"ငြိမ်"

Ep 48

Unicode
------------

နွေဦးသည် ဆောင်းကမနှင်သော်လည်း ခေါင်းဝင်ကိုယ်ဆန့်ဆိုသလို အတင်းတိုးဝှေ့ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်လာလေပြီ။အညာ၏အရိုးကိုက်‌
အောင်အေးသောလက်ကျန်မြောက်လေအပိုင်းအစတစ်ချို့ကြောင့် အရောင်ပြောင်းစ ဗာဒံရွက်တို့သည် လေအဟုန်ကိုယီးလေးခိုကာ အများအပြားကြွေဆင်းကြသည်။
ဒါကြောင့် မနက်အိပ်ရာထ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးတိုင်း ထိုသစ်ရွက်ခြောက်တို့ကို လှည်းကျင်းရသည့်အလုပ်တစ်ခုပိုလာသည်။စုပုံထားသော အမှိုက်တွေကိုကြုံးကာ မြေဆွေးလုပ်ဖို့ရိုက်ထားသည့်သစ်သားပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ထိုမှရလာသော မြေဆွေးတို့ကို အိမ်နောက်ဖေးကစိုက်ခင်းထဲမြေဩဇာအနေဖြင့် ပြန်သုံးဖို့ဖြစ်သည်။ဆောင်းအငွေ့ကမပြယ်သေးပေမယ့် ချွေးစို့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ရေစည်တွေရှိရာသို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်စဉ် ...

"ဆရာလေး...‌ဆရာလေး"

"ဟေ...အာလူး ဘာတုန်းကွ မနက်အစောကြီး"

လူပုံစံကခပ်လုံးလုံးဝါဝါလေးမို့ ရွာကလူတွေက နာမည်ရင်း လှကျော်ကိုဖျောက်ပြီး အာလူးလို့ခေါ်သည့် စတုတ္ထတန်းက ကောင်လေးသည် လက်ထဲ၌အသားတွဲဆွဲကာ အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ဝင်လာ၏။

"ဒီမယ် ကျွန်တော့်အဘက အသားပေါ်လို့ ဆရာလေးဖို့လာပေးခိုင်းလို့"

အာလူးရဲ့အဘ ဘသောင်းက ရွာတွင် သားသတ်လိုင်စင်ရထားသည့် သားသတ်သမားမို့ ပေါ်ဦးပေါ်ဖျားအသားတွဲတိုင်း ရင်းမောင်ကိုလာပို့ခိုင်းလေ့ရှိသည်။မပို့ပါနဲ့တားပေမယ့် ဆရာလေးကျေးဇူးနဲ့ အာလူးတစ်ကောင်စာတတ်တာဆိုပြီး အတင်းပေးတတ်သည်။တစ်ကိုယ်ရေတစ်ကာယသမားမို့ ရလာတဲ့အသားတွဲလေးကိုလည်း ငရုတ်သီးအကြမ်းဖတ်နဲ့ကြော်ကာ တာရှည်ခံအောင်လုပ်ပြီး ကျောင်းထမင်းချိုင့်ထဲ မပါမဖြစ်ထည့်သွားနေကျ။

"ဘသောင်းကတော့ လုပ်ပြန်ပြီကွာ"

"အဘက မှာလိုက်တယ် ဆရာလ​ေးဒီအသားတွဲမယူရင် အိမ်ကိုလုံးဝပြန်မလာနဲ့တဲ့"

"အောင်မယ် ဒါဆိုမင်းကအိမ်ကပ်တာကျလို့ ရွာရိုးကိုးပေါက် ငှက်လိုက်ပစ်နေပြီးတော့များ ဆရာလေးမှာထားတာကိုမေ့နေပြီလား သူများအသက်ကိုမသတ်ရဘူးဆိုတာလေ"