The Breakup Mission

Epilogue

Epilogue

Pauma's POV
Kahit gaano man ka-bigat ang problemang napasukan mo, maayos mo 'rin ito pagdating ng panahon. Tiisin mo ang nararamdaman mong sakit hanggang sa mawala ito. It takes time, days, weeks, months, or years bago ka makaka-move on sa taong nanakit sa puso mo.

"Ang dami kong naranasan last year, ang dami kong na-aalala sa masayang naranasan ko at malungkot na sinapit ko. Nasaktan ako ng sobra noon. Parang ang daming kutsilyo, karayom o gunting man na tumusok sa puso ko no'ng naghiwalay kami." pag-i-speech ko sa itaas ng entablado. "Ang masasayang bagay ay na-udlot na. Ang mga nabigong pag-ibig na naranasan. Ang problemang hindi nakakalimutan. 'Yung feeling na gano'n? Alam niyo ba ang feeling no'n?"

Napatahimik ang lahat ng estudyante sa aking sinabi. Parang shunga lang dito sa taas na tatanong-tanong lang na walang sumasagot.

"Hoy, magsalita naman kayo. Graduation ngayon, o. Sumagot nga kayo. Ang shunga-shunga dito sa itaas ng stage, o." pagpapatuloy ko pa. "Sige na nga, ako na lang ang sasagot sa tamong ko. Ang feeling no'n ay ang sakit. Ang sakit-sakit no'n pag binalewala ka lang ng mahal mo. So, I'm thanking the school, staff at ang guidance councelor dahil dito ko mismo naramdaman sa school na 'to, ang mag mahal ng taong mahal mo. Thank you." Bumaba naman ako sa stage at naglakad papunta sa upuan ko.

"Thank you for the nice speech, Ms. Axes. And now, let's proceed to the next student who will take a speech on it's own." banggit ng emcee.

Nakita ko namang umakyat si Ric sa itaas ng stage at hinawakan niya ng maayos ang mic.

"Today, I am graduation. I invitation you to eat our house 'cause someday I will eat your house to. I will die five chickens, three girls and two boys. And I will ask my father to cook my mother. Thank you." pag-i-speech ni Ric.

Laking gulat na lamang naming lahat ng marinig ang speech niya. Bumaba na siya sa stage at nagsalita naman ang emcee na hindi 'rin makapaniwala. Umakyat naman ng stage si Yumi.

Sinimulan niya na ang kanyang speech. "Alam kong ang dami kong kasalanan na nagawa dito sa BFU. Ang mga kasalanang hindi ko makakalimutan. Pataas ng pataas ang pride ko noon at lumaking desperada sa lalaking gusto kong makuha. pasimula niya. "Nakuha ko nga siya pero, lumayo naman siya sa akin dahil nalaman niya ang aking sikretong tinatago." Humarap naman sa akin si Yumi.

Hindi ko alam kung bakit pero may sasabihin siya sa akin. Kinakabahan naman ako baka kung ano na naman ang ikasira niya sa akin.

"Pauma, I'm really sorry sa mga ginawa kong kasalanan sa 'yo. Hindi ko alam na magkapatid pala tayo no'n. Tanggap ko na anak lang ako ng kabit. Isa akong desperada sa pag-aagaw ko kay Kevin. I'm really sorry, Pauma. Hindi ko sinadyang masaktan ka." Bumaba naman siya ng stage. Nilapitan niya ako at hinila ako patayo saka niyakap.

Gulat na gulat ang buong students sa nakita niya. Bakit? Ngayon lang ba sila nakakita ng popular girl na niyayakap ang isang dukhang tulad ko? Magkapatid naman kami, ah? Paki nila. Tse.

"I'm really sorry, Pauma. I'm so sorry." bulong ni Yumi sa akin at naramdaman ko ang pag-iyak niya.

Kaya, niyakap ko na lang 'din siya. Nagsipalakpakan naman ang mga estudyante sa paligid namin sa kanilang nakita na hindi makapaniwala.

"Look what we have here! Humingi ng patawad si Ms. Yeawhu sa kapatid nitong si Ms. Axes." natutuwang sinabi ng emcee.

Humiwalay kami sa pagyakap ni Yumi at umakbay sa isa't isa at humarap sa entablado. Kahit wala man sina Inay at Itay na gagabayan ako, kahit ako sa sarili ko, naayos ko 'rin ang problema ko.

Simula no'ng nawala ang totoo kong Itay na mayor ngayon, kaya hindi apelyido niya ang ginamit kung 'di ay apelyido ni Inay ang ginamit sa 'kin. Hindi pa kasi na register ang birth certificate ko noon no'ng ipinanganak ako. Bigla lang 'daw kasing narinig ng mga doktor ang gyera, e. Iyan ang buong kwento sa akin ni Inay.

So back to the reality. May umakyat namang student sa itaas ng stage at may sasabihing speech...

Si Kevin.

"Alam kong may pagkakamali ako sa buhay ko. Alam kong wala ako nagawang tama minsan sa sitwasyon ko no'n. Marami akong naranasan sa BFU. Lahat ng iyon ay nakatatak pa 'rin si isip ko." pasimulang salita ni Kevin. "That's what you called memories, a bad and good memories. Hinding-hindi ko nakakalimutan ang mga iyon. Ang mga masasayang araw, ang tawanan, kulitan, asaran at sakitan. Sa mga dating guro na nang dito ngayon, pasensya na kung na sisante ko kayo sa trabaho niyo. Humihingi po ako ng tawad. Ngayon ay babalik na po kayo sa trabaho niyo sa BFU, bilang hardinero, manager ng canteen at janitor. Pero, malaki ang inyong sweldo." nakangiting sabi ni Kevin.

Seryoso ba siya sa mga sinasabi niya? Mukhang shunga naman ang mga dating guro pag nagtrabaho sila ulit sa BFU, pero malaki naman ang sweldo.

Bumaba mula sa entablado si Kevin na hawak-hawak ang mic at lumapit sa akin. Humarap naman ako kay Yumi.

(PLAY PHOTOGRAPH BY: ED SHEERAN WHILE READING IN THIS PART)

"Well, guess what? My surpresa sa 'yo si Kevin na plano namin kahapon." nakangising sinabi ni Yumi.

Bumalik naman ang tingin ko kay Kevin. "Anong ibig-sabihin nito?" nagtatakang untag ko.

Nagsimula nang magsalita si Kevin sa harap ko. "Pauma, I know that I make some mistakes that I regret. Ito ang TAMANG ORAS para mag patawad ako sa harap mo. Kahit kunwari lang ang relationship natin dati, may nararamdaman ako sa 'yo." Nakuha naman ni Kevin ang atensyon ng estudyante sa buong BFU. "Nakalimutan ko yata itong ibigay sa 'yo ang note. Ito ang reply ko sa sinulat mong letter no'ng niligpit mo ang higaan mo noon."

Ibinigay naman sa akin ni Kevin ang isang note na nakasulat ay...

'Pauma, nakalimutan mo yata 'yung sapatos mo. I love you.'

Hanggang ngayon, hindi niya pa binigay sa akin ang na-iwan kong sapatos. Pagkatapos 'kong nabasa ang sulat ay humarap na ako kay Kevin na may halong pagtataka.

Nakita ko ang hinahawakan niyang sapatos. Lumuhod siya saka hinubad ang kanang sapatos ko at siya pa ang nag-pasuot sa akin sa na-iwan kong sapatos. Ano 'to? Cinderella?

"♪So you can keep me, inside the pocket of your ripped jeans. Holding me closer till our eyes meet and you will never be alone. Wait for me to come home...♪"

"Pauma, I hope na napatawad mo na ako." sabi niya in sincere pagkatapos niyang pinasuot ang sapatos ko. "Pauma, totoo na 'to, ha?"

"Bakit?" nagtatakang untag ko.

"W-Will you be my girlfriend?"

Hindi ko alam kung sasagot ba ako ng 'Oo' o 'Hindi'. Ayaw ko namang mapahiya si Kevin sa harap ng maraming estudyante.

"Sige na, Pauma! Sagutin mo na!" sigaw ng karamihan.

Medyo, kinakabahan ako, e. Okay lang ba kina Inay at Itay na naging kami ni Kevin pag nalaman nila ito? Jusko, hindi ko alam ang sasabihin ko.

"Oo, Kevin." bigla na lang lumabas sa bibig ko ang mga salitang iyon at hindi ko alam kung bakit.

Nagkasiyahan naman ang lahat at sumisigaw pa dahil sa sinagot ko. Kaya agad tumayo si Kevin at niyakap ako, bago pa man mangyari iyon ay humarap muna siya kay Ric.

"Happy birthday, Dude. Ito nga pala ang bagong phone mo." Hinagis naman ni Kevin ang phone kay Ric at sinalo naman ito ni Ric.

Humarap sa akin si Kevin. Nakatitig lang siya sa akin habang nakangiti. Ngumiti na lang 'din ako. Bigla niya naman akong HINALIKAN sa LABI! Ang lambot ng lips niya, I feel like in heaven.

Dahan-dahan namang naglayo ang aming mukha. "I love you, Kevin." nakangiti kong banggit.

"I love you too, Pauma." Hinalikan niya naman ako ulit ng matagalan.

Solid PauVin forever...

THE END.