KUMA

20. BÖLÜM

Şirin'in ağzından:

Asmin'in haberini alalı 1 hafta olmuştu. Malesef bebek ve kendisi vefat etmişti. İşte düşmez kalkmaz bir Allah. Bana yaşattıklarını ödüyorlardı. Benim bebeğimin olmamasını bilerek konağa kuma getirip çocuk sahibi olacaklardı. Allah nasip etmemişti.

- Hanım. Bizim gitmemiz gerekir mi?

- Tabi Bey. Geçmişte yaşadıklarımız var. Gitmemiz gerek.

- Anne ben.

- Kızım sen gelemezsin. Demir'i nereye bırakacağız? Senin için bir şeyler deriz biz.

- İyi öyleyse Hanım. Gidelim öğlene doğru.

Kahvaltımızı yaptık ve Demir'in karnını doyurup, altını temizleyip sonra da uyutmuştum. Annemgil de gitmek için hazırlanıyorlardı.

- Kızım biz gidiyoruz. Dikkatli olun. Bir şey olursa.

- Tamam anne biliyorum ararım. Hadi görüşürüz.

- Görüşürüz kızım.

Annemgil de gitmişlerdi. Evde Demir ve ben kalmıştık. Demir uyumuştu bende bir yatak odama gidip yatağıma geçip kitap okumaya başladım.

Okudum, okudum. Saatler geçmiyordu bir türlü. Canım çok sıkılmıştı. Dışarı çıkamıyordum. Neyse ki Demir uyanmıştı onunla uğraşmıştım.

Zil çalmıştı. Kapıyı açtım. Annemle babam suratları bir karış yerdeydi.

- Ne oldu?

- Kızım.

- Ne oldu baba?

- Kızım Mirza'yı karakol aldı.

- Ne!!

- Hani Asmin'i karnından vurmuş ya onun için karakola geçti ama nezarethane de şuan.

- Ne? Nasıl olur bu?

- Kim ihbar etmiş?

- Otopsi de kurşun izinden bulunmuş.

Mirza. Eski kocam nezarethaneye bile düşmüştü. Allah kurtarsın.

- Hem kızım senin için birazcık iyi oldu. Peşinden gelen biri olmaz. Oğlunla mutlu mesut olursun.

- Olurum. Olacağım. Peki çıktıktan sonra ne olacak?

- Onu bilemem. Bilemeyiz ama o çıkana kadar en az 2 senemiz var. 2 seneye belki de buralardan göçeriz.

- Belki baba belki.

Günler geçti ama hiç bir şey olmadı. Mutlu muydum değil miydim bilmiyorum. Hiç bir şey hissetmiyordum.

Odamda oğlumla konuşuyordum. Ona ileri de neler yapacağımızı anlatıyordum. Mutlu olucaktık. Düşecekti, kalkacaktı, ağlayacaktı, konuşacaktı, koşacaktı. Çok hayallerim vardı sırasıyla olmasını istiyordum.

1 hafta sonra:

Günlerden Pazar'dı. Güne Demir'in sesiyle uyanmıştım. Yanına gittim ve yatağından çıkardığım da yanıyordu. Ateşi çok yüksekti.

- Anne! Baba!

Annem bir hızla kapıyı açtı.

- Ne oldu kızım?

- Anne anne Demir yanıyor.

- Ne! Sakin sakin. Nasıl çıkacağız?

- Çıkacağız Hanım. Çıkacağız mecburen.