Asmin'in ağzından:
Yatak çökünce hemen gözlerimi açtım. Mirza gelmişti. Gözleri şişmişti. Uyumamışa benziyordu. Hemen yataktan doğruldum. Üstüme sabahlığımı giydim. Terliklerimi giyip banyoya geçtim işlerimi hallettim. Sonra da kendime kıyafet aradım.
Üstüme lacivert bir kazak altına da siyah kot pantolon buldum. Giyinme odasına gittim ve orada giyindim. Saçlarımı da açık bıraktım. Giyinme odasından çıktım. Mirza yatakta yoktu. Banyodan da su sesleri geliyordu belli ki duş alıyordu. Onu aldırmayıp aşağıya indim. Hep birlikte kahvaltıyı hazırlıyordular. Bende mutfağa geçtim. Yardım edecekken Nujin anne elimden aldı.
Nujin anne:
- İki canlısın kızım sen otur.
Ben:
- Olsun Nujin anne. İki canlıyım diye hiç bir şey yapmayacak mıyım?
Mutfağın dışından bir ses yükseldi.
Mirza:
- O karnındaki bebek benimse hiç bir şey yapmayacaksın.
İçimden "yine başladık." Dedim. Neden istediğim bir şey düzgün gitmiyordu. Her şey de bir terslik oluyordu. Oradan hemen çıkıp masaya oturdum ve Boran babanın gelmesini bekledim. O esnada da Mirza yanına kurulmuştu. Yavaş yavaş konaktakiler masaya geliyordu.
En son Boran baba oturdu.
Boran baba:
- Gelinim yeseydin sen. Torunumu daha fazla aç bırakma.
Ben:
- Ayıp olur Boran baba hem geldiniz.
- Peki bidahakine sen başla beni bekleme.
Seslenmeden kahvaltımı yapmaya başladım. Masada bir yer boştu. Masadakilere baktığım da herkes tamdı ama Şirin yoktu. Birden sordum.
- Şirin nerede?
Herkes birbirine bakmaya başladı. Mirza'nın sinirlenmeleri başlamıştı. Elindeki çatalı sıkıyordu.
Mirza:
- Şirin bir süreliğine yok. O gelene kadar lafını duymak istemiyorum.
Dedi ve sandalyesini iterek kalktı. Korkumdan arkasından bile bakamamıştım. Ah keşke çenemi tutup da sormasaydım. Bu kadar sinirlenecek ne olmuştu ki? Anlamıyordum.
Mirza'nın sinirini yüzünden midem alt üst olmuştu. Direk masadan kalkıp lavaboya koşmuştum ve midemi boşaltmıştım. Artık düzeldiğimi anladım ve lavabodan çıktım. Kimseye seslenmeden odama çıktım.
Kimse yoktu yanımda ne annem ne babam hiç biri yoktu. Abimin haberi bile yoktu benim evlendiğimden, korkumdan söyleyememiştim. Söylesem burada değil abimin yanında mutlu mesut olucaktım.
Anne olmak bana göre değildi. Küçüktüm ben ne yapacağımı bilmiyordum. Ona nasıl bakacağımı bile bilmiyordum. Onu okula götürdüğümde küçük yaşta evlendiğimi yüzüme vuracaktılar. Mutlu mesut bir evlilik yaptığımı sanacaklar. Bebeğim onlara bizim olmayan hikayemizi anlatacak. Küçük yaşta başlamıştı benim çilem.
En sevdiğim abimdi. O da başka şehire gidince onu da sevmeyi bıraktım. Aylardır, yıllardır uğramıyordu yanımıza. Babamla kavga etmişlerdi benim için.
" GEÇMİŞ"
Abim:
- Baba kardeşim de benimle gelecek.
Babam:
- O burada kalacak evlat onun yeri bizim yanımızdır.
- Nolur baba gideyim hem abim var orada ne olucak?
- Sen karışma Asmin.
- Baba! Kardeşim okumayacak mı? Onun da mesleğini eline aldığını göremeyeceğiz mi? O da doktor olup bize, size bakmayacak mı?
ŞİMDİ OKUDUĞUN
KUMA
Novela JuvenilMirza ilk eşiyle yağmurlu bir gece de tanışmıştı. Sanki bu bir kurmaca oyundu. Tanışmasıyla evlenmesi bir olmuştu. Hayatı zorluklarla atlatacaktı. Ama. Ama kuma çıktı. Ailesinin zorla istediği kuma. O kuma hayatları değiştirmişti. O bebeği Aslanb...
