Unicode
ဟင်းအိုးထဲက ရေခမ်းသွားပြီဖြစ်တဲ့ ဆိတ်ပုဆိူးကြမ်းဟင်းလေးကို အရသာအပေါ့အငန်မြည်းပြီးတာနဲ့ ပန်းကန်ထဲခပ်ထည့်ကာ ထမင်းစားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
ပဲကြာဆံအဝါချက်ဟင်းရယ် ဇီးဖြူသီးသုပ်လေးရယ်နဲ့ဆိုတော့ ထမင်းပွဲလေးကအတော့်ကိုပြည့်စုံသွားလေပြီ။အုပ်ဆောင်းကို အသာအယာအုပ်ပြီး ဆေးကြောစရာတွေကိုအမြန်လက်စသတ်လိုက်ကာ အိမ်ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့ချိန်မှာ အမေက နှီးကြောဖျာတစ်ချပ်ကိုယက်နေလေ၏။
"သားငယ် ... မင်းအကိုကို သွားကြိုမလို့လား"
"ဟုတ်တယ်အမေ...စောသေးတယ်ဆိုပေမယ့် ရာသီဥတုကအေးနေပြီ ဟင်းတွေလည်းချက်ပြီးပြီဆိုတော့ အမေရေစောစောချိုးပြီး စားရင်စားနှင့်နော်"
"အမေမဆာသေးပါဘူး မှာစရာရှိလို့ အရီးကြင်တို့အိမ်ဖက်ကနေသွားရင် နုစိန်ကို အမေ့ဆီလာခဲ့ပါဦးလို့ပြောပေးပါဦးကွယ်"
"ကျွန်တော်ပြောလိုက်မယ် အမေ ဒါဆိုသွားပြီနော်"
သားမောင် ပြန်ပြင်ပြီး သင်္ဘောဆေးသုတ်ထားသည့် ဘီးကလေးကိုခွကာ နင်းထွက်သွားသည့်ကလေးကိုကြည့်ပြီး မြရိုးနွယ်သက်ပြင်းဖွဖွချမိသည်။
အရွယ်နဲ့မမျှအောင် လောကဓံကိုခါးစည်းခံရရှာတဲ့ကလေး။ မိခင်မေတ္တာအလုံအလောက်မရရှာတဲ့ကလေး။သိပ်သနားစရာကောင်းသည်။အခုဆို သူ့ချက်မြှုပ်ဇာတိကိုပဲပြန်ရောက်နေလို့လားမပြောတတ် မြူးလို့ပျော်လို့။တစ်ရွာလုံးကလည်း ဆရာရင်းမောင်ရဲ့ညီကလေးဆိုပြီး သည်းသည်းလှုပ်ကြသည်။အပျိုတွေကလည်း မြို့သားချောချောကလေးဆိုပြီး အကဲပိုကြသည်။ မြရိုးနွယ်သား ရင်းမောင်ကတော့ပြောမနေပါနဲ့တော့။ အကဲအသည်းပိုလွန်းလို့တားယူထားရသည်။ထမင်းဟင်းဝင်ချက်ရင်လည်းမကြိုက်၊ နေပူထဲခိုင်းရင်လည်းမကြိုက်၊ အပျိုတွေကနောက်ပိုးတက်ရင်လည်းမကြိုက်။ သူ့ညီကို ပုဆိုးခြုံထဲဖွက်ထားလို့ရပါက ဖွက်ထားမည့်ပုံပေါ်သည်။အခုလည်း သူ့အကိုကိုစားစေချင်လို့ ဟင်းဝင်ချက်ထားတာကို ပြန်သိလို့ကတော့ ဒေါသူပုန်ထပါဦးမည်။မလုံလောက်ခဲ့ရှာသည့် မေတ္တာဓာတ်တွေကို ရနေတဲ့ ကလေးကအတိုင်းအဆမရှိကြည်နူးမြူးထူးနေတာကိုကြည့်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်းဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရပါသည်။
YOU ARE READING
"ငြိမ်"
Romanceဖြူစင်တဲ့ကလေးဘဝငယ်စဉ်ကတည်းက သန့်ရှင်းတဲ့စိတ်လိပ်ပြာဝိဉာဉ်တွေဟာ မသိစိတ်မှာချည်နှောင်မိခဲ့ကြပြီး ကံ့ကော်ခင်းသည့်မြေဝယ် အရောင်တွေပြောင်းသွားကြတဲ့အခါ... ငြိမ်သက်ခြင်းဆိုတာ ထာဝရမရှိတဲ့ လူ့ဘဝကြီးက အဲ့ဒီစိတ်လိပ်ပြာလေးတွေကို ကြမ္မာငင်စေဖို့အကြောင်းဖန်လာတဲ့...
