Η κόρη του προέδρου

56 - Η άλλη...

Είχαν ξενυχτήσει στο νοσοκομείο τρεις μέρες. Την τρίτη ημέρα ο μπαμπάς της Ιωσηφίνας επανήλθε. Ήταν όλες τις ημέρες εκεί, με τον Αργύρη της, τον Θάνο, την Έλλη και την μητέρα της. Όλοι μαζί, ενωμένοι, περίμεναν τον Ιάσονα να συνέλθει. Γνώριζαν ότι θα συνέλθει, πρόκειται για σκληρό καρύδι.

«Μπορείτε να μπείτε ένας – ένας. Θέλει να σας δει» μας είπε ευγενικά η νοσοκόμα και όλοι κοίταξαν εμένα. «Πήγαινε εσύ πρώτη, θα μπω αμέσως μετά...» της είπε η μητέρα της, και εκείνη δεν έβλεπε την ώρα να μπει μέσα. «Μπαμπά μου! Πόσο μου έλειψες! Μου 'χεις κόψει όλα τα χρόνια της ζωής μου, με κοψοχολιάζεις συνέχεια!»

Του είπε και τον αγκάλιασε συγκινημένη.

«Πόσο χαίρομαι...» τον είδα να γελάει, και γέμισε φως ο κόσμος μου! Είναι εδώ, είναι καλά. Είμαι τόσο ευτυχισμένη! «Μπαμπάκα τα αφήνω όλα στο παρελθόν...» του είπα γλυκανάλατα και μου έσφιξε το χέρι. «Να ζήσετε κόρη μου. Τον λατρεύω. Έχω 4 παιδιά πια. Εσένα, τον Θάνο, την Έλλη, και τον άντρα σου. Σα ψέμα μου φαίνεται ότι παντρεύτηκε το κοριτσάκι μου!»

Η συγκίνηση στο πρόσωπό του είναι ευδιάκριτη. Εδώ δεν έχω πιστέψει εγώ ότι παντρεύτηκα! «Μην φύγετε τώρα που σας ξαναβρήκα...» με ικέτευσε. Ο μπαμπάς ποτέ δεν παρακαλάει. Μόνο απαιτεί. Χμ, κάποιος έβαλε μυαλό στα γεράματα! Κάτι είναι κι αυτό...

«Αυτό πρέπει να το ζητήσεις από τον γαμπρό σου...» απάντησε εκείνη χαμογελώντας. «Φώναξέ τον» είπε χαμηλόφωνα. Μέσα σε ένα λεπτό είχε μπει μέσα παρακούοντας τη νοσοκόμα. Η Ιωσηφί να όμως ήταν γιατρός και είδε πώς ο πατέρας της πέρα από ταλαιπωρημένος, τα είχε καταφέρει μια χαρά!

Ο Αργύρης ήταν λίγο διστακτικός. «Γεια... Είσαι καλά;» είπε αμήχανα ο Αργύρης. «Έλα εδώ να σε αγκαλιάσω γαμπρέ μου!!» είπε χαρούμενα ο μπαμπάς μου. Κουρασμένος ναι μεν, λίγο χλωμός αλλά φαινόταν ευτυχισμένος. Αγκαλιάστηκαν όσο σφιχτά μπορούσαν, ο Αργυράκος μου ήξερε ότι δεν κάνει να τον ζορίσει. «Α ρε Πρόεδρε μας τρέλανες!» του 'πε ο δικός μου. «Μην φύγετε παλικάρι μου...» του ζήτησε ο μπαμπάς. Αχ ρε μπαμπά... Νόμιζα ότι θα τον έχανα δεύτερη φορά!

Ο Αργύρης με κοιτάζει ερωτηματικά. Γελάω και πιάνω το χέρι του πατέρα μου. «Μα δε γίνεται να φύγουμε, ξέχασα να στο πω Αργυράκο μου. Δεν υπάρχει περίπτωση το παιδί μου να γεννηθεί εκτός Ελλάδας!!!» Ένα τεράστιο χαμόγελο ευτυχίας γέμισε το πρόσωπό μου. Τα μάτια του Αργύρη γούρλωσαν και βούρκωσαν, όπως και του μπαμπά μου.