацию, пожалуйста, удалите изображение или загрузите другое.
Շուրջս զգում եմ օտար մարդկանց ներկայություն, օտար մարդկանց քայլերի ձայն եմ լսում. Այդ ամենը զգուշացնում էր ինձ, որ ես պետք է հենց հիմա գնամ այստեղից. Բայց ուր? Ես տեսնում եմ անծանոթ շրջապատ, քարե տներ եւ կեղտոտ շրջակայք. Իմ կարծքով այստեղից փախչել չեմ կարողանա. Այստեղ մարդիկ շատ քիչ են լինում, այդ իսկ պատճառով, եթե նույնիսկ օգնություն կանչեմ, ինձ լսող չի լինի. Ես զգացի, թե ինչպես է ինչ որ մեկի կոպիտ ձեռքը փակում իմ բերանը.
-Բաց թողեք,- գոռացի ես, բայց իմ ձայնը ավելի շշուկի էր նման, քանի որ այդ կոպիտ ձեռքը շատ պինդ էր փակել իմ բերանը.
-Մերկացրեք նրան,- հրամայեց նրանվից մեկը.
Միայն թե ոչ դա. Ինչու է այս ամենը ինձ հետ կատարվում? Ես առանց այն էլ շատ խնդիրներ ունեմ. Ինչու է ճակատագիրն ինձ անընդհատ տանջում.
Լուռ արցունքներս ընկնում են խոնավ գետնի վրա, թողնելով դեմքիս թաց ճանապարհներ.Երբ նրանք բռնեցին իմ ձեռքերը եւ բացում էին իմ բաճկոնի կոճակները, ես մտքումս խնդրում էի Դանիելին.
<<Խնդում եմ, ճիշտ ժամանակին արի. Թույլ մի տուր, որ ինձ վերջնականապես սպանեն. Եթե ես պիտի մեռնեմ, ավելի լավ է դու սպանես ինձ. >>
