KURALSIZ

44.BÖLÜM:"Görev"

Arıcan Holding binasının önünde durdum. Bir saatlik yolculuğun ardından nihayetinde gelebilmiştim. Mert bana öğleden sonra uygun olduğunu söylemişti fakat vardığımda saat 11.00'di.

Geniş holde ilerledim. Topuklu ayakkabılarım kaygan siyah taş zeminle birleşince keskin bir ses çıkmasını sağlıyordu. Ortam fazlasıyla sakindi, her yerde bir sürü takım elbise giymiş insanların dolaşmasına rağmen neredeyse çıt çıkmıyordu.
Danışmanın yanına vardığımda masasında oturan kadın gözlerini üzerime dikerek "Kime bakmıştınız?"diye sordu.

"Mert'e... aaa yani Mert Arıcan."

"Mert Bey şu an çok önemli bir toplantının ortasında. Buyrun isterseniz şöyle oturun toplantı bitene kadar."

"Aaaa şey aslında ben... ben onun ofisinde bekleyebilirim."

Kadın tek kaşını kaldırdı ve beni baştan aşağı süzdü.
"O yokken odasına girilmesine asla müsaade etmez hanımefendi."

"Aaa, siz onu arayıp benim geldiğimi haber verirseniz izin verebilir sanırım."

Kadın bana meydan okurcasına baktı.
"Tam olarak neyi oluyorsunuz acaba?"

"Sevgilisiyim. Ada derseniz anlıyacaktır."

Kadın derin bir nefes aldı ve hırçın gözlerle tekrar bana baktıktan sonra telefonu alıp numarayı çevirdi.
Birkaç saniye sonra telefon açıldı.

"Mert Bey, sizi rahatsız ettiğim için üzgünüm. Buraya sevgiliniz olduğunu söyleyen biri geldi. Ada Hanım. Sizin kimseyi odanızda istemediğinizi söyledim fakat hanımefendi sizi odanızda beklemek konusunda ısrarcı.
...
Aaaa tamam efendim. İletirim."

"Ne dedi?"

"Buyrun odasında bekleyebilirsiniz."

Zafer edasıyla gülümsedim ve ayağa kalkan kadını arkasından izledim. Asansöre doğru gittik ve içine binip en üst kata çıktık. Asansörün kapısı açıldıktan sonra karşımıza direk çıkan kapıya yürüdük ve durduk. Kadın elinde tuttuğu kartı okuttu ve kapının açılmasıyla beraber etrafa garip bi ses yayıldı.

"Buyrun Ada Hanım. Mert Bey yaklaşık bir saat sonra burada olur."

"Tamam."dedim ve ihtişamlı ama bir o kadarda sade olan kapıdan geçtim. Etrafıma bakındım ve ofise hızlıca göz attım. Oda, bizim evin salonunun neredeyse üç katıydı. Mobilyaların zevkli biri tarafından döşendiği belliydi. Çalışma masasının önünde duran bir çift siyah deri koltuk ve koltukların arsında duran küçük cam masa... fazlasıyla şıktı.
Ve sonunda gözüme çarpan şey siyah küçük bir kasaydı. Kasaya doğru yürüdüm ve parmaklarımı soğuk demirde gezdirdim. Bunun içindeki USB'de o kadar önemli ne vardı da İsimsiz onu bu kadar çok istiyordu?
Kasanın tam önüne geçtim ve boynumu kasaya doğru uzattım. Şifresi ne olabilirdi?
Mert'in doğum günü, 1996
Ya da annesinin adı olabilir miydi?
İkisinide denedim fakat bütün girişimlerim sonuçsuz kaldığında umutsuzca başımı geriye atıp düşünmeye başladım.
Başka ne olabilirdi ki? Her şeyi denemiştim. Soyadı, adı, babasının ve annesinin adları, olup olabilecek bütün doğum günlerini, okul numarasını...
Ya gerçekten ayakkabı numarasını bile denedim fakat şifre hiç biri değildi.

Başka ne olabilir, ne olabilir?
Ben...
Yani onun hayatının her parçasını, en ufak zerresine kadar denemiştim. Tek bir şey dışında. Kendim. Sonuç olarak ben de onun hayatının bir parçasıydım. Sanırsam büyük bir parçası.
Parmaklarımı tuşlara yaklaştırdım ve kendi ismimi girdim. Ada...
Kasadan gelen keskin red sesi beklentilerimin tuzla buz olmasını sağladı. Ben kendimi ne sanıyordum ki? Hayatında bir sürü detay varken...
Benliğim hakkında ikinci detay olarak doğum tarihimi yazmaya karar verdim. Tükenen umutlarım ve onlardan kalan birazcık umut kırıntısıyla birlikte yeniden tuşlara sırasıyla bastım.
1999...
Kasadan bu sefer hiç duymadığım başka bir melodi gelmişti. Bu sesin gelmesiyle birlikte doğru şifre olduğunu anladım.
Şifre bendim. Benim doğum günüm.
Şifresinin benim bir parçam olmasının verdiği şoku üstümden attıktan sonra başımı kasaya doğru yaklaştırdım.
İçinde tek bir şey vardı. USB bellek. Parmaklarımı yavaşça uzatıp küçük siyah şeyi avucumun içine aldım. Elimde tuttuğum bu şey in içinde ne vardı ki tek başına bir kasanın içinde tutulacak kadar önemli ve tehlikeliydi.