Taming the Vampire

CHAPTER SEVENTY-FIVE

M I L L E R

Strange. Parang noong unang mga buwan ko pa lang sa mansyon na ito ay pakiramdam ko'y nasa isang masikip akong silid. May mga matang nakamasid sa akin sa bawat sulok, at mayamaya sila kung mag-bulungan tungkol sa akin. May mga panahon din na pakiramdam ko ay iniiwasan ako ng lahat. Yet, strange enough, the moment I returned to the Red Mansion with Axel, that a restricted feeling was no longer present. As if I am really going home to my own place.

Is this me becoming comfortable in this mansion?

Ninanamnam ko pa ang luwag na nararamdaman ko nang magsalita si Axel nung papasok na kami ng silid.

"The woman earlier... She seems to be a good person."

Nauna akong pumasok kaya lumingon ako sa kanya nang marinig ang mga katagang ito. I did not expect na hanggang ngayon ay nasa isip pa rin niya si Amika. He was doing fine when we left the place that's why I thought that he also has moved on.

"Uh, yes. Masunurin siya sa ama niya. She just recently had the courage to deviate from her father's desires..." I wanted to add that Amika and I are somewhat alike, kaso baka humaba pa ang usapan.

Axel doesn't have to know about Amika who is just a passerby in our life. Although I am saying it that way, mukhang hindi kami pareho ng nasa isipan ni Axel. Hindi ko ito gaanong napansin kanina sa sasakyan, pero ngayon na nakabalik na kami at kitang-kita ko na ulit ang buong ekspresyon ng mukha niya. I noticed that he still looks sad and wary. Tila ba may gusto siyang sabihin na hindi niya kaya.

"Her father's desire?" tanong niya. Gusto pa ata niyang marinig ang tungkol kay Amika.

Tumango ako. "Just like what she said, napilitan lang din siya na pumunta sa date na 'yun. She was forced while I was tricked," paliwanag ko.

He just uttered a quiet, "Oh" as a response bago siya pumasok sa banyo.

Pinanood ko lang din siya sa ginagawa niya. Still observing what he will do, whether his mood will eventually change or he'll stay quiet about what he wanted to tell me.

Natapos na lang siya sa lahat; nakaligo at nakabihis na siya, ganun din naman ako. Pero hindi pa rin nawawala ang mabigat na ulap sa kanyang ulo.

Naghintay na muna ako ng mga ilang minuto. Maghahating gabi pa naman. May ilang oras pa bago mag-umaga at madalas ay nagbabasa siya ng libro sa mga oras na ito... O 'yun ang inaakala ko. Dahil imbes na umupo sa lamesa sa tabi ng bintana ay agad na umakyat ng kama si Axel.

Kanina pa ako naka-pwesto rito. Nagpapanggap akong abala sa pag-scroll on line habang naghihintay ng tiempo. But I guess now is the right time, considering that Axel is already about to sleep.

Tumikhim muna ako sabay lapag ng cellphone ko. He ignored me yet I still continued my intention and ask him.

"Axel, paano mo nalaman na nandoon ako?" panimula ko bago sinundan ng mga kataga na, "Ano ang ginagawa mo sa restaurant kanina?"

Alam ko. I should already know the reason by now. The reason he went there and the reason he is acting sulky right now. Pero sa palagay ko kasi ay pati si Axel ay hindi rin alam kung bakit siya ganoon umasta. And even if he knew, he must be refusing to accept that it is the case.

"Huh? Why do you ask? Don't you already know why?"

Now he is responding with a question. Ganoon na lang ba kahirap para sa kanya ang maging honest? It doesn't take a penny to be true to himself.

Are all vampires supposed to be like this? Denial of their own feelings despite confessing.

Again, I know the reasons. Pero ayaw kong isipin niya na ganito na lang ang mangyayari palagi. I don't want to keep figuring out his thoughts, reasons, and feelings. I don't want to always guess and wonder. I want him to tell me about it directly. Hindi ko pa rin ako aamin.