"ငြိမ်"

Hello!

ဟယ်လို...ကျွန်တော် ပါရာပါ ငြိမ်ကလေးနဲ့ စာဖတ်သူတွေကိုပစ်ထားမိတာအတော်ကိုကြာခဲ့ပါပြီ accident ဖြစ်တာရယ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စလေးတစ်ချို့ကြောင့် ဒီဝတ္ထုလေးကိုအချိန်တစ်ခုကြာတဲ့ထိမရေးဖြစ်ခဲ့တာကို စာဖတ်သူ‌တို့ကိုနားလည်စေချင်ပါတယ် အခုဆိုရင် အပိုင်း 50နားကိုကပ်လာပြီဖြစ်တဲ့ဒီဝတ္ထုလေးကို သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လက်စသတ်သွားမှာပါ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းအသစ်စချင်တာလည်းပါတာပေါ့လေ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် 'ငြိမ်' ကို ရေးရတာ စိတ်အရမ်းပင်ပန်းရပါတယ် အရင်ဝတ္ထုဖြစ်တဲ့ idiopathic ထက်ဇာတ်ကောင်ပိုများသလို မတူညီတဲ့ဇာတ်ကောင်တွေကိုစီးမြောထိန်းကျောင်းရတာလည်း ကျွန်တော့်အတွက် challenging ဖြစ်ပါတယ် ဒီဝတ္ထုကို‌စရေးစဉ်က ကျောင်းသားဇာတ်လမ်းပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးရေးဖို့စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ character အပေါ်ခံစားမှုများပြီး သူတို့ဖြစ်ချင်တဲ့နောက်ကိုလိုက်သွားရင်း dramatic ဖက်ကိုရောက်မှန်းမသိရောက်သွားရတာပါပဲ နောက်ပြီး ကျွန်တော်က ငြိမ် ကိုလက်တွေ့ဆန်စေချင်တာပါ ၁၉၈၀ ဆိုတဲ့အချိန်ကာလက အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကြားက သံယောဇဉ်မေတ္တာတရားဟာ ယနေ့ခေတ် boys loveတွေလိုရိုးရှင်းနေတာမျိုးမဟုတ်ပဲ
လူမှုစံနှုန်းတွေ၊ ရိုးရာထုံးထမ်းတွေ၊ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုတွေကို ရင်ဆိုင်ရတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းကို ထင်သာမြင်သာအောင်ပြချင်တာမို့ အခုလိုမျိုးဖန်တီးခဲ့တာပါ ဒါကြောင့်မို့လည်း တစ်ပိုင်းချင်းစီတိုင်းကို ကျွန်တော့် moodတွေအရမ်းစီးမြောမှုကောင်းချိန်မှ ကျွန်တော်ချရေးပြီး အကောင်းဆုံးချပြခဲ့ပါတယ် ကျွန်တော်ကလည်းစာဖတ်သူထဲကတစ်ယောက်မို့ အနှစ်သာရပြည့်ဝပြီး ဖတ်ရတာတန်တဲ့စာတစ်ပုဒ်ကို စာဖတ်သူတွေကိုပေးချင်တာပါ ဒါကြောင့်မို့ ကျွန်တော့်ဝတ္ထုကိုဖတ်ပေးကြတဲ့စာဖတ်သူတစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို ပြောချင်တာက အစကနေခုထိဖတ်ပေးခဲ့ကြတာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းနဲ့ နောက်ပြီး အဆုံးသတ်ထိတူတူရှိပေးကြစေချင်ပါတယ် ဒီဝတ္ထုနဲ့ပတ်သက်ပြီး အကောင်းအဆိုးမှန်သမျှကိုဝေဖန်ခံဖို့ အသင့်ရှိပါတယ် ဒါမှလည်း ကျွန်တော်ကလောင်သွေးထက်လာမှာပါ ပါရာ့ရဲ့ စာဖတ်သူတွေအားလုံးကိုပါရာတန်ဖိုးထားရပါကြောင်း....။

_______

ဟယ္လို...က်ြန္ေတာ္ ပါရာပါ ငြိမ္ကေလးနဲ႔ စာဖတ္သူေတြကိုပစ္ထားမိတာအေတာ္ကိုၾကာခဲ့ပါၿပီ accident ျဖစ္တာရယ္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေလးတစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ဒီဝတၳဳေလးကိုအခ်ိန္တစ္ခုၾကာတဲ့ထိမေရးျဖစ္ခဲ့တာကို စာဖတ္သူ‌ေတြကိုနားလည္ေစခ်င္ပါတယ္ အခုဆိုရင္ အပိုင္း 50နားကိုကပ္လာၿပီျဖစ္တဲ့ဒီဝတၳဳေလးကို သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ လက္စသတ္သြားမွာပါ ေနာက္ထပ္ေျခလွမ္းအသစ္စခ်င္တာလည္းပါတာေပါ့လေ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ 'ငြိမ္' ကို ေရးရတာ စိတ္အရမ္းပင္ပန္းရပါတယ္ အရင္ဝတၳဳျဖစ္တဲ့ idiopathic ထက္ဇာတ္ေကာင္ပိုမ်ားသလို မတူညီတဲ့ဇာတ္ေကာင္ေတြကိုစီးေျမာထိန္းေက်ာင္းရတာလည္း က်ြန္ေတာ္အတြက္ challenging ျဖစ္ပါတယ္ ဒီဝတၳဳကို‌စေရးစဥ္က ေက်ာင္းသားဇာတ္လမ္းေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေရးဖို႔စဥ္းစားခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ character အေေပၚခံစားမႈမ်ားၿပီး သူတို႔ျဖစ္ခ်င္တဲ့ေနာက္ကိုလိုက္သြားရင္း dramatic ဖက္ကိုေရာက္မွန္းမသိေရာက္သြားရတာပါပဲ ေနာက္ၿပီး က်ြန္ေတာ္က ငြိမ္ ကိုလက္ေတြ႕ဆန္ေစခ်င္တာပါ ၁၉၈၀ ဆိုတဲ့အခ်ိန္ကာလက အမ်ိဳးသားႏွစ္ေယာက္ၾကားက သံေယာဇဥ္ေမတၱာတရားဟာ ယေန႔ေခတ္ boys loveေတြလို႐ိုး႐ွင္းေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ လူမႈစံႏွဳန္းေတြ၊ ႐ိုးရာထုံးထမ္းေတြ၊ခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ထင္သာျမင္သာေအာင္ျပခ်င္တာမို႔ အခုလိုမ်ိဳးဖန္တီးခဲ့တာပါ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း တစ္ပိုင္းခ်င္းစီတိုင္းကို က်ြန္ေတာ့္ moodေတြအရမ္းစီးေျမာမႈေကာင္းခ်ိန္မွ က်ြန္ေတာ္ခ်ေရးၿပီး အေကာင္းဆုံးခ်ျပခဲ့ပါတယ္ က်ြန္ေတာ္ကလည္းစာဖတ္သူထဲကတစ္ေယာက္မို႔ အႏွစ္သာရျပည့္ဝၿပီး ဖတ္ရတာတန္တဲ့စာတစ္ပုဒ္ကို စာဖတ္သူေတြကိုေပးခ်င္တာပါ ဒါေၾကာင့္မို႔ က်ြန္ေတာ့္ဝတၳဳကိုဖတ္ေပးၾကတဲ့စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီတိုင္းကို ေျပာခ်င္တာက အစကေနခုထိဖတ္ေပးခဲ့ၾကတာ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းနဲ႔ ေနာက္ၿပီး အဆုံးသတ္ထိတူတူရွိေပးၾကေစခ်င္ပါတယ္ ဒီဝတၳဳနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေကာင္းအဆိုးမွန္သမၼ်ကိုေဝဖန္ခံဖို႔ အသင့္ရွိပါတယ္ ဒါမွလည္း က်ြန္ေတာ္ကလာာင္ေသြးထက္လာမွာပါ ပါရာ့ရဲ႕ စာဖတ္သူတို႔အားလုံးကိုပါရာတန္ဖိုးထားရပါေၾကာင္း....။