"ချက်...ချက်...ချက်"
စည်းချက်မှန်မှန်မြည်နေသော နာရီသံကလွဲ၍ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်နီူပါးအချိန် မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲတုန်းကနဲ့မတူအလျင်းတိတ်ဆိတ်နေ၏။စားပွဲပေါ်က ကော်ဖီနဲ့မုန့်တွေက အနည်းငယ်မျှပင်အရာမယွင်းသေးသလို ထိုင်နေကြသော လူတွေဆီမှ ဘာစကားသံကိုမှမကြားရသေးပေ။
သက်ပြင်းချသံတစ်ခုမတိုးမကျယ်ထွက်ပေါ်လာပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ ထိပ်ဆုံးခုံမှာထိုင်နေသော ဦးသွင်လတ်မှ စကားဝိုင်းကိုအစပျိုးလိုက်သည်။
"ငြိမ်ပြေအေးရဲ့ အဖေဖြစ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်စကားနည်းနည်းလောက်ပြောပါရစေ သားကို ရင်အုပ်မကွာ မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ပြောမှာဆိုရင် ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ်
ငြိမ်ပြေအေးကို ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်းတစ်ယောင်ဖြစ်အောင် မသွန်သင်ပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဟောဒီက ဂျက်စမင်လေးကိုရော ကိုအောင်ညို နဲ့ မမိမိကြည် တို့ကိုအနူးအညွတ်တောင်းပန်ပါတယ်"
ဂျက်စမင်ရဲ့အဖေ ဦးအောင်ညိုက ဦးသွင်လတ်တောင်းပန်စကားဆိုတာကိုလစ်လျူရှုပြီး ငြိမ်ပြေအေးကို ခပ်စိမ်းစိမ်းကြည့်သည်။
"မောင်ရင်... ဒီကိစ္စတွေက ဘယ်ကနေဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဆိုတာ လူကြီးတွေအားလုံးရှေ့မှာရှင်းပြစမ်းပါဦး "
ငြိမ်ပြေအေးက ဦးအောင်ညိုစကားဆုံးတော့ မမဂျက်စမင်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်မိသည်။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မိမိကြည်က ကျောပြင်ကိုတဖွဖွပွတ်သပ်ပေးနေသော မမဂျက်စမက်သည် အသက်မရှိသည့်အရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် တုံဏှိဘာဝေငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။
ငြိမ်ပြေအေး လှမ်းကြည့်တာကိုသိပေမယ့် အနည်းငယ်မျှပင် လှည့်မကြည့်လာခဲ့ပါ။
ထိုအခြေအနေကိုအကဲခတ်နေသော မင်းကြည်ညိုက ညီမဖြစ်သူဖက်ကဘယ်လိုတုန့်ပြန်မလဲဆိုတာကို အရမ်းသိချင်နေပြီဖြစ်သည်။ယမန်နေ့ညနေ ရန်ကုန်ရောက်ကတည်းက အခန်းထဲကနေမထွက်သော ညီမဖြစ်သူကို စကားပြောကြည့်ဖို့အခွင့်အရေးနည်းနည်းမှမရခဲ့။ ကိုကိုနဲ့စကားမပြောချင်သေးဘူး ဆိုသောအေဖြကိုသာရသည်။ဒီစကားဝိုင်းပြီးလျှင်တော့ ဘယ်သူကအဖြူဘယ်သူကအမဲဆိုတာကိုအတိအကျသိရမည်ဟု မင်းကြည်ညိုတစ်ထစ်ချတွက်ထားသည်။
YOU ARE READING
"ငြိမ်"
Romanceဖြူစင်တဲ့ကလေးဘဝငယ်စဉ်ကတည်းက သန့်ရှင်းတဲ့စိတ်လိပ်ပြာဝိဉာဉ်တွေဟာ မသိစိတ်မှာချည်နှောင်မိခဲ့ကြပြီး ကံ့ကော်ခင်းသည့်မြေဝယ် အရောင်တွေပြောင်းသွားကြတဲ့အခါ... ငြိမ်သက်ခြင်းဆိုတာ ထာဝရမရှိတဲ့ လူ့ဘဝကြီးက အဲ့ဒီစိတ်လိပ်ပြာလေးတွေကို ကြမ္မာငင်စေဖို့အကြောင်းဖန်လာတဲ့...
