Η κόρη του προέδρου

53- Μακριά

Ο γάμος αναβλήθηκε και οι δυό τους κλείστηκαν στο σπίτι τους, με όλα τα πράγματα του γάμου να είναι κλειδωμένα στην αποθήκη του σπιτιού. Ο Αργύρης πήγε και τα έκρυψε όλα, δεν ήθελε να επιστρέψει σπίτι και να τα δει. Όπως και όσα είχε πάρει για το μωρό τους. Η καρδιά του σχιζόταν όσο μάζευε τα πράγματα, έσφιγγε τα δόντια να μην κλάψει, έπρεπε τώρα να είναι δυνατός και για τους δυό τους.

Δεν μπορούσε να πιστέψει το κακό που τους είχε βρει τόσο ξαφνικά. Λίγο πριν επιστρέψει εκείνη από το νοσοκομείο, έκατσε για πολύ ώρα στην αποθήκη, κρατώντας ένα-ένα τα λιγοστά πράγματα που είχε πάρει η γυναίκα του για το μωρό. Τα έφερε κοντά στην καρδιά του, και ξέσπασε. Tα έσφιξε δυνατά, πολύ δυνατά... «Γιατί, γιατί, γιατί...» μουρμουρούσε με οργή... Δεν σκούπισε τα δάκρυα που τελικά εμφανίστηκαν παρά τις προσπάθειές του, τα άφησε να κυλήσουν πάνω στα μωρουδιακά φορμάκια.

Μάζεψε τα κομμάτια του και όση δύναμη του είχε απομείνει για είναι δίπλα της, άγρυπνος φρουρός.

Η Ιωσηφίνα δεν επέτρεψε σε κανέναν εκτός από εκείνον και την Έλλη να τη δουν. Όταν της ανακοίνωσαν πώς το παιδί της με υπάρχει πια, οργή την κυρίευσε. Έκλαψε τόσο πολύ, που δεν είχε πια δάκρυα. Κρατούσε το χέρι του άντρα της, το έσφιγγε, πονούσε και υπέφερε ως την ψυχή. Όμως η στάση του, η αγάπη του, της έδινε δύναμη. Αν δεν ήταν εκείνος, δεν θα το είχε αντέξει.

Η οικογένειά της ζούσε το δικό της δράμα, και εν τω μεταξύ όλα τα κανάλια βούιζαν για την εμφάνιση του Δροσάκη στη χώρα. Τους είχε απαγορεύσει ρητά να την πλησιάσουν, και εκείνοι έκαναν προσπάθειες διακριτικές να την προσεγγίσουν αλλά ήταν βράχος.

Δεν έβλεπαν τηλεόραση, και ο Αργύρης προφασίστηκε τραυματισμό για να απέχει από τις προπονήσεις και να είναι μαζί της. Έτσι πέρασε ένας μήνας, με το ζευγάρι όσο περνάει ο καιρός να νιώθει λίγο καλύτερα.

Εκείνος έπρεπε να επιστρέψει στις προπονήσεις, και είχε βρει τη λύση για να απαλύνει τον πόνο της αγάπης του. Πήρε τηλέφωνο το μάνατζέρ του και ξεκίνησε να ψάχνει.

Ένα πρωί η Ιωσηφίνα ξύπνησε διαφορετική. Πριν καν πάει στο μπάνιο να πλυθεί, και ενώ ο Αργύρης της κοιμόταν ήσυχος, πήρε το κινητό στο χέρι για να καλέσει το δικηγόρο της. Ζήτησε αποποίηση της κληρονομιάς, δεν ήθελε τίποτα πια δικό του. Θα ζούσε με τα χρήματα που είχε μαζέψει όσο δούλευε στο νοσοκομείο. Δεν ήταν τεράστιο το ποσό, αλλά ήταν ικανοποιητικό. Θα κρατούσε και τα έσοδα από τα μαγαζιά όσο ήταν κι εκείνη εκεί, και θα ήταν αρκετά. Δεν ήθελε τίποτα δικό του.