Heartbeat Road (Completed)

CHAPTER 17 (I)

VAN's

I STAYED.

Alam kong hindi makakabuting umalis ako, pero kung hilig niyang ipagtabuyan ang mga tao sa paligid niya, I guess we're a good match. Magaling kase akong ipagsiksikan ang sarili ko sa iba.

I waited outside her bathroom door. I could here her sobbing. I feel sorry for what I did. But I guess it's time for her to stop punishing herself for the things that are already destined. She needs to accept everything now and learn to live for herself.

It's her birthday. At least she should remember it, treat herself, and try to be happy just for a day. She's still lucky that some people remember her special day. Me? I've got a lot of friends but none of them could remember mine. And I get used to that, already. But that didn't stopped me for celebrating my birthday just by myself, and it's fine. At least I made myself happy though.

I heard the door unlocked, I immediately stand on my feet.

Agad na bumungad saken ang namumulang mukha ni Quine. Agad na nangunot ang noo nito nang makita ako. Hindi ko siya masisisi.

"Bakit hindi ka pa umaalis? Isama mo yung dala mo." imbes na gawin ang sinabi niya ay humakbang ako palapit sa kaniya. Gamit ang dulo ng damit niyang hiniram ko ay pinunasan ko ang mata niya.

Agad naman niyang tinabig ang kamay ko. Sobrang sama ng pagkakatitig niya saken...pero ayos lang, gusto ko parin siya.

" A-Ano bang ginagawa mo? Umalis ka na nga." tsk, para siyang bata, paulit-ulit.

"May oras pa, pwede mo pang i-blow yung candles. Ang hirap kayang i-bake yang mga yan, nagkapaso-paso pa nga ako eh."

Mabuti na lang talaga at pinayagan ako ng kaibigan kong may-ari ng pastry shop na magamit yung kusina niya kahit gabi na.

"Bakit ba ayaw mong makinig?" Kita kong napipikon na talaga siya sa kakulitan ko pero... Kung hindi ko lang nakikitang ang pagbabadya ng mga luha sa mata niya, aalis na ako.

"Sige na," pamimilit ko pa dito habang pinapakita ang pinaka-geniune kong ngiti sa kaniya. I want her to see that I won't get out of her apartment not until she blow those candles.

" Sabi nang ayoko eh...b-bakit ba mapilit ka masyado?" Aniya, kasabay ang tuluyang pagtulo ng luha sa mata niya. Tinakpan niya ng kamay ang mukha at doon umiyak.

Gaya ng ginawa niya nung umiyak ako, niyakap ko siya saka marahang tinapik-tapik ang likod nito.

May mga tao na inuunahan nang laitin ang sarili bago pa sila malait ng iba, less pain daw. May iba naman na nakikipag-kaibigan nga pero iniisip na iiwan din sila ng mga yun pagkatapos, kapag ganon tingin nila hindi na sila masasaktan pa sa oras na maiwan na talaga sila.

Ako? Tingin ko walang sino man ang makaka-intindi sa nangyayare saken. Sa sakit naranasan ko sa pesteng buhay na 'to. Kaya ang nangyayare, wala akong taong pinagkakatiwalaan bukod sa sarili ko...Pero nang dumating si Quine, for the first time naramdaman ko na may karamay na ako.
At yun ang gusto kong maramdaman din niya.

Ipinagpatuloy ko lang ang pagyakap sa kaniya hanggang sa unti-unti itong tumahan.

"Ang panget mong umiyak." Biro ko dito nang bahagya siyang lumayo saken para punasan ang mukha niya.

Sinamaan niya lang ako ng tingin, hindi ki tuloy napigilang ngumisi.

Habang pinupunasan ang mukha niya ay isinabit ko sa likod ng tenga niya ang ilang buhok na nakaharang sa kaniyang mukha.

" Tara? Gusto ko na ding tikman yung binake ko eh." gulat itong nag-angat ng tingin saken. Ngumisi ako. Hindi ako aalis. That's final, isip-isip ko.