"ငြိမ်"

Ep 47

Unicode

-----------

မိုးဦးကာလ၌ ရန်ကုန်ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီး၏ အစည်ကားဆုံးဌာနကိုပြပါဆိုလျှင် ကလေးကုသဆောင်ပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။သွေးလွန်တုပ်ကွေး၊ ရာသီတုပ်ကွေးစုံဆန်စီနေအောင်ပေါများသော ထိုကာလ၌ ကုတင်မလောက်သလို လူအင်အားမှာလည်းမလောက်ငှပါ။
ဂျူတီချိန်တွေကစိပ်နေပြီး တစ်ပတ်မှာငါးရက်လောက်က ဆေးရုံမှာအချိန်ကုန်နေရတာဖြစ်သည်။
ကုသဆောင်ဖက်ကနေ နားနေခန်းဖက်ကို ရောက်တော့ တပ်ထားသည့်နှာခေါင်းပိတ်ကိုချွတ်ပြီး လေပူတစ်ချို့ကိုဟူးခနဲမှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။တစ်မနက်တည်းမှာပင် သွေးလွန်တုပ်‌ကွေးကြောင့် ရှော့ခ်ရပြီး ( Dengue Shock Syndrome ) သူ့လက်ပေါ်မှာတင်အိတ်စ် (Expired)သွားသည့်ကလေးနှစ်ယောက်ကြောင့် သူ့ရဲ့စိတ်တွေက အတော်ကိုနောက်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။
ပေါ့ဆရကောင်းလားဆိုပြီး မိဘတွေကိုအပြစ်တင်ရမလား၊ အားနည်းသည့်ပညာရေးစနစ်ကိုအပြစ်ဖို့
ရမလား၊ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသည့်
နိုင်ငံအခြေအနေကိုပဲရှုံ့ချရမလား သူမသိတော့ပါ။လည်ပင်းပေါ်မှာလွှားထားသည့် နားကြပ်ကို နံရံပေါ်ကချိတ်မှာလှမ်းချိတ်နေတုန်း
အခန်းထဲသို့ လက်ထောက်ဆရာဝန် မသန့်ကဝင်လာပြီးကုတင်ပေါ်သို့တက်ကာ ပက်လက်လှဲချလိုက်လေသည်။

"မောလိုက်တာ ကြည်ညိုရယ် အထက်ကဟာတွေကလည်း လူထပ်ချပေးဖို့အစီအစဉ်မရှိဘူးလားမသိဘူး ငါတို့တော့ ကြာရင်လုံးပါးပါးဖို့ရှိတယ် ဆရာဝန်နဲ့လူနာအချိုးက ချိန်ခွင်လျှာတစ်ဖက်‌စောင်းနေပြီ ချပေးတဲ့ဘတ်
ဂျက်နဲ့ဆေးတွေကလည်းမလောက် ငါပြောရင်လည်းလွန်ဦးမယ် တော်ကြာနေ ဂျူတီကအထွက် အင်းစိန်ရောက်မှာလည်းစိုးရသေး"

"တော်ပါတော့ မိသန့်ရယ် ညည်းမှာလည်းတစ်နေ့တစ်နေ့ အဲဒီသုံးစားမရတဲ့ဟာတွေအကြောင်း အပြစ်ပြောရတာနဲ့တင်အသက်တိုမယ်"

အခန်းထဲထပ်ဝင်လာသည့် စီနီယာအမ မလဲ့က မသန့်အိပ်နေသည့် ကုတင်ခြေရင်းနားဝင်ထိုင်ကာ ထပ်မံထောပနာပြုသည်။ မင်းကြည်ညိုကတော့ ဒီစကားဝိုင်းမှာ နားထောင်သူသပ်သပ်သာဖြစ်သည်။

ကလေးအထူးကုဖြေဖို့စဉ်းစားထားတာမို့ လက်ထောက်ဆရာဝန်ဘဝကို ကလေးကုသဆောင်၌တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကမမှားဟုဆိုရမည်။လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆရာတွေက အကုန်သဘောကောင်းကြသလို ကလေးတွေကျန်းမာပြီးအိမ်ပြန်သွားကြတာကို မြင်ရတိုင်းလည်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရတာမို့ ဒီဌာနမှာ သူအလုပ်လုပ်ရတာ လူပင်ပန်းပေမယ့်စိတ်မပင်ပန်းခဲ့ပါ။