Η κόρη του προέδρου

10- Κλάμματα

Ευτυχώς το ντύσιμό μου είναι μια χαρά για εκεί, πάω να δω τι γίνεται και πίνει ο αδερφός μου, και θα πάω για ξεκούραση. Δεν έχω σκοπό να κάτσω εκεί. Μπαίνω μέσα και ψάχνω τα παιδιά, καθώς βγάζω το σακάκι μου, αφού κάνει τρομερή ζέστη εδώ. «Ιωωωω» φωνάζει ο αδερφός μου και κουνά τα χέρια του σα χαζό. Δεν πρέπει να τον έχω ξαναδει έτσι. Μαζί του είναι και η Έλλη φυσικά, και η χαζοΣόνια, με το βλάκα της. Ωραίο ζευγάρι, τα δύο χαζά.

«Ήρθε η σπασικιά η αβεφή σου..» λέει μεθυσμένα ο Αργύρης στον Θάνο κι εκείνος γελάει δυνατά. «Άστην ρε..» προσπαθεί να πει ο Θάνος και εγώ τους κοιτάζω με απορία. «Ήπιαν ένα μπουκάλι οι δυό τους μέσα σε μισή ώρα!» μου λέει η Έλλη αγανακτισμένα, αλλά δεν έχει θυμώσει. «Δεν σε πειράζει;» τη ρωτάω. «Μια φορά το μήνα βγαίνει, να μην πιει; Πιέζεται πολύ με τα ωράρια, αφού ξέρεις..» απαντά με κατανόηση. Είναι τυχερός που την έχει, πραγματικά. Η Σόνια με κοιτάζει από πάνω ως κάτω, χωρίς να μιλά.

«Τα πίνουμε αδερφούλη;» ρωτάω χαμογελαστή, και κοιτάζω μια αυτόν, μια τον Αργύρη, που είναι αγκαλιά. Μ' αρέσει που πριν έρθει στην ομάδα ο Αργύρης, ο αδερφός μου τον έβριζε και τώρα είναι σχεδόν κολλητοί. «Θα μας κάνεις ντα;» ρωτά ο Αργύρης και ίσα που κρατιέται όρθιος. «Εσένα σου χρειάζεται!» του λέω επιθετικά.

«Αγάπη μου, πάμε σπίτι σου;» τον ρωτά η Σόνια ναζιάρικα, και εκείνος την κοιτά με μισό μάτι. «Περνώ ωραία, δε βλέπεις!;;;» της λέει δυναμικά και εκείνη τον αγκαλιάζει για να κάνει φιγούρα.

«Απορώ πώς βγήκατε μαζί τους» ρωτάω την Έλλη στο αυτί, ενώ κουνιέμαι χαλαρά στο ρυθμό του τραγουδιού. «Με αυτόν είχαμε κανονίσει και μπαστακώθηκε η ξαδέρφη σου. Από όταν πήγες νοσοκομείο, δε λέει καλό λόγο για σένα!» μου αποκαλύπτει κάτι, που ήδη ήξερα. «Το ξέρω, δεν καταλαβαίνω τι έχει πάθει!» λέω και ο θάνος με παίρνει από το χέρι για να χορέψουμε. «Σε κάνει αυτομάτως την πιο ωραία στην Ελλάδα!!!» τσιρίζει στο αυτί μου και με γυρνάει σβούρες ενώ ο Αργύρης χαζογελάει και τραγουδάει μαζί του. Ο Θάνος αφήνει απότομα το χέρι μου, και πέφτω πάνω στον Αργύρη με φόρα.

«Σιγάαα...» λέει ο Αργύρης και με κρατάει να μην πέσω. «Μαζί του ήσουν;» ρωτάει πικρόχολα ενώ είμαι ακόμα στην αγκαλιά του. «Πειράζει;» απαντώ ειρωνικά και με σπρώχνει αμέσως από πάνω του.

«Έφυγα!» λέω δυνατά για να το ακούσουν όλοι και παίρνω την τσάντα μου για να φύγω με φόρα από 'κει μέσα, με τους μπεκρήδες που έμπλεξα. Στο δρόμο του γυρισμού, σκεφτόμουν συνεχώς τις όμορφες στιγμές που πέρασα με το Στράτο, όμως κάτι δε με αφήνει να το χαρώ όσο θέλω. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει, μου αρέσει πάρα πολύ, αλλά κάτι με εμποδίζει... Κι ενώ περνάω όμορφες στιγμές όταν είμαι μαζί του, όταν φεύγω από κοντά του γεμίζω αμφιβολίες για όλο αυτό!